บทที่ 127 ในที่สุดก็เจอ

ในขณะที่ทั้งสองคุยกัน ลูกสุนัขตัวเมียสีขาวตัวเล็กๆ ดูเหมือนจะได้กลิ่นของเจ้าลูกกวาด มันจึงวิ่งออกมาอย่างมีความสุข

“เฮ้ นี่เจ้าตัวน้อยของเราดูร่าเริงมากเลย น่าเสียดายที่ครั้งที่แล้วฉันไม่ได้รางวัลอะไร แต่คราวนี้มันอาจจะทำให้เจ้าลูกกวาดของคุณร่าเริงขึ้นมาเหมือนเดิมก็ได้”

แม่ของตงตงมองไปที่ลูกสุนัข

จากนั้นลูกสุนัขทั้งสองก็ค่อยๆ เข้าหากันและดมกลิ่นกัน

นี่เป็นการเริ่มต้นที่ดี อวี้ฮ่าวหรานตั้งตารอ

น่าเสียดายที่หลังจากที่ลูกกวาดดมอีกฝ่ายอยู่ครู่หนึ่ง ท่าทางของมันก็กลับคืนสู่สภาพที่เซื่องซึมอีกครั้ง

เห็นได้ชัดว่านี่ไม่ใช่สุนัขตัวที่มันชอบ

หลังจากดมแล้ว มันก็หมดความสนใจและล้มตัวลงนอนกับพื้น

“บ๊อก! บ๊อก!”

ไม่ว่าสุนัขขาวตัวน้อยจะเห่าดึงดูดความสนใจมากขนาดไหน หรือต่อให้วิ่งวนเจ้าลูกกวาดสักกี่รอบ มันก็ไม่สามารถทำให้ลูกกวาดสนใจได้

“เฮ้อ… ดูเหมือนว่าสุนัขของฉันจะไม่ใช่ตัวที่สุนัขของคุณชอบ น่าเสียดายจริงๆ”

เมื่อเห็นท่าทางของลูกกวาด แม่ของตงตงเองก็ผิดหวังเล็กน้อย

“ไม่เป็นครับ แต่ว่าเจ้าลูกกวาดไม่ยอมกินอะไรเท่าไหร่มาสองวันแล้ว ผมว่าเดี๋ยวผมขอตัวออกไปลองหาคนอื่นดูต่อดีกว่า”

“ไม่ใช่ว่ามีไม่กี่คนที่มีลูกสุนัขตัวเมียไม่ใช่เหรอคะ ทำไมไม่ให้ถวนถวนอยู่ต่ออีกสักหน่อย ตอนนี้เธอยังสนุกกับตงตงอยู่เลย”

แม่ของตงตงถามด้วยความประหลาดใจเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายแสดงท่าทีว่าต้องการจากไปในทันทีแบบนี้

“ขอบคุณที่ช่วยเรา แต่วันนี้ผมคงขอรบกวนแค่นี้ก่อน เจ้าลูกกวาดไม่ได้กินอะไรมาหลายวันแล้ว ผมอยากจะให้มันหายจากอาการซึมเร็วๆ ไม่งั้นถ้ามันเป็นอะไรขึ้นมาลูกสาวของผมคงจะเสียใจมาก” อวี้ฮ่าวหรานกลัวว่าถ้าวันนี้ลูกกวาดไม่หายเซื่องซึม มันจะพาลทำให้ถวนถวนหมดความอยากอาหารมื้อเย็นไปด้วย ดังนั้นเขาจึงอยากแก้ไขเรื่องนี้ให้มันจบไวๆ

“ถวนถวน พวกเราไปกันได้แล้ว”

“พ่อจ๋า หนูขอเล่นกับตงตงอีกหน่อยได้ไหม”

ถวนถวนเพิ่งสนุกกับเพื่อนตามประสาเด็กน้อย เธอจึงถามกลับเสียงอ่อย

“ถวนถวน ลูกอย่าลืมสิว่าเรายังต้องรักษาเจ้าลูกกวาดนะ”

“อืม… ถวนถวนต้องพาลูกกวาดไปรักษา ตงตง.. พรุ่งนี้เจอกันที่โรงเรียนนะ”

หลังจากอ้อยอิ่งอยู่พักหนึ่ง ถวนถวนก็อุ้มลูกกวาดขึ้นมาและออกจากบ้านของตงตงพร้อมกับอวี้ฮ่าวหราน

สำหรับเธอ ลูกกวาดเป็นเรื่องสำคัญที่สุดในขณะนี้

ในรถ อวี้ฮ่าวหรานอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วเล็กน้อยขณะที่เขาดูที่อยู่ในโทรศัพท์

เนื่องจากไม่ใช่สุนัขของตงตง จึงเหลืออีกตัวเลือกเดียวเท่านั้น

“หลิวเทียนอี้…”

แค่เขานึกถึงหน้าตาที่ยียวนวอนโดนเท้าของฝั่งตรงข้าม เขาก็รู้สึกคลื่นไส้ไม่อยากไปเจอหน้าแล้ว

“พ่อ เราจะไปบ้านของหลิวลู่ใช่ไหม”

ถวนถวนถามอย่างหวั่นๆ ในขณะที่กอดลูกกวาด เธอคิดว่าการไปหาหลิวลู่ย่อมไม่สนุกเหมือนกับเจอตงตงแน่ๆ

แค่คิดถึงเรื่องนี้ใบหน้าของเด็กน้อยก็เปลี่ยนเป็นดูไม่มีความสุขเอาเสียเลย

“ไม่ต้องกังวลลูกพ่อ พ่อไม่ยอมให้ใครรังแกถวนถวนแน่นอน พ่ออยู่ตรงนี้ทั้งคน!”

หลังจากนั้นครึ่งชั่วโมง

“คงเป็นที่นี่”

เขาลงจากรถและมองไปยังอาคาร 2 ชั้นที่อยู่ข้างหน้าเขาด้วยคิ้วที่ขมวดเป็นปม

เมื่อนึกถึงเรื่องในอดีต โอกาสที่หลิวเทียนอี้จะให้ความร่วมมือนั้นน้อยจนน่าสมเพช

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาได้ตัดสินใจอยู่ในใจแล้ว หากอีกฝ่ายไม่ให้ความร่วมมือ เขาคงต้องใช้ความรุนแรงสักหน่อย