บทที่ 210

เสียงทหารยามเปลี่ยนเวรกันแล้ว ทหารถือคบเพลิงเข้ามานางกับอาชิงเพียงเงยหน้ามองก่อนจะก้มหน้าเช่นเดิม

นางคิดถึงสามียิ่ง กลัวว่าจะทำเขาเดือดร้อนหากเป็นเช่นนั้นนางจะทำอย่างไรดี สกุลหยางนับเป็นตระกูลมือสะอาดกลับต้องมาด่างพร้อยเพราะนางเช่นนี้นางจึงรู้สึกผิดและปวดใจนัก

"หมินเออร์"

เสียงทุ้มต่ำของคนผู้หนึ่งเอ่ยขึ้นอย่างลำบาก หลินฮุ่ยหมินจึงเงยหน้าขึ้นในใจดีใจยิ่ง เห็นเขาอยู่ภายใต้เสื้อคลุมสีดำใบหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวดก็ยิ่งปวดใจ

ท่านพี่ของนางยังคงงดงามเพียงแต่ใบหน้าหล่อเหลานั่นเหตุใดจึงดูทุกข์ระทมเช่นนี้

"ท่าน...พี่"

นางถลาไปหาเขาเพียงทหารไขกุญแจแล้วเปิดประตูให้ หยางเอ้อหลางมองภรรยาที่ดูผอมบางลงไปมากด้วยความเจ็บปวด

เขาดึงนางเข้ามากอดด้วยความคิดถึงสุดหัวใจ ในใจของหยางเอ้อหลางอยากปล้นคุกตั้งแต่วันแรกที่นางถูกจับตัวมา

เขาทำได้แต่ขอเข้าเฝ้าฝ่าบาทและขอเวลาเพื่อไขคดีนี้อย่างลับๆ คนของกรมยุติธรรมเป็นคนของฮองเฮาหลินฮุ่ยหมินย่อมไม่ได้รับความเป็นธรรมแน่

เขาไม่มีวันเชื่อว่าภรรยาจะทำเรื่องนี้โดยไร้ซึ่งเหตุผล หรือถึงจะไร้เหตุผลแต่เมื่อภรรยาถูกจับกุมแม้จะผิดเพียงใดเขาก็ยินดีปล้นคุกช่วยนางโดยไม่รู้สึกผิด

"ท่านเหตุใดไม่คลุมผ้าอากาศเย็นยิ่ง อาหารข้าให้คนส่งมาอย่างดีเหตุใดกินน้อยนัก"

เขาถามเรื่อยเปื่อยแม้จะไม่ได้มาหานางด้วยยังไม่ถึงเวลาผลัดเปลี่ยนเวรยามซึ่งเป็นคนของเขาแต่เขาก็รู้ทุกสิ่งในคุกแห่งนี้

องค์หญิงสิบสามยังถูกปรนนิบัติอย่างดีไม่มีผู้ใดใช้วาจาและความรุนแรงกับนาง การที่เขารอจนได้โอกาสเข้ามาในคุกอย่างลับๆ นั้นเป็นเพราะไม่อยากเพิ่มความผิดให้ภรรยาแบกรับอีก

หยางเอ้อหลางปัดปอยผมที่ยุ่งเหยิงแล้วรวบผมให้นางใหม่ ใบหน้าของภรรยางดงามเช่นนี้เขาไม่อยากให้มีสิ่งใดมาปิดบัง

ยิ่งเห็นใบหน้างามขาวซีดหัวใจของเขายิ่งรู้สึกคล้ายคนเอามีดมากรีด เจ็บปวดจนต้องหลั่งน้ำตา

"ข้าขอโทษ" นางได้แต่พูดคำนี้ออกมาซ้ำๆ

"ไม่ต้องขอโทษ กินให้มากเข้าใจหรือไม่"

เขากอดนางแนบแน่นในขณะที่อาชิงที่อยู่ด้านข้างก็ถูกองครักษ์ฝานดึงเข้ามาในอ้อมกอดเช่นกัน อาชิงไม่เอ่ยคำใดได้แต่ร้องไห้กับอกขององครักษ์ฝานเบาๆ

"เจ้าต้องเล่าให้ข้าฟังแล้ว"

หลังจากปลอบโยนนาง โอบกอดนาง และมอบจุมพิตปลอบประโลมแล้ว หยางเอ้อหลางจึงเริ่มถามขึ้น หลินฮุ่ยหมินครานี้จึงเล่าโดยไม่ปิดบัง นางเล่าทุกอย่างที่เกิดขึ้น

"เป็นเพราะข้ากับองครักษ์ฝานช่วงที่เกิดเรื่องอยู่ชายแดน จึงไม่รู้จักสนมเฟิน ข้าเพียงแต่คิดว่าท่านอุปการะเด็กกำพร้าคู่หนึ่ง ไม่เคยคิดว่าท่านจะกล้าหาญเพียงนี้"