บทที่ 236 ไปบ้านตระกูลหลี่อีกครั้ง

บทที่ 236 ไปบ้านตระกูลหลี่อีกครั้ง

เมื่อเผชิญกับคำถามของอวี้ฮ่าวหราน ซูหว่านเอ๋อร์ก็เพิ่งนึกได้ถึงเรื่องที่เขาเคยขอยืมวัตถุโบราณของเธอเช่นกัน

“อ…อ้อ ได้ ได้สิ! คุณจะเข้ามาเอาวันไหนก็ได้เลย!”

อย่างไรก็ตาม เป็นความพอเหมาะพอดีกับช่วงเวลาที่ในตอนนี้ ซูกว่างไห่พ่อของซูหว่านเอ๋อร์ นั่งอยู่ไม่ไกลจากเธอพอดี ดังนั้นเขาจึงได้ยินบทสนทนาทั้งหมด และแย่งโทรศัพท์ออกไปคุยเอง

“ล…หลานอวี้ งั้นเหรอ? ฮ่า ๆ หลานไม่ต้องเกรงใจเลยนะ หลานจะเข้ามายืมเมื่อไหร่ก็ได้ตามสบายเลย หรือว่าหลานอยากได้พวกมันไปเลยไหม? ฉันยินดียกให้หมดเลยหากหลานต้องการ ฮ่า ๆ!”

เขาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงประจบประแจง

“พ่อ…”

ซูหว่านเอ๋อร์รู้สึกหดหู่เล็กน้อยเมื่อได้ยินเช่นนี้

ของโบราณพวกนั้นเป็นของรักของหวงของเธอนะ!

กว่าจะได้พวกมันมาเธอใช้ความพยายามเป็นอย่างมาก จู่ ๆ จะมอบให้กับคนอื่นหมดแบบนี้ได้ยังไง?

แน่นอนว่าอวี้ฮ่าวหรานไม่ได้ต้องการจะเอาเปรียบอีกฝ่ายถึงขนาดนั้นอยู่แล้ว และเขาต้องการเพียงแค่ดูดซับพลังวิญญาณที่อยู่ภายในพวกมันก็พอ ชายหนุ่มจึงปฏิเสธอย่างรวดเร็ว

“ไม่ ผมต้องการแค่ยืมพวกมันไปสักวันสองวันก็พอ และหลังจากที่ผมศึกษาพวกมันเพิ่มเติมเรียบร้อยผมจะคืนให้ทันที”

“ฮ่า ๆ! เอาแบบนั้นก็ได้ เอาแบบนั้นก็ได้! ถ้างั้นหลานจะเข้ามาเอาเมื่อไหร่ก็แล้วแต่สะดวกเลยนะ บ้านของฉันเปิดรับหลานตลอดเวลาเสมอ!”

ซูกว่างไห่พูดขึ้นด้วยสีหน้าเบิกบานและน้ำเสียงที่เป็นกันเองราวกับว่ารู้จักกับอวี้ฮ่าวหรานมาหลายปีแล้ว ไม่หลงเหลือความรังเกียจที่เคยมีมาก่อนหน้านี้เลย

ในตอนนี้เขาอยากได้อวี้ฮ่าวหรานมาเป็นลูกเขยจนตัวสั่น เขาคาดหวังให้ลูกสาวของเขาพยายามเกาะติดอวี้ฮ่าวหรานให้มากกว่าเดิม

ครึ่งชั่วโมงถัดมา อวี้ฮ่าวหรานก็ขับรถมาถึงคฤหาสน์ตระกูลซู

ซูกว่างไห่และลูกชายของเขารีบออกมาต้อนรับอย่างรวดเร็ว

“พี่อวี้! พี่มาเร็วจริง ๆ เลย น้องสาวของผมกลับเข้าไปในห้องเพื่ออาบน้ำแต่งตัวได้สักพักแล้ว อีกสักเดี๋ยวน้องสาวของผมก็น่าจะออกมา”

น้ำเสียงของอีกฝ่ายทำให้อวี้ฮ่าวหรานรู้สึกระอาใจ ก่อนหน้านี้อีกฝ่ายยังด่าเขาฉอด ๆ อยู่เลย แต่วันนี้กลับกลายเป็นเรียกเขาอย่างกับเป็นพี่น้องที่รักใคร่ที่คลานตามกันออกมาจากท้องแม่เดียวกัน

“ไม่เป็นไร พาผมเข้าไปดูพวกวัตถุโบราณก่อนก็ได้”

ในเมื่ออีกฝ่ายพูดจาดีด้วยแถมเขายังต้องยืมวัตถุโบราณจากอีกฝ่าย อวี้ฮ่าวหรานจึงตอบกลับอย่างสุภาพเช่นกัน

จากนั้นทั้งสามคนก็พากันเดินตรงไปยังห้องแสดงวัตถุโบราณ

ในขณะเดียวกัน ซูหว่านเอ๋อร์ก็เดินออกจากห้องของเธอพอดี

วันนี้เธอปล่อยผมยาวสลวยลงมาถึงบ่า และใส่ชุดกระโปรงยาวสีครีมเข้ารูปซึ่งมันยิ่งทำให้เธอดูเรียบร้อยและงดงามมากยิ่งขึ้น

ที่ด้านในห้องแสดงวัตถุโบราณ

“ผมเอาชิ้นนั้น ชิ้นนั้น และก็ชิ้นนั้น อ้อ ยังมีชิ้นนู้นอีกด้วย ผมขอยืมพวกมันไปแค่คืนเดียวพอ”

อวี้ฮ่าวหรานค่อย ๆ ไล่ชี้ไปที่วัตถุโบราณหลายชิ้น พลางพูดกับซูหว่านเอ๋อร์

ในเมื่อของพวกนี้เป็นของซูหว่านเอ๋อร์ทั้งหมด ดังนั้นเขาจึงต้องเอ่ยขอกับเธอด้วย

เขามั่นใจว่าแค่เพียงคืนเดียวเขาน่าจะดูดซับพลังจากพวกมันครบทั้งหมด และแน่นอนว่าหลังจากนั้นเขาน่าจะแข็งแกร่งขึ้นอีกมาก

“ด…ได้เลย อันที่จริงคุณจะเอาพวกมันไปเลยก็ได้ฉันไม่ว่าหรอก…”

เมื่อได้ยินการตอบกลับเช่นนี้ อวี้ฮ่าวหรานรู้สึกพึงพอใจกับความมีน้ำใจของอีกฝ่าย แต่แน่นอนว่าเขาคงไม่เอาเปรียบเธอถึงขนาดนั้น

ว่าแต่ ทำไมเวลาผู้หญิงคนนี้พูดกับเขาเธอจะต้องหน้าแดงทุกครั้งและพูดอย่างตะกุกตะกักด้วย?

“ฮ่า ๆ ไม่ได้หรอก ๆ ของทั้งหมดนี้คุณหามันมาอย่างยากลำบากผมจะเอามันไปเลยได้ยังไง? ผมขอแค่ยืมไปดูคืนเดียวก็พอ!”

ในขณะที่ครอบครัวของผู้หญิงคนนี้เป็นพวกน่ารังเกียจ แต่ผู้หญิงคนนี้กลับมีน้ำใจและสุภาพเรียบร้อย ไม่น่าเชื่อเลยว่าพวกเขาจะมีสายเลือดเดียวกัน!

หลังจากนำวัตถุโบราณที่เลือกไว้ทั้งหมดเก็บใส่กล่องเป็นอย่างดีแล้ว อวี้ฮ่าวหรานก็เดินไปทางประตูเพื่อจะกลับไปทันที

อย่างไรก็ตาม ซูกว่างไห่เมื่อเห็นเช่นนี้เขารีบพูดขึ้นทันที