บทที่ 220 ถูกจับได้แบบคาหนังคาเขา

นักฆ่าแสดงสีหน้าตกตะลึงเมื่อเห็นว่าสิ่งตัวเองแทงไปมันคือลม และเป้าหมายกลับไปปรากฏตัวอยู่ข้างหลังตนราวกับมีเวทมนตร์ซะงั้น?

“ประหลาดใจล่ะสิ?”

อวี้ฮ่าวหรานเอ่ยถามขึ้นด้วยสีหน้าเย้ยหยัน ก่อนจะเตะเข้าไปที่ลำตัวของนักฆ่าอย่างแรงจนร่างของนักฆ่าลอยละลิ่วไปกระแทกกับกำแพงห้องจนสั่นสะเทือน

“โครม!”

“อ่อก!”

นักฆ่ากระอักเลือดออกมาคำโตและพูดได้แต่เพียงคำว่า ‘แก’ ก่อนจะสลบไปจากอาการบาดเจ็บ

ไม่มีทางที่มนุษย์ธรรมดาจะสามารถทนลูกเตะที่แฝงไปด้วยพลังวิญญาณได้!

เมื่อหวังเจาเห็นเช่นนี้ เขาก็เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง

“ไม่! นี่มันเป็นไปไม่ได้! ทำไมแกถึงแข็งแกร่งขนาดนี้! นี่มันเป็นไปได้ยังไง!”

หวังเจามั่นใจเป็นอย่างมากกับความแข็งแกร่งของนักฆ่าที่จ้างมา นี่ไม่ใช่นักฆ่าธรรมดาทั่วไป การที่จะจ้างนักฆ่าเหล่านี้ได้จะต้องมีเส้นสายอยู่วงในซึ่งไม่ใช่แค่มีเงินอย่างเดียวจึงจะจ้างได้

แต่แล้วนักฆ่าที่สุดแสนจะแข็งแกร่งในความคิดของตนกลับถูกเตะทีเดียวแล้วสลบเหมือดไปแบบนี้เนี่ยนะ?

ชายหนุ่มที่เป็นศัตรูของเขาคนนี้แข็งแกร่งขนาดไหนกันแน่?

หวังเจารู้สึกหวาดกลัวจนใจเต้นแรง

ในทางกลับกัน อวี้ฮ่าวหรานแสยะยิ้มออกมาอย่างดูถูกเมื่อเห็นอีกฝ่ายกำลังกลัวจนตัวสั่น

มันเป็นเรื่องแน่นอนอยู่แล้ว…!

ไม่ว่าจะมีแผนการดีขนาดไหนแต่เมื่ออยู่ต่อหน้าผู้ที่แข็งแกร่งเหนือกว่า แผนต่าง ๆ มันย่อมไร้ประโยชน์

หลังจากนั้นแค่เพียงชั่วพริบตา อวี้ฮ่าวหรานก็พุ่งเข้าไปถีบหวังเจาจนตัวกระเด็นไปติดกำแพง

“น่าตลกจริง ๆ นี่แกคิดว่าจะสามารถฆ่าฉันได้โดยการพึ่งพิงไอ้พวกมดแมลงที่แกจ้างมางั้นเหรอ?”

ในขณะที่พูด อวี้ฮ่าวหรานก็แสดงสีหน้าเหยียดหยาม

“ม…ไม่ใช่สักหน่อย! ค…คนที่ฉันจ้างมาแข็ง…แกร่งที่สุดแล้ว…”

หวังเจาผู้ซึ่งยังคงนั่งกุมท้องเนื่องจากเพิ่งถูกถีบยังคงโต้เถียงกลับด้วยสีหน้าอึ้งทึ่ง

ก่อนหน้านี้เขามั่นใจในความแข็งแกร่งของนักฆ่าที่เขาอุตส่าห์จ้างมาอย่างยากลำบาก ไม่ต้องพูดถึงคนธรรมดา ต่อให้บอดีการ์ดเกรดเอก็ยังไม่ใช่คู่ต่อกรของนักฆ่าที่เขาจ้างแน่นอน…

แต่วันนี้เรื่องราวมันกลับพลิกผันไปหมด

ชายหนุ่มตรงหน้าเขาเป็นปีศาจหรือไง?

สิ่งที่หวังเจายังไม่รู้ก็คือแม้แต่สองแก๊งยักษ์ใหญ่ของเมืองฮ่วยอันยังไม่กล้าที่จะล่วงเกินอวี้ฮ่าวหรานด้วยซ้ำ

เมื่อเห็นสภาพของอีกฝ่ายในตอนนี้ อวี้ฮ่าวหรานยิ่งรู้สึกรังเกียจมากขึ้นไปอีก เขาเลิกที่จะสนใจหวังเจาและเดินไปหาเฉิงกัวอันเพื่อคลายเชือกให้

“เฮ้อ…ฮ่าวหราน ฉันขอโทษด้วยจริง ๆ ที่ทำตัวเป็นภาระอีกแล้ว ฉันนี่มันไม่ได้เรื่องเลย”

เฉิงกัวอันเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้ารู้สึกผิด เขาไม่นึกเลยว่าจะต้องให้อวี้ฮ่าวหรานช่วยเหลือเขาติด ๆ กันแบบนี้

แต่แล้วในขณะที่อวี้ฮ่าวหรานกำลังจะเอ่ยคำปลอบเฉิงกัวอัน จู่ ๆ สีหน้าของเฉิงกัวอันก็เปลี่ยนเป็นตื่นตระหนกพร้อมกับตะโกนดังลั่น

“ฮ่าวหราน ระวัง! หวังเจา มัน…”

เฉิงกัวอันชี้ไปที่ข้างหลังอวี้ฮ่าวหราน ด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง

อันที่จริง ก่อนจะได้ยินคำเตือน อวี้ฮ่าวหรานก็สัมผัสได้อยู่แล้วว่า หวังเจากำลังพุ่งเข้ามาหาเขาด้วยมีด แต่เขาไม่ได้ใส่ใจอะไรเลยเพราะชายแก่กับมีดธรรมดา ๆ จะทำอะไรเขาได้?

เขาดึงตัวเฉิงกัวอันพุ่งหลบไปกับเขาอย่างง่าย ๆ และในวินาทีถัดมาตำรวจจำนวนหลายนายก็บุกเข้ามาในห้องอย่างฉับพลัน!

“หยุด! ทุกคนหยุดเดี๋ยวนี้!”