บทที่ 221

"เราอาจจะเร่งมาจนเกินไป ยังเช้าอยู่มากไม่มีผู้ใดมาถึงเช่นนั้นหมินเออร์ก็กินอะไรรองท้องหน่อย มาข้าป้อน"

หยางเอ้อหลางเอาใจใส่ภรรยา นางอ้าปากรับอาหารจากเขาอ่อนหวานอีกทั้งยังขยับเข้าใกล้ร่างของเขา ซบหน้าลงบนอกอุ่นอีกทั้งยังลูบไล้ต้นขาของเขาแผ่วเบา สามีเห็นกิริยาของนางอีกทั้งคิดถึงท่าทางประหลาดของขันทีผู้นั้นแล้วพลันตกใจยิ่ง

"หมินเออร์ใกล้จะถึงเวลาเข้าร่วมพิธีแล้ว ท่านอย่าได้ซุกซน"

องค์หญิงสิบสามสัมผัสสามีแผ่วเบา สูดดมซอกคอเขาแล้วแลบลิ้นออกมาเลีย

"ท่านพี่ก็ทำให้เร็วหน่อย ข้าสั่งการไว้แล้วตำหนักนี้เป็นของเรา ท่านพี่ต้องโทษตนเองที่วันนี้หล่อเหลายิ่ง ข้าจึงอดใจไม่ไหวจริงๆ"

"หมินเออร์"

หยางเอ้อหลางไม่ได้หยุดการกระทำของภรรยาแล้ว เมื่อนางบัดนี้เปลื้องอาภรณ์ส่วนบนของเขาออกจนหลุดรุ่ย อีกทั้งยังก้มลงชิมเม็ดถันเม็ดเล็กของเขาอย่างกระหาย

ลิ้นของนางสร้างความปั่นป่วนให้แก่เขาจนยากที่จะควบคุม ศีลธรรมอันดีของหยางเอ้อหลางบัดนี้ถูกภรรยาครอบงำด้วยไฟราคะดับศีลธรรมที่ว่านั้นให้เป็นสิ่งไร้ค่าในทันใด

"ให้ข้ากินเสียเถิด ข้าย่อมรักษาเวลาท่านไม่เชื่อข้าหรือ ข้าไม่อาจทนไหวแล้ว"

"หมินเออร์"

พริบตาเดียวหลินฮุ่ยหมินพลันเปลื้องอาภรณ์ของเขาออกจนหมด เห็นสามีหล่อเหลาอีกทั้งยังร่างกายแดงก่ำเช่นนั้นองค์หญิงสิบสามจึงอดที่จะเลียริมฝีปากด้วยความต้องการไม่ได้

หยางเอ้อหลางเห็นภรรยาคนงามมีความต้องการตนเช่นนี้ในใจรู้สึกมีความสุขยิ่ง ได้เมื่อนางต้องการไม่ว่าที่ใดเขาล้วนให้ความยินยอม

เขาจับร่างภรรยาอย่างโอนโยน จุมพิตกลีบปากหอมหวานแผ่วเบา นางสนองตอบเขาว่องไวเมื่อห้ามไม่ได้จึงต้องตามใจให้เรื่องเสร็จโดยไว

หยางเอ้อหลางพอใจ ถอดเสื้อผ้าจนนางเปล่าเปลือย ในตำหนักรับรองอบอุ่นยิ่งจึงไม่กลัวว่านางจะหนาว จุมพิตนางดูดดื่ม ก่อนจะดันร่างองค์หญิงสิบสามชิดกำแพง ส่วนตนเองคุกเข่าต่อหน้านาง ยกขาของนางข้างหนึ่งพาดบ่าตนเองไว้ แล้วก้มลงเลียส่วนอ่อนไหวที่เขาพยายามอดกลั้นมานานด้วยความทรมานเพราะต้องการกินอย่างหลงใหลคลั่งไคล้ในรัก