บทที่ 180 ปัญหาที่ไม่คาดคิด

หลังจากขับรถออกมาได้ราวหนึ่งชั่วโมง ในที่สุดอวี้ฮ่าวหรานก็กลับไปถึงคอนโด

ก่อนหน้านี้เขาออกจากบริษัทมาเร็วดังนั้นในตอนนี้จึงยังไม่ถึงเวลาเลิกเรียนของถวนถวน เขาจึงวางแผนเอาไว้ว่าจะไปบ่มเพาะเพื่อฆ่าเวลา

ความแข็งแกร่งคือสิ่งสำคัญ หากเขามีความแข็งแกร่งไม่เพียงพอเขาจะยังคงไม่สามารถไปช่วยหลี่เม่ยได้!

จากที่เขาลองวิเคราะห์ดูแล้วหากแม่ชีคนนั้นมีอิทธิพลมากพอที่จะทำให้ตระกูลอู๋ยอมปล่อยหลี่เม่ยไป ดังนั้นแม่ชีคนนั้นจะต้องเป็นคนของขุมกำลังใหญ่ในโลกมนุษย์แน่นอน…

เขาจะต้องแข็งแกร่งขึ้นให้เร็วที่สุดเพื่อที่จะได้ไปช่วยหลี่เม่ยกลับมาให้เร็วที่สุด!

อย่างไรก็ตามหลังจากที่เขาบ่มเพาะไปได้เพียงแค่ชั่วโมงเดียวจู่ ๆ โทรศัพท์ของเขาก็มีสายเรียกเข้าอีกแล้ว

กริ๊งงงง กริ๊งงงงง..!

เมื่อเห็นเบอร์แปลก ๆ โทรเข้ามา อวี้ฮ่าวหรานก็รับสายด้วยใบหน้าที่คิ้วขมวด

“น…นั่นใช่คุณอวี้รึเปล่า?”

“นายเป็นใคร?” อวี้ฮ่าวหรานถามกลับ

“คุณอวี้จริง ๆ ด้วย! แหะ ๆ ผมเอง หลิวเทียนอี้ เจ้าของหมาที่คุณเคยให้หมาของคุณมาจับคู่ด้วย…”

น้ำเสียงของหลิวเทียนอี้ฟังดูประจบประแจงเป็นอย่างมาก

“มีอะไรก็รีบว่ามา!”

อวี้ฮ่าวหรานตะคอกกลับ ถึงแม้ว่าเขาจะไม่เห็นหน้าฝ่ายตรงข้ามแต่ความรู้สึกรังเกียจของเขามันกลับไม่ลดน้อยลงเลย

“ด…ได้เลยคุณอวี้ คือแบบนี้ ครั้งล่าสุดที่คุณหลี่มาที่บ้านของผม เจ้าลูกกวาดกับหมาของผมมันเข้ากันได้ดีมากเลยจนในที่สุด…คุณอวี้ลองเดาดูไหมว่าการเกิดอะไรขึ้น? แหะๆ”

“พูดมาสักที!!”

อวี้ฮ่าวหรานเริ่มจะหมดความอดทน

“ด…ได้ครับคุณอวี้ คือเผอิญว่าผมเพิ่งพบว่าหมาของผมตั้งท้องกับหมาของคุณ!”

ท้ายประโยค…หลิวเทียนอี้ใช้น้ำเสียงพูดราวกับว่ามันเป็นเรื่องน่าตื่นเต้นที่สุด

“โอเค ฉันเข้าใจแล้ว”

หลังจากตอบกลับ อวี้ฮ่าวหรานก็วางสายทันที แต่ในใจของเขารู้สึกตื่นเต้นไม่น้อยเช่นกัน

ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ชอบขี้หน้าหลิวเทียนอี้สักเท่าไหร่โดยเฉพาะตอนที่อีกฝ่ายพยายามใช้น้ำเสียงประจบประแจงเขาซึ่งมันยิ่งทำให้เขารู้สึกขยะแขยง แต่ข่าวเรื่องนี้มันนับได้ว่าเป็นเรื่องที่ดีไม่น้อยในสถานการณ์ปัจจุบันนี้

อย่างน้อย ๆ ถวนถวนจะต้องอารมณ์ดีขึ้นแน่นอน!

ช่วงเย็น…

วันนี้หลี่หรงเป็นคนไปรับถวนถวนมาจากโรงเรียน

“ถวนถวน พ่อมีเรื่องเซอร์ไพรส์ที่ลูกจะต้องดีใจแน่นอน!”

อวี้ฮ่าวหรานเอ่ยขึ้นพร้อมกับกอดลูกสาวของตัวเองอย่างอ่อนโยน

“นี่ พี่เขย พี่อย่าเพิ่งเอ่ยคำว่าเซอร์ไพรส์ช่วงนี้ได้ไหม!”

หลี่หรงที่อยู่ด้านข้างอดไม่ได้ที่จะรู้สึกประหม่าเมื่อได้ยินคำนี้เพราะมันทำให้เธอนึกถึงเหตุการณ์เมื่อวาน!

“พ่อจ๋ามีเรื่องอะไรเหรอ?”

เด็กน้อยเอ่ยถามขึ้นด้วยสีหน้าสงสัย แต่วันนี้เธอดูไม่สดใสเหมือนอย่างเคยเนื่องจากเหตุการณ์เมื่อวาน

“เจ้าลูกกวาดของลูกมันโตขึ้นแล้ว ตอนนี้มันกำลังจะมีลูกเป็นของตัวเอง!”

อวี้ฮ่าวหรานเอ่ยถึงข่าวดีที่เขาได้รับมาเมื่อตอนบ่าย

แน่นอนว่าเมื่อถวนถวนได้ยินข่าวนี้สีหน้าของเด็กน้อยก็สดใสขึ้นด้วยความดีใจทันที

“พ่อจ๋า หนูขอไปหาเจ้าลูกกวาดก่อนนะ!”

หลังจากพูดจบ เด็กน้อยรีบออกจากอ้อมกอดของพ่อเธอทันทีและวิ่งไปหาคอกของเจ้าลูกกวาดที่อีกมุมหนึ่งของห้องนั่งเล่น

เมื่อเห็นเช่นนี้ อวี้ฮ่าวหรานถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก เขารู้สึกขอบคุณโชคชะตาเป็นอย่างมากที่วันนี้มีข่าวดีเข้ามาทำให้ลูกสาวของเขาอารมณ์ดีขึ้นหลังจากเหตุการณ์ที่เจ็บปวดเมื่อวาน

…

หลายวันต่อมายังคงไม่มีเหตุการณ์อะไรที่เป็นพิเศษเกิดขึ้น

อย่างไรก็ตาม ความสงบมักอยู่ได้ไม่นานนักเพราะจู่ ๆ ในขณะที่อวี้ฮ่าวหรานกำลังนั่งดูเอกสารอยู่ในออฟฟิศของเขา โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น