บทที่ 213

องค์หญิงใหญ่ปรายตามององค์หญิงสิบสามความแค้นเพิ่มเป็นทวีคูณคิดชิงชังเด็กในท้องขององค์หญิงสิบสามเข้ากระดูกดำ

ในใจคิดหาวิธีทรมานสตรีผู้นั้นให้หนัก ให้นางแท้งลูกตายไปเลยยิ่งดี องค์หญิงใหญ่คิดว่าตนต้องรีบจัดการแล้ว จึงก้าวขาออกจากคุกหลวงอย่างว่องไวอีกทั้งหาได้กลับตำหนักตนเองแต่อย่างใด ในเวลาเช่นนี้ใจของนางร้อนเป็นไฟต้องให้เสด็จแม่รีบจัดการนางผู้นั้นให้หายไปจากโลกนี้เสียที

เช้าวันต่อมาอากาศภายนอกไม่รู้ว่าเป็นอย่างไร แต่องค์หญิงสิบสามที่นอนกอดเตาอุ่นโดยมีอาชิงคอยเปลี่ยนให้ตลอดทั้งคืนตื่นแล้ว

นางกำลังล้างหน้าบ้วนปากแม้ในเวลาทำธุระตอนเช้าทหารต่างรู้หน้าที่หายไปอย่างว่องไว จนองค์หญิงสิบสามเผลอคิดว่าตนเองเพียงแต่เปลี่ยนที่นอนเท่านั้นไม่ได้ติดคุกแต่อย่างใด

จวบจนความสะดวกสบายที่สุดก้าวเข้ามา เมื่อฮูหยินผู้เฒ่าแห่งจวนสกุลหยาง นำสาวรับใช้หลายคนอีกทั้งข้าวของเครื่องใช้ที่จำเป็นอีกทั้งไม่จำเป็นเข้ามาในคุกหลวง

ห้องคุมขังของนางความจริงสามารถขังนักโทษได้ราวสามสิบคน แต่องค์หญิงสิบสามอยู่กับอาชิงเพียงสองคน

การที่ท่านย่าพาคนมามากมายเช่นนี้ย่อมกว้างขวางพอ กระถางกำยานถูกตั้งเรียงราย กลิ่นกำยานไล่ความอับชื้นโชยเข้าจมูกองค์หญิงสิบสาม

ชั่วพริบตาในห้องขังแห่งนี้ก็ถูกเนรมิตเป็นห้องพักผ่อนที่น่าอยู่ห้องหนึ่ง โดยที่ทหารแห่งคุกหลวงไม่มีผู้ใดแม้แต่คนเดียวกล้าทัดทาน

ทั้งหมดนี้ล้วนเพราะสตรีชราผู้หนึ่งต้องการเข้ามาสำนึกผิดในคุก อีกทั้งสตรีผู้นี้ยังเป็นคนที่มีความสำคัญเป็นอันดับต้นๆแห่งต้าชิงอีกด้วย

เรื่องที่นางเข้ามาในคุกเพื่อสำนึกตนแม้จะไม่ใช่การกระทำของตนเองจึงถูกยกย่องสรรเสริญไปทั่ว ประชาชนให้ความนับถือ

ข้าราชสำนักไม่กล้าแตะต้องจึงไม่มีผู้ใดเอ่ยปากตำหนิผู้เฒ่าแห่งสกุลหยางแม้แต่ผู้เดียว

องค์หญิงสิบสามทำความเคารพผู้เป็นท่านย่ากลับถูกสตรีชราประคองไว้ด้วยความทะนุถนอม ของบำรุงถูกจัดวางอยู่เต็มโต๊ะ

"เพราะรู้ข่าวมงคลจึงรีบมาอยู่เป็นเพื่อนในนี้"

ท่านย่าเอ่ยราวกับว่าคุกหลวงแห่งต้าชิงคือสถานที่เดินเล่นของสกุลหยางเช่นนั้น