บทที่ 216

สตรีผู้นั้นไม่ได้ดื่มยาที่องค์หญิงใหญ่สั่งให้คนนำมา เพียงแต่แกล้งร้องครวญครางอีกทั้งท่านหมอก็ล้วนเป็นคนของสกุลหยางการแสดงงิ้วตบตาคนจึงสำเร็จโดยไร้พิรุธ แม้แต่ฝ่าบาทเองสุดท้ายเป็นหยางเอ้อหลางที่เล่าแผนการร้ายให้พระองค์ฟัง

ในคราแรกฝ่าบาททรงกริ้วไม่ยอมเชื่อว่าองค์หญิงใหญ่จะโหดเหี้ยมเช่นนั้น

แต่จากการเฝ้าดูด้วยตนเองจวบจนเห็นกับตาว่าคนผู้นั้นออกจากตำหนักองค์หญิงใหญ่ นำยาไปใส่ในอาหารแล้วสับเปลี่ยนเพื่อให้องค์หญิงสิบสามกินอีก

ทั้งได้ยินฮองเฮาและองค์หญิงใหญ่สนทนากันด้วยหูของตน ทำให้ฝ่าบาททรงกริ้วนักที่บุตรสาวของตนโตมาแล้วทำเช่นนี้ จวบจนสุดท้ายหยางเอ้อหลางเปิดเผยเรื่องทุจริตเกลือล้วนเกี่ยวพันกับคนของสกุลฮองเฮาทั้งสิ้

บัดนี้ฝ่าบาทมีเหตุผลสั่งปลดและประหารคนทุจริตทั้งหมด อีกทั้งหยางเอ้อหลางยังเคลื่อนย้ายพลเข้าวังปิดล้อมวังเอาไว้

แม้เสนาบดีจะมีอิทธิพลเพียงใดแต่นี่เป็นครั้งแรกที่มีทหารจากชายแดนนับแสนรายละทิ้งชายแดนมาล้อมวังเช่นนี้ จึงทำให้เขาไม่อาจขยับได้

หลักฐานความผิดของเสนาบดีถูกร่ายยาว อีกทั้งฮองเฮาและองค์หญิงใหญ่ผู้อยู่เบื้องหลังอีกทั้งเคยเป็นที่โปรดปรานของฝ่าบาทยังร่วมกระทำการกบฏร่วมมือกับคนแคว้นเว่ยมาทำร้ายองค์หญิงสิบสามอีก

เรื่องราวที่องค์หญิงสิบสามถูกแทงจนได้รับบาดเจ็บสาหัสเขาก็ได้กราบทูลต่อฝ่าบาท เรื่องนี้เกี่ยวพันกับตำหนักเทพ ท่านน้าขององค์หญิงสิบสามถูกปลดลงจากตำแหน่ง อีกทั้งยังถูกเนรเทศไปชายแดนใช้แรงงาน

ฮองเฮาแม้จะไม่ถูกปลดจากตำแหน่งแต่ต้องถูกส่งตัวเข้าวัดห้ามออกมาจากวัดตลอดชีวิต ส่วนเสนาบดีผู้เป็นบิดาถูกสั่งประหารชีวิตทันที

ขุนนางที่เคยเป็นพวกต่างตีตนออกห่างไม่อีกทั้งยังร่วมกันลงชื่อเห็นด้วยกับการประหารชีวิตเสนาบดีแสดงตนว่าไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้กันอย่างเต็มที่

หยางเอ้อหลางร่วมมือกับแคว้นเว่ยผู้มีตำแหน่งเป็นอ๋องท่านหนึ่ง โค่นล้มองค์รัชทายาทคนปัจจุบันของแคว้นเว่ย ด้วยองค์รัชทายาทฝักใฝ่สงครามสายลับที่เข้ามาในแคว้นต้าชิงล้วนเป็นคนขององค์รัชทายาท

ขุนนางในแคว้นเว่ยจึงถูกแบ่งเป็นสองฝั่งระหว่างอ๋องกับรัชทายาท เมื่อหยางเอ้อหลางทำความตกลงช่วยเหลือฝ่ายอ๋องและสามารถโค่นรัชทายาทได้สำเร็จ สัญญาสงบศึกระหว่างแคว้นจึงได้ถูกร่างขึ้น