บทที่ 211

หยางเอ้อหลางเข้าใจอย่างชัดเจนแล้ว นางหาได้เห็นแก่เงินอย่างที่คนภายนอกเข้าใจ

องค์หญิงสิบสามพยักหน้าพลางเอ่ยว่า

"ใช่ ข้าต้องเลี้ยงดูน้องถึงสองคนอีกทั้งเฟินรั่วต้องใช้เงินมากในการรักษาตัว ตัวข้ามีนิมิตว่าจะตายทั้งที่อายุยังน้อยจึงต้องหาเงินไว้ให้พวกนางให้มากหลังจากข้าลาจากโลกนี้ไปจะได้ไม่ต้องกังวลใดๆ ไม่เคยคิดให้พวกเขาเข้าวังหวังเพียงพวกเขาได้ร่ำเรียนใช้ชีวิตอย่างสงบสุขแต่คิดไม่ถึงว่าเฟินรั่วและข้ายังถูกไล่ล่าอีกจวบจนมีวันนี้"

"ท่านมีข้าแล้วไม่อนุญาตให้เอ่ยเรื่องความตายเป็นอันขาด เข้าใจหรือไม่"

ดวงตาสีนิลของสามีแดงก่ำ ใจชาหนึบเพียงคิดว่าหากไม่มีนางเคียงข้างแล้วเขาจะเป็นเช่นไร เขาจึงไม่ชอบฟังที่นางเอ่ยถึงความตายนัก

"ได้ ข้าไม่ตายแล้วเพราะมีท่านพี่ชะตาของข้าจึงเปลี่ยนข้าจะมีชีวิตอย่างดีกับท่านพี่"

องค์หญิงสิบสามกอดสามีเป็นตอนนี้ที่นางเป็นฝ่ายปลอบใจเขาเอง นางย่อมไม่ตายนางจะไม่ปล่อยให้ท่านพี่ของนางลำบาก นางไม่ต้องการให้ใบหน้าหล่อเหลาของเขาเศร้ามอง คนงามย่อมคู่กับรอยยิ้ม นางต้องปกป้องรอยยิ้มนี้เอาไว้

"ท่านคิดเช่นนี้ก็ดีแล้ว อย่าได้เอ่ยถึงมันอีก"

"ท่านพี่ว่าเหตุใดพวกเขาจึงรู้ว่าเป็นข้าที่ช่วยเหลือคน"

"เพราะท่านทิ้งหลักฐานสำคัญเอาไว้ให้สนมเฟิน"

"หลักฐานหรือ สิ่งใดกัน"

"อืม เป็นตั๋วแลกเงินของวังหลวง ตั๋วทุกใบจะมีบันทึกไว้ว่ามอบให้แก่ผู้ใดจึงสืบหาผู้ให้ได้ไม่ยาก พวกมันติดตามคงเป็นเพราะต้องการรู้ที่ซ่อนของเกลือที่หายไปเป็นแน่ เมื่อรู้ว่าสนมเฟินอยู่ที่ใดการตามหาเกลือคงไม่ยากแล้ว"

องค์หญิงสิบสามเข้าใจแล้ว เป็นเพราะนางเตรียมตัวก่อนตายจึงได้นำสมบัติทั้งหมดให้อาชิงมอบให้เฟินรั่ว ซึ่งมีตั๋วแลกเงินที่ยังไม่ได้นำไปแลกอยู่ด้วยฉบับหนึ่ง

ตั๋วนี้เป็นขององค์หญิงใหญ่ที่ให้นางมาเมื่อนานมาแล้วเพื่อแลกกับรูปเหมือนของหยางเอ้อหลางนั่นเอง คิดไม่ถึงว่าด้วยความไม่รอบคอบและรีบร้อนของตนเองจะทำให้พวกมันสืบสาวมาถึงตัวนางได้

"แม้จะโชคร้ายอยู่ที่ข้า แต่โชคดีนักที่น้องของข้าปลอดภัย"

เรื่องนี้หยางเอ้อหลางเชื่อมโยงความเกี่ยวเนื่องได้ไม่ยาก

เป็นเพราะฝ่าบาทให้เขาสืบเรื่องเกลือที่หายไปจากคลังหลวงอยู่แล้ว ใต้เท้าเฟินต้องเก็บบัญชีหลักฐานความผิดของคนพวกนั้นไว้เป็นแน่จึงคิดกราบทูลฝ่าบาท แต่ตนเองถูกใส่ร้ายเสียเอง

การที่พวกเขาไม่ปล่อยเฟินรั่วไปนั่นเป็นเพราะว่าคิดว่าเฟินรั่วรู้ที่ซ่อนหลักฐาน อีกทั้งรู้ว่าเกลือที่ใต้เท้าเฟินยึดมาได้ในครานั้นอยู่ที่ใดกันแน่ เกลือจำนวนนั้นมีราคามหาศาลพวกมันย่อมไม่ปล่อยเอาไว้

"เรื่องนี้ต้องยกให้เป็นความดีความชอบของอาชิง ถึงแม้องครักษ์ฝานจะไม่รู้เรื่องดีแต่ก็ส่งคนดูแลพวกเขาเมื่อเห็นว่ามีบางสิ่งผิดปกติจึงพาพวกเขาหนีออกมาได้

คิดไม่ถึงว่าพวกมันจะกลับมาเล่นงานท่านอย่างว่องไวเช่นนี้ เป็นข้าที่ผิดเองที่ไม่ดูแลท่านให้ดี"

ภรรยาอยู่ในจวนแต่ถูกทหารหลวงจับกุมมาเช่นนี้เขาจึงรู้สึกผิดนักที่ไม่อาจปกป้องนางได้

"คนของกรมยุติธรรมนำราชโองการจับกุมไป แม้แต่ท่านย่าก็ไม่อาจช่วยได้เป็นข้าที่ไม่ดีเองทำให้พวกท่านเดือดร้อนอยู่เรื่อย"

"อย่าโทษตนเอง ข้าดีใจยิ่งที่เกิดมาแล้วได้ปกป้องท่านเช่นนี้ เรื่องที่ท่านทำหาใช่เรื่องผิด สตรีที่กล้าหาญเอาชีวิตตนมาเสี่ยงเพื่อผดุงคุณธรรมเช่นนี้นอกจากฮูหยินของข้าแล้วคงหาได้ได้อีกในแผ่นดิน ข้าภูมิใจในตัวท่านยิ่ง"