บทที่ 217

นางเอ่ยขึ้นในขณะที่อ้าปากรับเกาลัดที่สามีปอกให้แล้วเคี้ยวอย่างอร่อย หยางเอ้อหลางมักจะทำทุกอย่างให้ภรรยาด้วยตนเองเสมอ จนบัดนี้อาชิงกลายเป็นสาวใช้ว่างงานไปแล้ว

"ฝ่าบาทส่งไปแคว้นซิน เป็นแคว้นที่หนาวเหน็บทั้งปีที่นั่นมีแต่หิมะ ข่าวว่าองค์ชายแคว้นซินที่มาขอเชื่อมสัมพันธ์นั้นโหดเหี้ยมและมีรสนิยมที่แปลกประหลาด ชอบทำร้ายสตรีก่อนร่วมหอ"

"เสด็จพ่อไม่ทรงรู้หรือ"

"เรื่องนี้ข้าไม่อาจสอดได้ เป็นพระราชวินิจฉัยของฝ่าบาท แต่อย่างไรเสียนางก็ยังอยู่ในตำแหน่งหากไม่ส่งไปก็ต้องปลดฝ่าบาทคงไม่อาจทำใจได้ คนที่องค์หญิงใหญ่เกือบฆ่าตายนั้นก็เป็นเพียงนางกำนัลตัวเล็กๆ ย่อมไม่มีความสำคัญ ความผิดเดียวคือนางพยายามสังหารท่าน ความผิดนี้ฝ่าบาทอภัยให้แต่ข้าไม่" หยางเอ้อหลางกล่าวเหี้ยมโหด

"ท่านพี่ท่านจะทำสิ่งใดกับพี่หญิง"

"ข้าหาได้ทำสิ่งใด เป็นนางที่หลบหนีจากขบวนเจ้าสาวระหว่างส่งตัวเอง บังเอิญไปพบโจรถ่อยเข้า คนของข้าแค่ไปพบช้าสภาพของนางตอนนี้จึงยับเยินยิ่งด้วยถูกคนมากมายร่วมประเวณีด้วย"

องค์หญิงสิบสามหรี่ตา สิ่งที่เกิดขึ้นกับองค์หญิงใหญ่ทั้งหมดไม่ใช่แผนการของสามีจริงหรือ เขายังทำใบหน้าเรียบเฉย

อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้สังหารองค์หญิงใหญ่เพียงแต่นางกลับหนีจากเกี้ยวเจ้าสาวเองจนเกิดเรื่องขึ้นหรือว่าท่านพี่ของนางรู้ว่าองค์หญิงใหญ่คิดหลบหนีจึงเปิดช่องให้นางหลบหนีไปในเวลานั้น กระนั้นบุรุษผู้นี้ก็ยังทำหน้าตายไม่เผยพิรุธออกมา

สามีดีกับนางเท่าไหร่เขาก็โหดเหี้ยมกับคนที่จ้องทำร้ายนางได้เท่านั้นเรื่องนี้เป็นองค์หญิงสิบสามที่รู้ดี แต่หากพี่หญิงของนางไม่คิดหลบหนีเรื่องนี้ก็ไม่อาจเกิดได้ องค์หญิงสิบสามถอนหายใจแล้ว ทั้งหมดล้วนเป็นสวรรค์ลิขิต

"ท่านรู้หรือไม่เพราะนางงดงามเกินไป หนึ่งในภรรยาของโจรผู้นั้นจึงแอบกรีดใบหน้าของนางด้วยริษยา บัดนี้องค์หญิงใหญ่ได้เสียโฉมไปแล้ว" เขาเอ่ยต่ออย่างไม่ใส่ใจ

องค์หญิงสิบสามกลืนน้ำลายลงคอ นางปิดหูไม่อยากฟัง ในใจนึกอภัยให้พี่หญิงของนางผู้นี้อย่างน้อยองค์หญิงใหญ่ก็ได้รับผลกรรมอย่างสาสมแล้ว ระหว่างนางและองค์หญิงใหญ่ไม่มีสิ่งใดเกี่ยวข้องกันอีก

สามีขยับกายดึงนางเข้ามากอดพร้อมกับเกยคางลงบนไหล่ลาด เขาสูดความหอมจากแก้มใสของนางมองคู่ยวนยางในสระที่ว่ายไปมาอย่างมีความสุข จวบจนภรรยาเอ่ยขึ้น

"ท่านพี่ช่วงนี้ข้าศึกษาตำราอยู่เล่มหนึ่งท่านต้องอ่านมันดีมาก"

"หืม ตำราอะไร หมินเออร์ท่านนอกจากอ่านนิทานแล้วยังศึกษาตำราด้วยหรือ ภรรยาของข้าตั้งแต่ตั้งครรภ์ดูเหมือนจะคล้ายบัณฑิตขึ้นทุกที"

"ใช่ข้าตั้งใจมากเลย" นางล้วงมือเข้าไปใต้หมอนอิง โบกมือไล่สาวใช้ทุกคนให้ออกห่างก่อนจะยื่นตำราให้สามี หยางเอ้อหลางรับมาด้วยรอยยิ้ม ตำราชนิดใดกันที่ภรรยาตั้งใจให้เขาอ่านด้วยถึงเพียงนี้