บทที่ 185 พี่ชอบฉันไหม?

เมื่อเห็นภาพนี้ อวี้ฮ่าวหรานอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจด้วยความลำบากใจ ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายตั้งใจนั่งรอเขากลับมา

“เอ๊ะ? พี่เขย พี่กลับมาแล้วงั้นเหรอ?”

เมื่อได้ยินเสียงประตูเปิด หลี่หรงรีบหันมาดูและทักขึ้นทันที

“อืม พี่เสร็จธุระแล้วน่ะ” อวี้ฮ่าวหรานตอบกลับพร้อมกับค่อย ๆ ปิดประตูเสียงเบา

“พี่เขย…พี่ไปไหนมา? ทำไมวันนี้พี่กลับดึกขนาดนี้?”

หลี่หรงเอ่ยถามด้วยสีหน้ากังวล

เธอรู้สึกว่ามันไม่ปกติเอาซะเลย ปกติแล้วอวี้ฮ่าวหรานไม่เคยกลับดึกขนาดนี้ ดังนั้นมันจะต้องมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นแน่นอน

“มันไม่มีอะไรมากหรอก พี่แค่ไปช่วยเฉิงกัวอันแก้ปัญหาอะไรนิดหน่อยก็แค่นั้นเอง”

“พี่ไม่ได้บาดเจ็บตรงไหนใช่ไหม?”

หลี่หรงเอ่ยถามขึ้นพร้อมกับเดินเข้ามาสำรวจร่างกายของอวี้ฮ่าวหราน ด้วยสีหน้าเป็นห่วง

“ไม่…พี่ไม่ได้เป็นอะไร จริงสิพี่ว่าจะถามเธอสักหน่อยเรื่องหลี่เม่ยตัวปลอม ตอนนี้เธอรู้สึกดีขึ้นจากเหตุการณ์นั้นแล้วหรือยัง?”

เขารู้สึกเป็นห่วงหลี่หรงอยู่เช่นกัน ถึงแม้ว่าช่วงแรกที่เขากลับมา อีกฝ่ายจะแสดงท่าทีไม่ดีกับเขาสักเท่าไหร่แต่ต่อมาเธอก็สนับสนุนเขาทุกทางอย่างเต็มที่

“ไม่แล้วล่ะ…” หลี่หรงที่ในตอนแรกรู้สึกกังวล แต่เมื่อเธอได้ยินประเด็นเรื่องหลี่เม่ยตัวปลอม สีหน้าของเธอกลับเปลี่ยนเป็นหดหู่แทน

ในตอนนั้นเธอรู้สึกไม่สบายใจเลย ถ้าหากเป็นพี่สาวตัวจริงของเธอกลับมาเธอจะทำยังไงดี?

หลังจากนั้นเธอจะไปอยู่ไหน?

เธอจะต้องย้ายออกไปแล้วได้เจอหน้าถวนถวนและพี่เขยของเธอน้อยลงงั้นเหรอ?

ถึงแม้ว่าเธอจะรู้อยู่แก่ว่าพี่เขยของเธอรักพี่สาวของเธอมาก แต่เธอก็ยังไม่สามารถหักห้ามใจตัวเองได้เลย…

ทำไมฉันต้องเป็นแบบนี้ด้วย?

เมื่อคิดได้เช่นนี้ หลี่หรงสูดหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อรวบรวมความกล้าก่อนที่จะถามคำถามที่คาอยู่ในใจของเธอมานานแล้วว่า

“พี่เข…ไม่สิ! ฮ่าวหราน พี่ชอบฉันบ้างไหม?”

เธอไม่ต้องการจะใช้คำว่าพี่เขย เธอต้องการถามเขาในฐานะหญิงสาวและชายหนุ่ม!

อวี้ฮ่าวหรานอ้าปากค้างทันทีเมื่อได้ยินคำถามนี้

ห๊ะ?

ชอบ?

น้องภรรยา? หลี่หรง?

“เอ่อ…พี่ว่าดึกแล้วพี่ไปอาบน้ำก่อนจะดีกว่า!”

อวี้ฮ่าวหรานไม่ต้องการตอบคำถามนี้เพื่อทำให้ใครเจ็บช้ำดังนั้นเขาจึงเบี่ยงประเด็นและรีบเดินกลับเข้าห้องไปในทันที…

ไม่ว่ายังไง ตราบใดที่หลี่เม่ยยังคงมีชีวิตอยู่เขาไม่สามารถรับรักใครได้ทั้งนั้น!

หลี่หรงไม่ได้รั้งอวี้ฮ่าวหรานเอาไว้เลยเนื่องจากเธอได้ใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดไปกับการเอ่ยถามคำถามนี้จนหมดแล้ว ดังนั้นเธอจึงไม่กล้าถามอะไรต่อไปอีก

เช้าวันต่อมา

“วันนี้เธอช่วยพาถวนถวนไปส่งโรงเรียนแทนพี่ที วันนี้พี่มีธุระต้องออกไปจัดการตั้งแต่เช้า” อวี้ฮ่าวหรานเอ่ยขึ้นก่อนที่จะเตรียมตัวออกจากห้อง

“พี่เขย นี่เป็นเรื่องเกี่ยวกับเฉิงกัวอันอีกแล้วใช่ไหม? พี่ระวังตัวด้วยล่ะฉันไม่อยากให้พี่เจ็บตัว”

หลี่หรงเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้ากังวล

เธอเข้าใจดีว่าบริษัทใหญ่ ๆ เวลาเผชิญกับปัญหาใด ๆ ทางแก้ปัญหาส่วนใหญ่ล้วนอันตรายทั้งนั้น