บทที่ 199 ข่มขู่

พวกนักเลงแก็งมังกรครามต่างขนลุกซู่เมื่อเผชิญกับความน่ากลัวของแววตาของอวี้ฮ่าวหราน แต่อย่างไรก็ตามด้วยประสบการณ์การตีรันฟันแทงมาอย่างโชกโชนพวกเขาจึงปรับสภาพอารมณ์ได้อย่างรวดเร็ว

“ไอ้ลูกหมาเอ๊ย! แกกล้าดียังไงถึงได้มาขู่ฆ่าพวกฉันในถิ่นของพวกฉันแบบนี้ห๊ะ?!”

“วันนี้แกตายแน่ ฉันจะสับแขนสับขาของแกออกแล้วจะโยนให้หมากิน!”

เมื่อได้สติพวกนักเลงต่างตะโกนด่าทอด้วยความเดือดดาลกับการที่ถูก อวี้ฮ่าวหรานขู่เอาชีวิต อย่างไรก็ตามอีกไม่นานพวกเขาจะได้รู้ว่าคำพูดของอวี้ฮ่าวหรานนั้นเชื่อถือได้!

“พวกแกรู้หรือเปล่าว่าขนาดหัวหน้าแก็งค์ของพวกแกยังต้องก้มหัวให้กับฉันเลย?”

“แม่แกสิที่ก้ม…”

“พลั่ก!! โครม!!”

ก่อนที่จะทันได้พูดจบ นักเลงคนที่กำลังผรุสวาทก็โดนอวี้ฮ่าวหรานพุ่งเข้ามาต่อยอย่างเต็มแรงจนตัวลอยกระเด็นไปชนกับกำแพงด้านหลังอย่างจังและแน่นิ่งไม่ขยับอีกเลย

พวกนักเลงที่เหลือต่างตะลึงงันเพราะพวกเขามองไม่ทันเลยว่าอวี้ฮ่าวหรานพุ่งเข้ามายืนอยู่จุดเดียวกับที่เพื่อนของพวกเขายืนอยู่เมื่อครู่ได้ยังไง

…และเพื่อนของพวกเขาตัวลอยกระเด็นไปชนกับกำแพงแบบนั้นได้ยังไง?!

“อาหลง!!”

“อาหลง แกเป็นอะไรหรือเปล่า??”

เมื่อได้สติ พวกนักเลงส่วนหนึ่งรีบวิ่งไปดูอาการของเพื่อนตัวเองทันที แต่อีกส่วนหนึ่งวิ่งเข้าหาอวี้ฮ่าวหรานพร้อมกับมีดแทน!

“แกตาย!!”

“แกทำร้ายเพื่อนฉัน แกต้องชดใช้!!”

อวี้ฮ่าวหรานมองดูพวกนักเลง 7-8 คนวิ่งเข้ามาหาด้วยแววตาเย้ยหยัน

“เฮอะ! ไอ้พวกมดแมลง!”

หลังจากพูดจบ ร่างของอวี้ฮ่าวหรานก็หายไปอีกครั้งและจากนั้นในพริบตาร่างของเขาไปโผล่ตรงหน้านักเลงที่กำลังวิ่งเข้ามาหาและต่อยเข้าไปที่กลางอกของนักเลงผู้โชคร้ายเข้าไปเต็มๆ

“อั่ก!!”

แค่เพียงหมัดเดียวร่างของนักเลงลอยกระเด็นไปชนเข้ากับกำแพงทางเดินด้านในบาร์จินหยวนอย่างรุนแรง หัวใจของคนคนนั้นแหลกสลายในทันทีจากแรงกระแทก

หมัดเดียวจบชีวิต!

หลังจากนั้นไม่เกิน 10 วินาทีพวกนักเลง 8 คนที่วิ่งเข้ามาหาอวี้ฮ่าวหรานต่างนอนแน่นิ่งอยู่ที่พื้นในสภาพที่หากไม่ตายตอนนี้ก็น่าจะหายใจต่อได้อีกไม่นาน

พวกนักเลงที่ไม่ได้พุ่งเข้าหาอวี้ฮ่าวหรานต่างตกตะลึงกับภาพที่เห็น ไม่มีใครในพวกเขาที่คิดว่าอวี้ฮ่าวหรานจะแข็งแกร่งขนาดนี้

เมื่อรู้ตัวว่าพวกตัวเองสู้ไม่ได้แน่นอนพวกเขาจึงรีบวิ่งหนีกลับเข้าไปด้านในเพื่อตามพวกทันที

แน่นอนว่าอวี้ฮ่าวหรานไม่มีความคิดจะหยุดมดแมลงพวกนี้ เขาต้องการให้คนเหล่านี้ออกไปตามพรรคพวกของตัวเองออกมาเพื่อที่เขาจะได้จัดการทั้งหมดในคราวเดียวไม่ต้องเสียเวลาไล่เปิดหาทีละห้อง

ในเวลาไม่นาน เฉินซิวที่อยู่ด้านในเมื่อเห็นว่าลูกน้องของตัวเองวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามารายงานว่ามีคนบุกเข้ามาในบาร์เขารีบถามกลับทันที

“คนที่บุกเข้ามาเป็นชายหนุ่มอายุ 20 กว่า ๆ ใช่ไหม?”

เขาไม่นึกเลยว่าอวี้ฮ่าวหรานจะมาหาเขาเร็วขนาดนี้

“ถูกต้องแล้วลูกพี่ ไอ้หนุ่มนั่นมันแข็งแกร่งมากเลย มันล้มพวกเราไปหลายคนแล้ว!” ลูกน้องของเฉินซิวตอบกลับอย่างกระหืดกระหอบ

“โอเค! แกไปตามทุกคนมาและพาฟ่านซีเหยียนตามฉันออกไปด้วย!”

เฉินซิวสั่งการออกไปอย่างรวดเร็ว ในเมื่อเรื่องมันดำเนินมาถึงขั้นนี้แล้ว มันก็ไม่มีประโยชน์อะไรที่เขาจะต้องกลัวอีกต่อไป

“ฮึ่ม คราวนี้ฉันมีเมียของมันเป็นเครื่องต่อรองแล้ว ถึงเวลาที่ฉันจะต้องเอาคืนบ้าง!”