บทที่ 23

นี่คือบทสรุปที่หยางเอ้อหลางมีให้แก่ตนเอง ส่วนเรื่องกระพรวนนั่นตอนนี้ผู้ที่ให้ความกระจ่างแก่เขาคงมีเพียงองค์หญิงสิบสามเท่านั้น

เขาไม่เชื่อคำพูดของฉางอ๋องผู้นั้นแม้แต่ประโยคเดียว กระพรวนอันนี้เขาคุ้นตานักเป็นเรื่องที่ค้างคาในจิตใจของท่านแม่ทัพหนุ่ม

เพราะเหตุการณ์บาดเจ็บในวันนั้นเมื่อหลายปีก่อนที่เขาเป็นทหารองครักษ์หลังจากฟื้นขึ้นมาจึงจำเรื่องบางเรื่องไม่ได้เขาคิดว่าเรื่องนี้อาจเกี่ยวพันกับคนที่ช่วยชีวิตเขาในวันนั้นเป็นแน่

"องค์หญิงฝ่ายในนอกจากองค์หญิงใหญ่ที่ข้าเพิ่งพบ ผู้อื่นข้าลืมหน้าพวกนางไปหมดแล้ว คงต้องอาศัยช่วงเวลาที่งานเลี้ยงต้อนรับกองทัพเพื่อหาทางพบองค์หญิงสิบสาม เจ้าหาทางให้ข้าได้สนทนากับนางเสียหน่อยบางทีข้าอาจจะจำสิ่งที่ลืมเลือนไปได้" หยางเอ้อหลางเอ่ยขึ้น

"ขอรับ"

ก่อนวันงานเลี้ยงต้อนรับกองทัพนั้นมีคำทำนายจากตำหนักเทพออกมาปิดประกาศไปทั่วแคว้นต้าชิง โดยที่ประกาศแผ่นหนึ่งถูกปิดอยู่หน้าจวนแม่ทัพหยาง อาสะใภ้สามของท่านแม่ทัพกลับมาจากเยี่ยมบ้านเกิดพบเห็นเข้าพอดีจึงรีบนำประกาศไปรายงานฮูหยินแม่เฒ่า

นิมิตธิดาเทพ งานมงคลแม่ทัพหยาง เกื้อหนุนดวงเมือง ไพร่ฟ้าสุขสำราญ

"หากเป็นตามคำทำนายนี้ เช่นนั้นตระกูลหยางของเราจะมีงานมงคลแล้ว หลางเออร์จะต้องแต่งสะใภ้เข้าจวนในเร็ววันนี้"

ฮูหยินชราความจริงได้รับพระราชโองการลับๆแล้ว แต่นางจำต้องปกปิดเอาไว้จวบจนตำหนักเทพประกาศคำทำนายออกมา

"ท่านแม่กล่าวไม่ผิดเป็นนิมิตของธิดาเทพประชาชนย่อมเห็นด้วย หากขัดโองการสวรรค์จวนแม่ทัพต้องถูกกดดันเป็นแน่"

ลูกสะใภ้ใหญ่ของฮูหญิงผู้เฒ่าเอ่ยขึ้น

ฮูหยินผู้เฒ่ารู้สึกหนักใจนางรู้ดีว่าฝ่าบาทต้องการให้หยางเอ้อหลางรีบแต่งงานด้วยเหตุอันใด ครานี้ยากจะปฏิเสธฮูหยินผู้เฒ่าที่ผูกพันกับตำหนักธิดาเทพมาเนิ่นนานย่อมเชื่อถือในคำทำนายนี้ อีกทั้งอายุสำหรับหยางเอ้อหลางก็นับว่าเลยเวลาแต่งภรรยามานานแล้ว ทุกสิ่งล้วนเหมาะสมยิ่ง

หากมองในแง่ดีการที่สกุลหยางจะได้มีงานมงคลอีกทั้งมีโอกาสที่จะมีทายาทสืบสกุลเสียทีก็เป็นเรื่องที่นางรอคอยมาเนิ่นนาน เพียงแต่ไม่เคยคิดยุ่งเกี่ยวกับคนในวัง