บทที่ 238 กิจกรรมแข่งกีฬา

บทที่ 238 กิจกรรมแข่งกีฬา

หลังจากกลับถึงคอนโด

เมื่อเห็นว่ามันยังไม่ถึงเวลาบ่ายสามเลย หลี่หรงจึงขับรถออกไปดูความเรียบร้อยที่บริษัทของเธอก่อน

ทางด้านของอวี้ฮ่าวหราน เมื่อปรับอารมณ์ให้หายหงุดหงิดได้แล้ว เขาก็เข้าไปในห้องของตัวเองเพื่อเริ่มการบ่มเพาะ

ด้วยวัตถุโบราณสิบกว่าชิ้นที่นำมาจากบ้านของซูหว่านเอ๋อร์ มันจะทำให้ชายหนุ่มสามารถเสริมรากฐานระดับบ่มเพาะปัจจุบันให้มั่นคงได้อย่างสมบูรณ์แถมยังเพิ่มระดับขึ้นไปได้อีกต่างหาก

ที่อีกด้านหนึ่ง

ระหว่างขับรถไปบริษัท หลี่หรงก็ได้รับโทรศัพท์จากพ่อของเธอ

“หรงเอ๋อร์ ลูกช่วยพูดกับฮ่าวหรานให้หน่อยได้ไหม? ตอนนี้ลุงของลูกกำลังลำบากจริง ๆ”

น้ำเสียงของเขาดูอ้อนวอนเป็นอย่างมาก แต่หลี่ชงซานก็รู้ดีว่าคำขอนี้มันค่อนข้างมากเกินไป

แต่เขาเองก็อดไม่ได้เมื่อถูกหลี่อิงไห่ขอความเห็นใจอยู่หลายครั้ง จนเขาต้องโทรหาลูกสาวของตัวเองเพื่ออ้อนวอนแบบนี้

หลี่หรงขมวดคิ้วแน่นทันทีเมื่อได้ยินคำพูดของพ่อเธอ

“พ่อ! พ่อฟังหนูนะ! อย่าไปเชื่อคำพูดของไอ้แก่เจ้าเล่ห์นั่นให้มาก! และอีกอย่างเรื่องนี้มันไม่มีทางเป็นไปได้ พี่เขยไม่มีทางแบ่งบริษัทให้ใครหน้าไหนแน่นอน พ่อเลิกคิดเรื่องนี้ไปได้เลย!”

หลังจากพูดจบ เธอก็ตัดสายทิ้งทันทีอย่างขุ่นเคือง

พ่อของเธอใจอ่อนกับญาติมากเกินไป!

เมื่อยิ่งคิดก็ยิ่งโมโหจนเธออยากจะขับรถไปบ้านของหลี่อิงไห่เพื่อด่าเขาอีกรอบ!

…

หลายวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว

วันนี้คือวันที่โรงเรียนอนุบาลจัดกิจกรรมแข่งกีฬา

ในขณะนี้ทั้งอวี้ฮ่าวหรานและหลี่หรงต่างก็มาร่วมกิจกรรมด้วยกันทั้งคู่

อย่างไรก็ตาม ไม่ใช่มีเพียงแค่พวกเขาเท่านั้นที่มาร่วมกิจกรรมของโรงเรียน ผู้ปกครองของเด็กคนอื่น ๆ ก็มาร่วมกิจกรรมเช่นกัน โดยเฉพาะหลิวเทียนอี้ ที่เมื่อเห็นอวี้ฮ่าวหรานก็รีบปรี่เข้ามาทันที

“แหะ ๆ สวัสดีครับท่านประธานอวี้! ไม่นึกเลยว่าวันนี้ท่านประธานก็มาที่นี่ด้วย ช่างเป็นเรื่องบังเอิญที่ดีจริง ๆ วันนี้ลูกสาวของท่านประธานก็จะลงแข่งด้วยใช่ไหม? เดี๋ยวผมจะช่วยเชียร์ลูกสาวของท่านสุดใจเลยครับท่าน!”

คำพูดที่ออกมาจากปากของหลิวเทียนอี้ยังคงมีแต่คำเยินยอและประจบประแจงเช่นเคย

อวี้ฮ่าวหรานเหลือบมองอีกฝ่ายอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่จะไม่สนใจและเดินจากไปให้ห่าง ๆ แม้แต่หลี่หรงก็ยังรู้สึกอึดอัดใจเมื่ออยู่ใกล้คนผู้นี้ เธอเองก็เดินจากไปตามชายหนุ่มเช่นกัน

ผ่านไปครู่หนึ่งทั้งคู่ก็เดินไปถึงบริเวณที่จัดให้เด็ก ๆ เตรียมตัวก่อนเข้าแข่งขัน

ในเวลานี้ถวนถวนใส่ชุดกีฬาสีดำซึ่งช่วยให้สามารถเคลื่อนไหวได้สะดวกขึ้น

อย่างไรก็ตามแววตาของเด็กน้อยกลับดูประหม่าอย่างชัดเจน

“ถวนถวน ไม่ต้องกังวล ทำใจให้ผ่อนคลาย พวกเราคอยเป็นกำลังใจให้ลูกอยู่เสมอ”

เด็กน้อยหันไปหาต้นเสียงทันที และเมื่อเห็นว่าเป็นพ่อและหลี่หรงเดินเข้ามา สีหน้าของเด็กน้อยก็ผ่อนคลายขึ้น

“พ่อ แม่หรง! ถวนถวนจะต้องได้ที่หนึ่งให้ได้!”

ถวนถวนพูดขึ้นพร้อมกับชูกำปั้นด้วยสีหน้ามั่นใจ

แต่แล้วในขณะเดียวกัน เด็กผู้ชายที่อยู่ข้าง ๆ ถวนถวนก็พ่นลมหายใจและพูดแทรก

“ฮึ่ม เป็นไปไม่ได้หรอก! เราต่างหากที่จะเป็นที่หนึ่ง! พ่อของเราเป็นโค้ชกีฬาเชียวนะ!”

ถวนถวนหันไปมองที่ด้านข้างทันที และก็พบว่าคนที่เพิ่งพูดคือเสี่ยวไห่

“แต่ว่า…”

เด็กน้อยแสดงสีหน้าประหม่ายิ่งกว่าเดิม เธอรู้เหมือนกันว่าพ่อของเสี่ยวไห่เป็นโค้ชกีฬา และด้วยความเป็นเด็กสิ่งนี้จึงทำให้เธอรู้สึกไม่มั่นใจ

อวี้ฮ่าวหรานที่อยู่ด้านข้างเมื่อเห็นภาพนี้ เขารีบลงไปนั่งยอง ๆ ที่ตรงหน้าถวนถวนและพูดให้กำลังใจอีกครั้ง