บทที่ 27

"เจ้าเร่งรีบเช่นนี้จะไปที่ใด"

อาชิงส่ายหน้า นางเพียงแต่เอ่ยอย่างร้อนรน

"ท่านองครักษ์ข้าขอตัวเจ้าค่ะ"

วิ่งหนีจากองครักษ์ฝานมาได้ตนเองพลันชนคนผู้หนึ่งอีกครั้ง อาชิงที่กำลังจะล้มอีกรอบกลับถูกแขนแข็งแรงของบุรุษประคองร่างเอาไว้ นางเงยหน้าขึ้นเป็นองครักษ์ผู้เดิมที่ช่วยนางเอาไว้ เขายิ้มงดงามให้นาง อาชิงตกตะลึงในความงามนั้นชั่วครู่ก่อนจะกะพริบตาหลายที นางมีสิ่งที่ต้องทำปากเอ่ยขอบคุณเขาแล้วดันกายตนเองจากอ้อมกอดนั้น

"เจ้าคือนางกำนัลขององค์หญิงสิบสามใช่หรือไม่" เป็นหยางเอ้อหลางที่ขวางนางไว้อีกรอบพร้อมเอ่ยถาม

"เจ้าค่ะ"

"องค์หญิงอยู่ที่ใด ข้ามีธุระที่ต้องสนทนากับนาง"

"ทะท่านแม่ทัพ องค์หญิงอยู่ทางนั้น ไม่ใช่ ทางนี้ เอ๊ยทางโน้น"

อาชิงชี้นิ้วสะเปะสะปะด้วยความตกใจกลัวจะเผยพิรุธออกมาให้คนรู้

"ตกลงทางใดกันแน่"

หยางเอ้อหลางขู่ตะคอกเสียงดังใบหน้าของอาชิงยิ่งซีดเผือดนางส่ายหน้าแล้วเอ่ยขึ้น

"ข้าไม่ทราบเจ้าค่ะ" หลังจากนั้นอาชิงก็วิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว

"ท่านเสียงดังขนาดนั้นนางไม่ปัสสาวะราดก็แปลกแล้ว"

องครักษ์ฝานเอ่ยขึ้นพร้อมกับทำเสียงเคร่งขรึม