บทที่ 215

หยางเอ้อหลางมาถึงคุกหลวงด้วยสายตาอำมหิต เขาถวายความเคารพฝ่าบาทขอพระราชทานอนุญาตให้เขาอยู่กับองค์หญิงสิบสามเพียงลำพัง

นอกจากฝ่าบาททุกคนจึงได้รับคำสั่งให้กลับออกไป องค์หญิงใหญ่กับฮองเฮาพึงใจแล้ว จึงได้กลับตำหนักด้วยความสุขในใจยิ่ง

"เจ้าสบายใจแล้ว ผู้ที่ขวางหูขวางตาของเจ้าแม่ย่อมไม่ปล่อยไว้แน่การกำจัดองค์หญิงสิบสามหาใช่เรื่องยากอย่างที่เจ้าคิด แค่วางยาเล็กน้อยถึงกับแท้งเช่นนั้นเจ้าพอใจใช่หรือไม่" ฮองเฮาตรัสเบาๆ กับองค์หญิงใหญ่

"ขอบพระทัยเพคะ"

องค์หญิงใหญ่แย้มยิ้มได้อย่างเต็มที่ ไม่ว่าจะเป็นสิ่งใดที่นางต้องการเสด็จแม่ล้วนจัดหามาให้ไม่เคยขัด

และครั้งนี้ก็เช่นกันนางเพียงแต่บอกว่าเกลียดชังสิบสามยิ่ง ในใจเสด็จแม่ก็มีความเกลียดชังมารดาของสิบสามเป็นทุนเดิมอยู่แล้วการกลั่นแกล้งลูกของคนที่ตัวเองเกลียดเสด็จแม่จึงให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี

องค์หญิงใหญ่กลับตำหนักเพียงชั่วครู่คนของนางก็มาแจ้งข่าวว่าองค์หญิงสิบสามนั้นแท้งแล้ว

"สาสมใจข้านัก สิบสามนี่เป็นเพียงบทเริ่มต้นเท่านั้น"

องค์หญิงสิบสามต้องพักรักษาตัวหลายวันจึงไม่ได้ไปขึ้นศาลด้วยคำสั่งพิเศษของฝ่าบาท

ในวันนั้นหยางเอ้อหลางนำพยานหลักฐานเข้ามาในท้องพระโรง เขาสืบได้ว่าบัญชีลับที่ลงบันทึกการลักลอบนำเกลือออกจากวังหลวงนั้นอยู่ที่ใด

หยางเอ้อหลางจึงนำบัญชีนั้นมาเปิดเผย อีกทั้งยังสามารถหาพยานบุคคลมาชี้แจงรายละเอียดได้อย่างถูกต้อง โดยในบัญชีนี้ลงนามส่งออกและประทับตราของคนสนิทที่มีอำนาจกระทำการแทนของท่านเสนาบดีผู้เป็นบิดาของฮองเฮา

หยางเอ้อหลางว่องไวจับกุมคนได้รวดเร็วยิ่ง เรื่องเกลือนี้เขาใช้เวลาสืบมานานพอสมควร จวบจนในที่สุดหลักฐานที่แน่นหนากลับเป็นสมุดบัญชีลับเล่มนี้

หากคนของเสนาบดีไม่ไล่ล่าสนมเฟินจนเกิดเรื่องกับองค์หญิงสิบสาม เขาก็คงไม่มีวันได้บัญชีเล่มนี้ไว้ในมือ

อีกทั้งคำให้การของสนมเฟินนั้นก็เป็นประโยชน์ยิ่ง นางมาปรากฏตัวในฐานะพยานคนสำคัญเล่าสิ่งที่ท่านพ่อของนางเล่าให้ฟังก่อนตาย อีกทั้งหลักฐานที่เก็บซ่อนในครานั้นบิดาได้บอกใบ้ให้นางรู้แต่นางหาได้สนใจจวบจนได้มีโอกาสบอกเล่าแก่แม่ทัพหยาง

คนฉลาดอย่างเขาจึงสืบสวนเรื่องนี้และนำความจริงมาเปิดเผยเรียกความยุติธรรมคืนให้แก่สกุลเฟินที่ถูกใส่ร้ายในครานั้น

หลักฐานอีกชิ้นที่ถูกส่งมานั้นถูกเก็บรักษาไว้โดยขันทีผู้หนึ่งที่เป็นคนคัดฎีกาทูลถวายในชั้นแรก

เมื่อเห็นฎีการ้องเรียนเสนาบดีเรื่องทุจริตเกลือของใต้เท้าเฟินเขาจึงแอบเก็บไว้ ด้วยรู้ว่าใต้เท้าท่านนี้เป็นผู้ที่มือสะอาดหากส่งฎีกาขึ้นไปถึงชั้นคัดกรองที่สองซึ่งเป็นคนของเสนาบดีอย่างไรเสียต้องนำภัยมาสู่ตนแน่

เขาจึงแอบเก็บไว้ไม่นำขึ้นถวายคาดไม่ถึงว่าเสนาบดียังหาวิธีใส่ร้ายใต้เท้าเฟินได้ ขันทีน้อยจึงได้แต่แอบเก็บฎีกาไว้จวบจนเขาพบว่าเป็นหยางเอ้อหลางที่เข้ามาสืบค้น