บทที่ 36

องค์หญิงสิบสามชะงักค้าง ใช่นางลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิทนางจะอ้างเรื่องเสื้อผ้าได้อย่างไร เมื่อคิดสิ่งใดไม่ออกแล้วจึงเอ่ยขึ้นตะกุกตะกัก

"ข้า....ข้า..ไม่รู้แล้ว บุรุษเช่นท่านจะมาคาดคั้นเรื่องนี้กับข้าได้อย่างไร ข้าอับอายแล้ว ข้าสลบไปทั้งแบบนั้นไม่แน่อาจเป็นท่านที่ทำร้ายข้าจนไม่เหลือเสื้อผ้าติดกาย ที่นั่นมีท่านกับข้าเพียงลำพังไม่ใช่หรือ ตื่นขึ้นมาก็เป็นแบบนี้แล้วท่านจะถามให้ข้าปวดใจทำไม"

นางกล่าวยืดยาวอีกทั้งตำหนิเขารุนแรง

หยางเอ้อหลางสมควรโดนนางตำหนิแล้ว เขาอายเท่าใดตัวนางเล่าอยากจะมีเวทมนตร์มุดดินหนีไปซะตอนนี้

นางยกมือปิดปากพยายามบีบคั้นน้ำตาออกมากลบเกลื่อนความอาย

พี่ชายใหญ่ของนางแพ้น้ำตาสตรี หยางเอ้อหลางเป็นบุรุษหากนางร้องไห้ต่อหน้าเขาเช่นนี้คนผู้นี้คงไม่กล้าถามสิ่งใดต่อ จึงมุดหน้ากับฝ่ามือตนเองทั้งแอบถูดวงตาของตนให้แดงก่ำ

ทั้งพยายามบีบน้ำตาจวบจนในที่สุดนางก็ทำสำเร็จ

ไม่ใช่เพราะนางเสียใจแต่เพราะดวงตาของนางบอบบางเมื่อใช้นิ้วตนเองจิ้มเข้าไปในตาเลยทำให้เจ็บจนน้ำตาไหลพรากต่างหาก

“เอาล่ะ เอาล่ะ ข้าไม่ถามแล้วเลิกร้องไห้เถิด"

หยางเอ้อหลางหันมามองนางด้วยใบหน้าอ่อนโยนลงเล็กน้อย ดวงตาคมเข้มบัดนี้ไม่อาจจับจ้องนางได้เต็มตาเช่นเดิม

เขาอยากจะดึงนางมากอดปลอบประโลมแต่ไม่อาจทำเช่นนั้นจึงได้แต่กำมือของตนเองไว้แน่น ไม่อาจจะล่วงเกินนางได้อีก

แม้จะอยากรู้แต่เรื่องเลยเถิดและเขาก็กระดากใจตนเองนัก พวกเขาแนบชิดกันเช่นนั้นความอบอุ่นนุ่มนิ่มและหอมกรุ่นของนางยังติดอยู่ในส่วนลึกและติดอยู่ที่ปลายจมูกเขาไม่ยอมจาง เพราะแบบนี้เขาจึงคิดว่าตนเองคงฟุ้งซ่านมากที่หลังจากกลับมาไม่ว่ามองไปที่ใดก็คิดคิดถึงใบหน้าและเรือนกายของนางไม่ได้