บทที่ 218

"ท่านพี่ไม่ต้องห่วงหลังคัดลอกเสร็จอีกทั้งภาพงดงามด้วยฝีมือของข้าแล้ว ข้าจะให้ท่านลองทำกับข้าทุกท่วงท่าเลย" นางเอ่ยชวนเชิญเพื่อดึงดูดเขาด้วยใบหน้าราบเรียบราวกับกำลังชวนให้เขากินขนมต้มน้ำตาล

หยางเอ้อหลางได้ยินดังนั้นพลันยิ้มกว้างเร่งฝนหมึกให้ภรรยาอย่างแข็งขัน ตั้งแต่วันนั้นมาเขาจึงมักจะชวนองค์หญิงสิบสามวาดภาพคัดลอกในตำราเพื่อให้นางคัดให้เสร็จโดยไว หลังจากนางตั้งครรภ์เขาก็ไม่กล้าล่วงเกินภรรยาอีกเพราะกลัวกระทบกับเด็กในท้อง แต่เมื่อมีตำราภาพนี้ทำให้เขากล้าที่จะล่วงเกินนางแล้ว

องค์หญิงสิบสามนอนจนตะวันสูงโด่งก็ไม่มีทีท่าว่านางจะลุกจากเตียง หยางเอ้อหลางที่อดเป็นห่วงไม่ได้ ด้วยนั่งเฝ้าภรรยาท้องแก่ของตนตั้งแต่เช้า อีกทั้งคิดจะปลุกนางหลายรอบก็กลัวว่านางจะหงุดหงิดเอาได้ อาชิงเห็นท่าทางเงอะงะของหยางเอ้อหลางแล้วให้ขัดตานัก จึงเอ่ยเสียงเบา

"ท่านแม่ทัพหากท่านไม่กล้าปลุกองค์หญิงเช่นนี้ นางคงนอนทั้งวันเป็นแน่เจ้าค่ะ"

"ชู่ว์"

หยางเอ้อหลางส่งเสียงเบาอีกทั้งยังกระซิบว่า

"นางกินนอนไม่เป็นเวลา เกรงว่าหากปลุกนางจะหงุดหงิดได้"

"ท่านก็ไม่ต้องทำหน้ากลัดกลุ้มเช่นนี้เจ้าค่ะ เดี๋ยวองค์หญิงหิวคงตื่นเองเจ้าค่ะ"

หยางเอ้อหลางพยักหน้า มองคนท้องโตที่อ้วนเฉพาะช่วงท้องแต่ส่วนอื่นยังเล็กไม่ต่างจากเดิมเท่าใดด้วยสายตารักใคร่อีกทั้งห่วงใยยิ่งตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า

นางกินมากก็จริงเหตุใดจึงผ่ายผอมเช่นนี้

จวบจนสาวใช้จากเรือนฮูหยินชราโผล่มาพร้อมนกพิราบตุ๋นบำรุงส่งกลิ่นหอมยั่วยวนยิ่ง เป็นเพราะสาวใช้ผู้นั้นมาถึง จึงสามารถทำให้องค์หญิงสิบสามลืมตาได้ หยางเอ้อหลางรีบประคองภรรยาให้ลุกขึ้นนั่งทันใด

องค์หญิงสิบสามตั้งแต่ครรภ์โต ร่างกายยิ่งอ่อนแออีกทั้งมีอาการปวดข้อเท้าอยู่เสมอ หยางเอ้อหลางจึงลางานราชการเฝ้าภรรยาไม่ห่าง ไม่ยอมกระทั่งให้นางเดินเอง เขาเป็นนักรบร่างกายแข็งแรง สามารถอุ้มภรรยาท้องโตได้ราวกับอุ้มกระสอบนุ่น

"ท่านพี่ข้าหิวแล้ว"

หลังอาชิงปรนนิบัติองค์หญิงสิบสามล้างหน้าล้างตาเสร็จ นางพลันเอ่ยขึ้น หยางเอ้อหลางสั่งให้คนนำอาหารบำรุงหลายอย่างมาวางบนโต๊ะ องค์หญิงสิบสามตั้งแต่ตั้งครรภ์ก็กินยากยิ่ง ของที่นางเคยชอบกลับไม่ชอบ ทุกวันจึงมีอาหารมากมายบนโต๊ะให้นางเลือกกินได้เต็มที่

สุดท้ายเป็นนกพิราบตุ๋นจากเรือนฮูหยินชราที่ถูกเลือก สาวใช้ผู้นั้นจึงรีบกลับไปรายงานด้วยความดีใจ

"ลูกของเราคนนี้ช่างเลือกมาก อีกทั้งเลือกถูกเสียด้วย อาหารตั้งมากมายไม่ชอบ กลับนิยมของที่ท่านย่านำมาให้ ช่างรู้ความเสียจริง"

หยางเอ้อหลางลูบท้องภรรยาแล้วเอ่ยอย่างอารมณ์ดี

"เขาฉลาดไม่น้อย นอกจากชอบของที่ท่านย่านำมาแล้ว ยังนิยมของที่เสด็จพ่อพระราชทานอย่างยิ่ง"