บทที่ 187 ออกข่าวทุกช่อง

เฉิงกัวอันไม่คิดเลยว่าฉีถงจะโทรมาหาเขาตอนนี้!

อีกฝ่ายไม่ยอมรับสายของเขาเลยตั้งแต่เกิดเรื่อง ทำไมตอนนี้จู่ ๆ ถึงโทรหาเขา?

“คือแบบนี้นะพี่เฉิง ที่ฉันโทรมาฉันแค่อยากจะบอกว่าฉันขอโทษกับเรื่องทั้งหมดที่ได้ทำลงไปต่อพี่และบริษัทของพี่ แต่ตอนนี้ฉันตัดสินใจแล้วที่จะส่งวัตถุดิบที่มีคุณภาพดีที่สุดให้พี่เหมือนเดิมและเพื่อเป็นการขอขมาฉันจะให้ส่วนลดพี่ 25% นับจากนี้ต่อไปอีก 3 ปี!”

“โอ้งั้นเหรอ? อะไรทำให้นายเปลี่ยนใจกันล่ะ?” เฉิงกัวอันตอบกลับด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง ถึงแม้ว่าอีกฝ่ายจะโทรมาขอโทษ แต่เขาจะตอบรับด้วยน้ำเสียงดีใจราวกับว่าเป็นหนี้บุญคุณอีกฝ่ายได้ยังไงจริงไหม?

ต้องรู้ว่าอีกฝ่ายสร้างปัญหาให้เขาอย่างใหญ่หลวงจนเขากินไม่ได้นอนไม่หลับไปหลายวันแถมมูลค่าความเสียหายของบริษัทเขาก็ไม่ใช่น้อย ๆ!

“ฮ่า ๆ พี่เฉิง พี่นี่ช่างมีสายตาที่เฉียบแหลมจริง ๆ คนของพี่นี่สุดยอดไปเลยพี่รู้หรือเปล่า ฉันล่ะอิจฉาพี่จริง ๆ ถ้าหากฉันมีคนเก่ง ๆ แบบนี้อยู่ข้างกายบ้างล่ะก็ ฉันคงไม่มีทางถูกไอ้หวังเจามันข่มขู่เอาได้แน่นอน!” ฉีถงไม่ตอบคำถามของเฉิงกัวอันตรง ๆ เขาเลือกที่จะตอบแบบอ้อม ๆ โดยการชมอวี้ฮ่าวหราน และจากนั้นโทนเสียงของเขาก็เปลี่ยนไปเป็นจริงจังเมื่อพูดว่า “พี่เฉิงนับจากนี้ฉันจะช่วยพี่เล่นงานไอ้หวังเจา ฉันจะทำให้มันเสียใจที่พยายามบ่อนทำลายเรา!”

น้ำเสียงช่วงท้ายประโยคของฉีถงที่ฟังดูเอาจริงเอาจังเป็นอย่างมากทำให้เฉิงกัวอันอดไม่ได้ที่จะเหลือบไปมองอวี้ฮ่าวหรานด้วยแววตาสับสนและตกตะลึง

ชายหนุ่มคนนี้ทำได้ยังไง?

นี่มันจะเหนือความคาดหมายเกินไปหน่อยไหม? ไม่เพียงแต่ฉีถงจะโทรมาขอโทษ แต่ตอนนี้อีกฝ่ายกลับยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือเขาในการจัดการกันหวังเจาอีกต่างหาก?

ทุกอย่างมันกลับตาลปัตรไปไวจริง ๆ และแน่นอนว่าสิ่งนี้มันจะไม่เกิดขึ้นหากไม่เป็นเพราะอวี้ฮ่าวหราน!

เมื่อยังไม่ได้ยินอีกฝ่ายตอบกลับตัวเอง ฉีถงก็ไม่ได้ถือสาอะไร เพราะเขาเป็นฝ่ายทำผิดก่อนดังนั้นเขาจึงพยายามพูดถึงแผนความร่วมมืออีกรอบ

“ต่อจากนี้พี่เฉิงไม่ต้องกังวลอะไร เดี๋ยวฉันจะไปแก้ข่าวกับพวกสื่อทั้งหลายให้เองถึงเรื่องความผิดพลาดที่เกิดขึ้นทั้งหมดและจากนั้นฉันจะร่วมมือกับพี่ทำลายบริษัทไป๋เชาของหวังเจาให้ป่นปี้ แต่ถ้าพี่อยากคุยอะไรเพิ่มเติมพี่สามารถนัดเจอฉันได้ตลอดเวลา!”

“อืม เอาไว้ฉันว่างเมื่อไหร่ฉันจะติดต่อไป”

เฉิงกัวอันพยายามคุมโทนเสียงให้สงบนิ่งที่สุดแต่เขาก็ยังคุมได้ไม่หมดจนหลุดเสียงสั่นเพราะความตื่นเต้นออกไปบ้าง นี่เป็นข่าวดีของเขามากจริงๆ!

ก่อนหน้านี้เขาถึงขนาดเตรียมวางแผนว่าจะทำยังไงก่อนที่จะถูกฟ้องล้มละลายแล้ว!

หลังจากวางสายกันไป บรรยากาศในออฟฟิศก็เงียบลงชั่วครู่หนึ่ง

“น้องอวี้! ฉันขอยกให้นายเป็นผู้มีพระคุณของฉัน!”

หลังจากเงียบกันไปพักหนึ่ง จู่ ๆ เฉิงกัวอันเดินเข้าไปจับมือของอวี้ฮ่าวหรานแน่นและเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าเบิกบานสุดขีด

“อะแฮ่ม ๆ ว่าแต่น้องอวี้ทำมันได้ยังไง? สิ่งที่นายทำต้องไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ แน่นอน ก่อนหน้านี้ฉีถงยังปฏิเสธไม่ยอมรับสายฉันอยู่เลย”

หลังจากควบคุมอารมณ์ตัวเองเอาไว้ได้แล้ว เฉิงกัวอันก็เพิ่งรู้ตัวว่าตัวแสดงอาการดีใจอย่างออกนอกหน้ามากเกินไปดังนั้นเขาจึงเปลี่ยนประเด็นโดยการพูดไปเรื่องอื่น

ที่ด้านข้าง ถึงแม้ว่าเฉิงชิวอวี้จะอารมณ์ดีขึ้นมากแล้วแต่สีหน้าของเธอก็ยังมีความกังวลซ่อนอยู่

“ฮ่าวหราน…ถึงแม้ว่าปัญหาวัตถุดิบจะถูกแก้แล้วแต่ฉันยังสงสัยว่าบริษัทฉีถงจะแก้ข่าวให้กับบริษัทของเรายังไง ตอนนี้ปัญหาที่ใหญ่ไม่แพ้กันก็คือชื่อเสียงของบริษัทเราป่นปี้ไปหมดแล้ว…”

ถึงแม้ว่าฉีถงจะรับปากว่าจะแก้ข่าวให้ แต่เธอก็ยังไม่แน่ใจว่าอีกฝ่ายจะแก้ได้มากขนาดไหน

เมื่อได้ยินคำถามนี้ อวี้ฮ่าวหรานก็ทำได้แต่ถอนหายใจเบา ๆ เขาเองก็ยังไม่รู้เช่นกันว่าฉีถงจะให้ข่าวกับพวกสื่อยังไง เขาจึงทำได้แต่ให้ทุกคนรอถึงช่วงเย็นเพื่อดูการจัดการของฉีถง

เวลาผ่านไปจนถึงช่วงบ่าย หลังจากทานอาหารกันเสร็จ และนั่งปรึกษากันอยู่ในออฟฟิศของเฉิงกัวอัน

ในระหว่างนั้นจู่ ๆ หัวหน้าแผนกรักษาความปลอดภัยก็เคาะประตูและเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับพูดว่า