บทที่ 23 ไม่หิวน้ำ

บทที่ 23 ไม่หิวน้ำ

ขณะนี้สวีรุ่ยรู้สึกตื่นตระหนกเป็นอย่างมากจนปากของเธอสั่นไปหมด ถ้าหากว่าตอนนี้ประตูรถไม่ได้ล็อคอยู่เธอคงจะกรีดร้องขอให้คนแถวนี้ช่วยไปแล้ว

อย่างไรก็ตามเมื่อเธอเห็นสีหน้าของอวี้ฮ่าวหรานที่ยังคงสงบอยู่ เธอก็รู้สึกว่าตัวเองสงบตามไปด้วยอย่างน่าประหลาด เธอรู้สึกว่าตราบใดที่เธออยู่ใกล้ ๆ ผู้ชายคนนี้เธอจะปลอดภัยอย่างแน่นอน

ทางด้านของอวี้ฮ่าวหราน เมื่อได้ยินเรื่องราวคร่าว ๆ แล้วเขาไม่ถามอะไรต่อ เขาเปิดประตูลงจากรถในทันที และตะโกนบอกกับคนที่น่าจะเป็นหัวหน้าพวกนักเลงว่า “ถ้าแกไม่อยากให้ฉันโทรเรียกตำรวจ แกก็จงกลับไปซะ แล้วอย่ามาตามรังควานเธออีก”

อันที่จริงกลุ่มคนแบบนี้อวี้ฮ่าวหรานฆ่าไปเยอะจนนับไม่ถ้วนเมื่อตอนอยู่ที่ดินแดนแห่งเทพ แต่ตั้งแต่ที่เขาได้เจอถวนถวนความโหดเหี้ยมของเขามันก็ลดลงโดยที่เขาเองก็เหมือนจะไม่รู้ตัว

“โอ้? นี่แกคิดจะใช้ตำรวจมาขู่พวกฉันงั้นเหรอไอ้เศรษฐี? แกคิดว่าพวกฉันจะกลัวหรือไง? ฉันอยู่ในธุรกิจนี้มาเป็นสิบปี แกคิดว่าพวกตำรวจจะจับฉันได้ง่าย ๆ งั้นเหรอ! ฉันแนะนำให้แกรีบ ๆ ไสหัวไปจะดีกว่า ไม่งั้นฉันบอกเอาไว้เลยว่าฉันจะทุบทั้งรถทั้งหน้าแกให้ยับจนแม่แกจำแกไม่ได้เลย!”

หัวหน้ากลุ่มนักเลงมองสำรวจอวี้ฮ่าวหรานตั้งแต่หัวจรดเท้า ซึ่งเมื่อเห็นว่าอวี้ฮ่าวหรานแต่งตัวธรรมดาแต่ขับรถหรู เขาก็คิดไปว่าอวี้ฮ่าวหรานน่าจะเป็นแค่คนรวยธรรมดา ๆ ไม่ได้มีเส้นสายอะไรให้เขาต้องกลัว

แน่นอนว่าหลังจากที่ลูกพี่ของตัวเองพูดแบบนี้ บรรดาลิ่วล้อก็เริ่มตะโกนข่มขู่ให้อวี้ฮ่าวหรานไสหัวไปไกล ๆ

เมื่อเห็นท่าทีของพวกนักเลงที่ดูน่าจะเอาเรื่องกับอวี้ฮ่าวหรานจริง ๆ สวีรุ่ยก็เปิดประตูรถ และรีบวิ่งมายืนข้าง ๆ อวี้ฮ่าวหราน และพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “คุณอวี้ คะ..คุณรีบไปเถอะ คนพวกนี้ไม่น่าจะกล้าทำอะไรฉันหรอก ไม่ว่ายังไงบ้านเมืองก็มีกฎหมาย…”

ถึงแม้ว่าเธอจะรู้ว่าอวี้ฮ่าวหรานแข็งแกร่งมาก แต่เมื่อเธอเห็นว่านักเลงพวกนี้มีอาวุธพร้อมอยู่ในมือกันทุกคน เธอก็เริ่มรู้สึกกังวลว่าอวี้ฮ่าวหรานจะมีอันตราย

แต่แล้วเมื่อเธอคิดถึงคำพูดของเธอที่บอกว่าบ้านเมืองมีกฎหมายเธอก็เริ่มห่อเหี่ยว

กฎหมายทำอะไรเดนมนุษย์พวกนี้ได้จริง ๆ เหรอ?

มันมีข่าวในทีวีอยู่เป็นประจำที่พวกเดนมนุษย์พวกนี้ทำร้ายคนบริสุทธิ์ และสุดท้ายก็รอดไปด้วยเหตุผลต่าง ๆ หรือยิ่งไปกว่านั้นก็เป็นพวกคนในเครื่องแบบซะเองที่เป็นคนให้ท้ายพวกเดนมนุษย์เหล่านี้

ในระหว่างที่สวีรุ่ยไม่รู้ว่าจะทำยังไงต่อเหมือนกัน จู่ ๆ อวี้ฮ่าวหรานก็เอ่ยคำพูดประจำตัวของเขาขึ้น

“มดแมลงอย่างพวกแกกล้าดียังไงถึงได้มาส่งเสียงดังต่อหน้าเทพผู้นี้?”

อันที่จริงคำพูดนี้เป็นคำพูดประจำตัวของอวี้ฮ่าวหรานเมื่อตอนอยู่ที่ดินแดนแห่งเทพ เมื่อไหร่ที่เขาพูดคำนี้ขึ้นพวกมดแมลงที่เขาเอ่ยถึงล้วนมีชะตากรรมเดียวกันก็คือตายทั้งหมด แต่น่าเสียดายที่ที่นี่มันคือโลกมนุษย์!

“ฮ่าฮ่า ลูกพี่ได้ยินที่ไอ้เวรนี่มันพูดหรือเปล่า? แมลง? เทพ?”

“จะบ้าตาย ไอ้เวรนี่มันกลัวจนสมองเพี้ยนไปแล้วหรือไงวะ?”

….

อวี้ฮ่าวหรานขมวดคิ้ว เขาเคยคิดถึงเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน เขาไม่เข้าใจว่าทำไมทุกครั้งที่เขาพูดประโยคนี้ทุกคนถึงต้องหัวเราะเยาะเขาตลอดเวลา?

“ประโยคนี้มันน่าตลกตรงไหน? หรือว่าประโยคนี้มันแปลกจริง ๆ?” อวี้ฮ่าวหรานบ่นกับตัวเองเสียงเบา

เมื่อตอนที่เขาปกครองสวรรค์ชั้นที่ 33 หากเมื่อไหร่ที่เขาเอ่ยประโยคนี้ขึ้น ทุกคนจะรู้ได้ทันทีว่ามหาเทพฮ่าวหรานจะเริ่มการสังหารหมู่แล้ว ซึ่งทุกคนล้วนแต่หนีกันจ้าละหวั่นไม่มีใครกล้ารั้งอยู่ต่อสักคน แต่ที่นี่กลับ…

“เอ่อ…มันก็เป็นไปได้…” สวีรุ่ยซึ่งได้ยินอวี้ฮ่าวหรานบ่น เธอตอบกลับด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วน

อันที่จริงหากไม่ใช่เพราะสถานการณ์ตอนนี้มันกดดันเป็นอย่างมาก และถ้าไม่ใช่เพราะเธอรู้จักกับอวี้ฮ่าวหราน ป่านนี้เธอคงหัวเราะออกมาแล้ว

ผู้ชายคนนี้ช่างแปลกประหลาดจริง ๆ!

จากนั้นเมื่อเธอนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ตอนเย็นก่อนที่อวี้ฮ่าวหรานจะจัดการกับคนของหลี่จิงเทียน ซึ่งเขาให้ถวนถวนพูดคำนี้เหมือนกัน เธอก็อดไม่ได้ที่จะหลุดขำออกมา

“อุ๊บ!”