บทที่ 102 แววตาที่น่าหวาดหวั่น

บทที่ 102 แววตาที่น่าหวาดหวั่น

“เฮ้อ… รนหาที่ตายกันจริง ๆ”

อวี้ฮ่าวหรานยิ้มอย่าเย้ยหยันพร้อมกับชกหมัดสวนออกไปที่ท่อนเหล็กซึ่งกำลังฟาดเข้ามาที่หัวของเขา

“เคร้ง!!”

ทันทีที่หมัดกระทบเหล็ก ด้วยความรุนแรงของแรงปะทะที่มาจากหมัดของอวี้ฮ่าวหราน มันส่งผลให้นักเลงคนที่ฟาดท่อนเหล็กกำเหล็กในมือของตัวเองไม่อยู่ทันที

ท่อนเหล็กนั้นกระเด็นกระแทกหน้าอกของเขาอย่างรุนแรงส่งร่างของเขากระเด็นลอยกลับไป 3-4 เมตรราวกับว่าวสายป่านขาด!

นั่นมันบ้าอะไรกัน!?

บรรดานักเลงที่กำลังวิ่งกรูตามมาเมื่อเห็นภาพสหายของตัวเองที่กระเด็นลอยกลับมาด้วยสภาพน่าอนาถ พวกเขาต่างตกตะลึงจนคิดว่าตัวเองฝันไป!

“เหอะ! ก็แค่พวกมดปลวก!”

หลังจากพ่นลมหายใจอย่างเย็นชา อวี้ฮ่าวหรานลงมือต่อทันที เขาพุ่งตัวเข้าไปหากลุ่มนักเลงที่กำลังตะลึงงันด้วยความเร็วเหนือมนุษย์!

จากนั้นต่อมาเสียงร้องระงมด้วยความเจ็บปวดของบรรดานักเลงก็ดังขึ้นไม่ขาดสายติดต่อกัน

“กร๊อบ!!”

“อ๊ากกกก!!”

“ช่วยด้วย!!”

แค่เพียงไม่กี่วินาทีบรรดาพวกนักเลงต่างร้องระงมกันอยู่ที่พื้นด้วยสภาพน่าอนาถ

“บ…บ้าน่า! นี่มันเป็นไปได้ยังไง!?”

ลูกพี่เซี่ยอุทานขึ้นเสียงหลงด้วยสีหน้าหวาดกลัวสุดขีด ตอนนี้เขารู้แล้วว่าเขาทำผิดพลาดครั้งใหญ่ คนที่สามารถอัดลูกน้องของเขาเกือบ 20 คนลงไปนอนกองได้ภายในพริบตาไม่ใช่คนที่เขาสามารถล่วงเกินได้!

“แก..แกอย่าเข้ามานะ!”

ลูกพี่เซี่ยตะโกนขึ้นพร้อมกับยกมีดยาว 1 ฟุตในมือขึ้นมาขู่ด้วยท่าทางสั่นงันงก

แน่นอนว่าการกระทำแบบนี้ของฝั่งตรงข้าม ทำให้อวี้ฮ่าวหรานอดไม่ได้ที่จะยิ้มด้วยความขบขัน

ขนาดลูกกระสุนปืนยังทำอะไรเขาไม่ได้ แล้วมีดบ้า ๆ บอ ๆ แบบนั้นจะทำอะไรเขาได้ยังไง?

วันนี้เขาตั้งใจว่าจะมอบบทเรียนอันแสนเจ็บปวดให้กับฝั่งตรงข้ามเพื่อที่คราวนี้คนเหล่านี้จะได้ไม่มาสร้างความรำคาญให้เขาอีก

“ไม่ใช่ว่าแกบอกว่าอยากจะตัดขาของฉันงั้นเหรอ? เอาเลยสิ ฉันเดินเข้ามาให้แกตัดแล้วนี่ไง!”

อวี้ฮ่าวหรานเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าเย็นชาพร้อมกับค่อย ๆ เดินเข้าไปหาฝั่งตรงข้าม

“ก…แก..อย่าเข้ามานะ ฉันฟันแกจริง ๆ นะโว๊ย! ฉันเคยฆ่าคนมาแล้วนะ!!”

ลูกพี่เซี่ยตะโกนขึ้นขู่ด้วยสีหน้าสิ้นหวัง แรงกดดันที่อวี้ฮ่าวหรานมีต่อเขามันมากเกินไปจนเขาไม่กล้าขยับถึงแม้ว่าเขาจะขู่ไปว่าเขาจะฟันฝั่งตรงข้ามก็ตาม

เมื่อเดินเข้าไปถึงระยะประชิด อวี้ฮ่าวหรานพ่นลมหายใจด้วยสีหน้าเย้ยหยัน จากนั้นเขากำใบมีดที่กำลังสั่นระริกซึ่งอยู่ในมือของลูกพี่เซี่ยแล้วบีบจนใบมีดหักออกจากด้ามจับ!

ทางด้านของลูกพี่เซี่ย เมื่อได้เห็นแบบนี้ความกลัวในใจของเขาก็พุ่งพรวดจนมากกว่าเดิมเป็นสิบเท่า ขาของเขาอ่อนยวบจนค้ำจุนร่างของเขาไม่ไหว