บทที่ 193 ข่าวลือกับนักร้องดัง

“เข้าใจแล้ว”

หลังจากได้ยินคำอธิบายของผู้จัดการหวัง อวี้ฮ่าวหรานก็พยักหน้ารับรู้ก่อนที่จะตอบกลับว่า “เอาเป็นว่าปีนี้ทำตามที่ผมบอก เราจะแจกขนมไหว้พระจันทร์ให้กับทุกคนในบริษัท!”

“จะเอาแบบนั้นจริง ๆ งั้นเหรอท่านประธาน?”

ผู้จัดการหวังรู้สึกหนักใจเพราะด้วยความใหญ่โตของบริษัทซึ่งมีพนักงานจำนวนมาก การที่แจกขนมไหว้พระจันทร์ให้กับทุกคนแบบนี้มันไม่ใช่เงินจำนวนน้อย ๆ เลย

ในมุมมองของเขานี่เป็นการลงทุนที่เสียเปล่า

“แน่นอน และไม่ใช่แค่แจกออกไปแบบส่ง ๆ เราจะต้องแจกออกไปให้ดีด้วย!” อวี้ฮ่าวหรานพยักหน้า

“ถ้าอย่างนั้น ผมคงต้องขอรบกวนให้ท่านประธานช่วยตัดสินใจด้วยว่าเราจะแจกขนมไหว้พระจันทร์คุณภาพระดับไหนและท่านต้องการใช้งบเท่าไหร่ในการจัดซื้อ”

หลังจากครุ่นคิด ผู้จัดการหวังจึงเอ่ยขึ้นเสนอแนะ แต่ถ้าหากสังเกตดี ๆ ที่มุมปากของเขามีรอยยิ้มปรากฏขึ้นซึ่งหมายความว่าเขาเองก็รู้สึกดีเช่นกันที่เจ้านายของเขาตัดสินใจแบบนี้

“เรื่องพวกนี้ผมอนุญาตให้คุณตัดสินใจด้วยตัวเองได้เลย แค่จำเอาไว้ว่าเงินไม่ใช่ปัญหา สิ่งที่สำคัญที่สุดคือทำให้มั่นใจว่าคนในบริษัททุกคนรู้สึกว่าพวกเขาได้รับการเอาใจใส่ก็พอ”

อวี้ฮ่าวหรานโบกมือพร้อมกับเอ่ยขึ้นอย่างสบาย ๆ

“สำหรับเรื่องนี้เดี๋ยวผมจะไปบอกฝ่ายบัญชีให้ว่าคุณสามารถเบิกงบได้เต็มที่โดยที่ไม่ต้องผ่านลายเซ็นของผม เทศกาลไหว้พระจันทร์ใกล้เข้ามาทุกทีแล้ว ผมอยากจะให้มันสำเร็จให้ไวที่สุด”

“ได้เลยครับท่านประธาน ผมจะไม่ทำให้ท่านผิดหวังแน่นอน!”

ผู้จัดการหวังรีบรับปากทันทีเมื่อได้ยินประโยคนี้ และในเวลาเดียวกันเขาเองก็รู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างมาก

เขาไม่นึกเลยว่าเจ้านายของเขาจะไว้ใจเขามากขนาดนี้จนถึงขนาดให้เขาสามารถเบิกงบได้โดยไม่ต้องผ่านความเห็นชอบ!

เมื่อถูกไว้วางใจขนาดนี้เขาจึงรู้สึกซาบซึ้งเป็นอย่างมากต่ออวี้ฮ่าวหราน

หลังจากให้คำมั่นเรียบร้อย ผู้จัดการหวังเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็วเพื่อไปเตรียมการทุกอย่างให้เร็วที่สุด เพราะเทศกาลไหว้พระจันทร์มันใกล้จะถึงอยู่รอมร่อแล้ว

อวี้ฮ่าวหราน มองผู้จัดการหวังออกจากห้องไปด้วยสีหน้าพึงพอใจ เขามั่นใจว่าคน ๆ นี้ไว้ใจได้และไม่มีวันหักหลังเขาแน่นอน

แต่แล้วในขณะที่เขากำลังครุ่นคิดอะไรเพลิน ๆ อยู่นั้น จู่ ๆ ก็มีสายโทรเข้ามา

“ฟ่านซีเหยียน?”

เมื่อเห็นชื่อขึ้นบนหน้าจอโทรศัพท์ อวี้ฮ่าวหรานก็รู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างมาก เมื่อสองวันที่แล้วพวกเขาเพิ่งเจอกันไปนี่นา วันนี้มีอะไรอีก?

“อวี้ฮ่าวหราน! วันนั้นที่เราไปกินข้าวกันฉันโดนปาปารัซซี่แอบถ่ายภาพในขณะที่พวกเราอยู่ด้วยกัน คุณช่วยฉันแก้ปัญหาเรื่องนี้ได้ไหม? ถ้าภาพพวกนั้นหลุดออกไปฉันคงเดือดร้อนแน่ ๆ เลย!”

น้ำเสียงของฟ่านซีเหยียนวันนี้ไม่ได้ดูอ่อนโยนเหมือนอย่างเคย วันนี้เธอดูเหมือนโกรธเป็นพิเศษ

“มันเกิดปัญหาแบบไหนขึ้น?”

อวี้ฮ่าวหรานยังคงไม่เข้าใจ เขารู้สึกงุนงงว่าการไปกินข้าวเฉย ๆ กับเขาและลูกของเขามันสร้างปัญหาให้อีกฝ่ายได้ยังไง?

“มันเป็นเพราะไอ้เจ้าปาปารัซซี่ตัวดีคนนั้นถ่ายภาพของเราสามคน แล้วเอาไปประโคมข่าวว่าฉันมีสามีและลูกอย่างลับ ๆ น่ะสิมันเลยเกิดปัญหาขึ้น!”

“ห๊ะ? สามี? ลูก?”

อวี้ฮ่าวหรานอึ้งไปครู่หนึ่ง เขาคิดไม่ถึงว่าจู่ ๆ อีกฝ่ายจะถูกใส่ความได้ถึงขนาดนี้แค่เพียงเพราะไปกินข้าวกับเขา?

“ฉันควรทำยังไงดี? ฉันไม่เคยมีแฟนด้วยซ้ำ แล้วฉันจะไปมีสามีได้ยังไง!”

เมื่อได้ยินน้ำเสียงที่หดหู่ของอีกฝ่าย อวี้ฮ่าวหรานก็รู้สึกเห็นใจ เขารู้สึกว่าเขาคงไม่สามารถทนดูเฉย ๆ ได้

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวผมจัดการเรื่องนี้ให้เอง”

“หืม? คุณสามารถทำให้พวกสื่อแก้ข่าวได้งั้นเหรอ?”

ฟ่านซีเหยียนถามกลับด้วยน้ำเสียงตกตะลึง เธอแค่ลองโทรมาถามดูเฉย ๆ ว่าอีกฝ่ายสามารถช่วยอะไรได้หรือเปล่าโดยที่เธอไม่ได้คาดหวังอะไรเลย แต่จู่ ๆ อีกฝ่ายกลับสัญญาว่าจะช่วยเธอซะงั้น

“ไม่ต้องกังวลผมเคยจัดการกับพวกสื่อมาก่อน คุณแค่รอดูผลลัพธ์ก็พอ”

อวี้ฮ่าวหรานค่อนข้างมั่นใจว่าเขาน่าจะทำสำเร็จได้ไม่ยาก ครั้งที่แล้วเขายังสามารถทำให้พวกสื่อหลัก ๆ กลับลำในเรื่องของบริษัทชิวเฮิงได้ดังนั้นแค่พวกสำนักข่าวซุบซิบในท้องถิ่นเล็ก ๆ มันไม่ใช่เรื่องยากอะไรแน่นอน

“แต่ว่า…คุณ…”

ถึงแม้ว่าจะได้ยินคำยืนยันที่หนักแน่นของอวี้ฮ่าวหราน แต่ฟ่านซีเหยียน ก็ยังคงไม่สบายใจอยู่ดี เธอกังวลใจว่าอวี้ฮ่าวหรานจะแก้ไขได้อย่างไร?

การจัดการกับปาปารัซซี่พวกนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย!