บทที่ 223

หยางเอ้อหลางทนไม่ไหวแล้ว เขาดูดกลืนนางแรงๆ อีกทั้งยังลากลิ้นเลียจนทั่วกลีบกุหลาบสีหวานที่เวลานี้ทั้งฉ่ำแฉะไปทั่ว ทั้งจากน้ำของเขาที่ปลดปล่อยเข้าสู่กายนาง และจากน้ำหวานของนางที่พรั่งพรูออกมาจากร่องสวาท

เมื่อเจอลิ้นของร้อนของเขาจู่โจมเช่นนี้ ร่างอรชรถึงกับอ่อนระทวยสองขาแยกแบะยอมเปิดทางรักให้สามีมากยิ่งขึ้น

หยางเอ้อหลางใช้ลิ้นเลียไปตามกลีบดอกสองข้าง อีกทั้งเย้าแหย่ปลายเกสรขบกัดด้วยความชำนาญ บัดนี้ริมฝีปากและลิ้นของเขายึดครองความเป็นหญิงของนางไว้จนเต็มพื้นที่แล้วเขาเล่นงานนางที่ตรงนั้นชั่วครู่ ก่อนจะยอมปล่อยปากออกมาด้วยความเสียดาย

หยางเอ้อหลางไม่ปล่อยให้ครั้งนี้เนิ่นนานอีก เขาจ่ออาวุธเข้าหานางแล้วกดลงไปภายในอย่างรวดเร็ว องค์หญิงสิบสามสะดุ้งเฮือก

ในขณะที่หยางเอ้อหลางจุมพิตประกบขยี้ไปบนริมฝีปากงามอีกทั้งนิ้วมือของเขายังไต่ลงไปบดขยี้ปลายเกสรเพิ่มความต้องการกระสันอยากให้ภรรยามากขึ้นอีกทั้งยังจ้วงแทงลงมาใช้แรงกระแทกนางถี่ยิบ อ้าปากคว้าเต้าอวบกลมใหญ่ของนาง ปากดูดกลืนสองเต้าเต็มรัก สะโพกแข็งแรงซอยกระแทกรุนแรงจนทำให้ร่างกายขององค์หญิงสิบสามเต้นระริก

องค์หญิงสิบสามกอดศีรษะของเขาไว้ ก่อนที่เขาจะจับนางพลิกร่างให้หันหลังอีกทั้งยังขยับสะโพกของนางเข้าหาตน แนบร่างลงมาหานางจากด้านหลัง ให้นางคุกเข่าอยู่บนเก้าอี้กอดตระกองรวบร่างบางเอาไว้ในอ้อมแขน

หยางเอ้อหลางดูดแผ่นหลังของนางแรงๆ อีกทั้งยังลากลิ้นเลียนางจนทั่วแผ่นหลังเนียนนุ่มในขณะที่เร่งจังหวะของสะโพกตนอัดร่างลงมาครั้งแล้วครั้งเล่า ปากครางบอกรักภรรยา

เนื้อนุ่มนิ่มในอ้อมกอดหอมกรุ่นทำให้มัวเมายิ่ง เขาจุมพิตแผ่นหลังนางจนทั่ว ฝากรอยแดงเอาไว้แทบทุกตารางผิว

องค์หญิงสิบสามแหงนใบหน้าหาเขา อ้าปากเย้ายวน หยางเอ้อหลางประกบปากของตนลงมาทันใด สองลิ้นพัวพันต่างคนต่างสูบลมหายใจซึ่งกันและกันแลกจุมพิตหวานฉ่ำรุนแรง ยิ่งจุมพิตยิ่งมัวเมา

ส่วนสะโพกบดเบียดและจ้วงแทงลงมาจากด้านหลัง นางบีบรัดเขาจนเขาต้องห่อปาก กระนั้นก็หาได้ปลดปล่อยริมฝีปากของนางออก

เขาขยับกายเป็นจังหวะ พานิ้วมือลูบนางลงไปจนถึงส่วนสำคัญกลางกายบดขยี้เกสรของนาง จวบจนหญิงสาวครางเร่งเร้าให้เขากระทำลงมาเร็วยิ่งขึ้น

ร่างของนางบิดเกร็งทั้งเสียวทั้งสุขสมเขาบดบี้นางจนร่างสั่นเทา และปลดปล่อยความหวานฉ่ำออกมาในที่สุด หยางเอ้อหลางใกล้ถึงจุดสุดยอดอีกครั้ง

เขาขยับสะโพกเร็วขึ้นนางตอดรัดเขาจนปวดร้าวจวบจนในที่สุดร่างกายก็ปลดปล่อยออกมาเป็นครั้งที่สองด้วยความรวดเร็ว

เขาพลิกกายนางให้ตนเองเป็นฝ่ายนั่งอยู่บนเก้าอี้ ในขณะที่นางทาบทับเขาอยู่บนตักแนบร่างบอบบางลงบนอกของเขา หอบหายใจอย่างเหนื่อยล้า การกระทำที่เร่งรีบเช่นนี้ต้องใช้แรงมากไม่น้อย องค์หญิงสิบสามจึงรู้สึกคล้ายตนเองผ่านการวิ่งมายาวนานจนเหนื่อยหอบ ทั้งสองแน่นิ่งอยู่ชั่วครู่เขาจึงเอ่ยออกมาว่า

"ข้าจะแต่งกายให้ท่าน สมควรแก่เวลาแล้ว"