บทที่ 220

ยามที่เขาห่างนางต้องไปทำงานต่างเมือง หลายครั้งที่มีสตรีมากมายพยายามปีนขึ้นเตียงส่งสายตาหวานเยิ้มให้ ในใจหยางเอ้อหลางมองพวกนางเหล่านั้นแล้วรู้สึกว่าช่างดูน่ารำคาญ ในสายตาของเขามีเพียงภรรยาผู้เดียวที่สำคัญยิ่ง เขาไม่มีวันชายตาแลสตรีอื่นให้นางน้อยเนื้อต่ำใจเป็นอันขาด

องค์หญิงสิบสามเบียดกายเข้าหาเขา หยางเอ้อหลางใช้ผ้าห่มขนสุนัขจิ้งจอกห่อร่างเขาและนางเข้าด้วยกัน พันกายหนาแน่นด้วยกลัวว่านางจะต้องลมเย็นจากด้านนอกจนเจ็บป่วย ร่างกายของเขาแข็งแรง อึกทั้งยังอบอุ่นองค์หญิงสิบสามชอบซุกในอกแข็งแกร่งยิ่ง

มือของนางซุกซนล้วงเข้าไปในกางเกงเขาแล้วลูบอาวุธเขาเล่นจนผงาดแข็งชัน หยางเอ้อหลางปล่อยให้นางซนเสมอ นางชอบทำอะไรเขาล้วนตามใจโดยเฉพาะเรื่องนี้ เขายิ่งตามใจนางยิ่งกว่าเรื่องใด

"ท่านพี่มันโตแล้ว"

"เหตุใดจึงยั่วมันเล่า"

เขาถามเสียงแหบพร่า ไล้นิ้วที่ลำแขนเรียวของนางภายใต้ผ้าห่มเล่น นางคงต้องการเขาจนไม่อาจห้ามมือตนเองได้

"ข้าเพียงอยากรู้ว่าระหว่างหยกกุหลาบนี้กับอาวุธของท่านพี่ อันไหนจะแข็งกว่ากัน"

หยางเอ้อหลางเลิกคิ้ว ไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดีกับการกระทำของภรรยา

"แล้วหมินเออร์ได้คำตอบแล้วหรือ" เขาถามเมื่อนางดึงมือของตนเองออก

"ได้แล้ว"

"ข้าว่าท่านต้องพิสูจน์อีกสักหน่อย"

ของเขาขึ้นแล้ว หยางเอัอหลางคิดว่านางต้องช่วยให้สงบ นางกลับเลิกสนใจเอาดื้อๆ ปล่อยเขาค้างเติ่งอยู่เช่นนี้

"แข็งพอ ๆ กัน ท่านพี่ช่างแข็งแรงจริงๆ สู้หยกกุหลาบได้สบาย ข้าสงสัยนักว่าเหตุใดข้าไม่ถูกสิ่งนี้ของท่านแทงทะลุร่าง กลับมีอารมณ์ร่วมไปกับท่านเสียได้"

นางสงสัยจริง ๆ ใบหน้าเคร่งเครียดด้วยไม่เข้าใจเหตุผล ก่อนจะดีดตัวเองออกจากอ้อมแขนเขากะทันหัน

หยางเอ้อหลางคราง ฮึ่ม ในลำคอ นางช่างสงสัยในเรื่องประหลาด แต่ไม่อาจโต้แย้งออกมาได้ทัน เมื่อคนขับรถม้าเอ่ยขึ้นว่าถึงพระราชวังแล้ว จึงได้แต่ลอบปลอบใจตนเองให้รอจวบจนกระทั่งถึงเวลาค่ำเขายังมีเวลาอีกมาก

หยางเอ้อหลางลงรถม้าก่อน แล้วพยุงภรรยาลงรถด้วยความทะนุถนอม หัวหน้าขันทีขั้นหนึ่งในชุดเขียวเข้มรอพวกเขาอยู่แล้ว เมื่อเห็นสองสามีภรรยาจึงค้อมกายคำนับอย่างนอบน้อม คนสำคัญทั้งสองที่อยู่ในใจฝ่าบาทเป็นอันดับหนึ่งการกระทำของหัวหน้าขันทีที่มีต่อพวกเขาทุกกิริยาจึงทั้งระมัดระวังและนอบน้อมเป็นอันมาก

หยางเอ้อหลางไม่ปล่อยให้องค์หญิงสิบสามเดินนาน เขาตวัดร่างบอบบางขึ้นอุ้ม องค์หญิงสิบสามเคยชินไม่ตำหนิเขา