บทที่ 247 พนัน

บทที่ 247 พนัน

เมื่อได้ยินอวี้ฮ่าวหรานให้สัญญาอย่างจริงจังอีกครั้ง สวีเซี่ยงจวินจึงเริ่มที่จะรู้สึกผ่อนคลายลงเล็กน้อย เพราะรอบที่แล้วอีกฝ่ายก็ช่วยเขาไว้จากแก๊งทวงหนี้ได้อย่างง่ายดาย ดังนั้นชายหนุ่มคนนี้คงน่าจะมีดีพอที่จะช่วยเขาได้อีกครั้งล่ะมั้ง?

“ก…ก็ได้ ผมเข้าไปด้วยก็ได้ ไม่ต้องลากแขนผมแล้ว!”

จากนั้นทั้งสองคนก็เดินเข้าไปด้านในผับและในทันทีที่พวกเขาไปถึงห้องโถงใหญ่ สวีเซี่ยงจวินก็เห็น ‘เพื่อนเก่า’ ของเขาในทันที

ทันทีที่เขาเห็นและนึกถึงเรื่องที่ไอ้คน ๆ นี้พาเขามาโดนหลอก ก็โมโหจนเลือดขึ้นหน้าทันที

“จางไห่! แกยังอยู่ที่นี่อีกงั้นเหรอ! แกหลอกฉัน แกทำลายชีวิตของฉันจนป่นปี้!”

จางไห่ที่กำลังหยอกล้อคนในแก๊งเดียวกับเขาอยู่ เมื่อเขาเห็นและได้ยิน สวีเซี่ยงจวินตะโกนด่าตัวเขาเอง ก็ระเบิดเสียงหัวเราะทันที

“ฮ่า ๆๆ! ฉันว่าจะออกไปตามหาแกอยู่พอดี ไม่นึกเลยว่าแกจะมาหาฉันถึงที่นี่โดยที่ฉันไม่ต้องเปลืองแรง! เอาล่ะ แกติดหนี้ที่บ่อนนี้สิบล้าน แกรีบ ๆ ใช้มาซะดี ๆ แต่ถ้าหากไม่มีฉันคงต้องขอตัวลูกสาวแกมาขัดดอกเอาไว้ก่อน!”

ในระหว่างที่พูด จางไห่ก็เดินเข้ามาใกล้อวี้ฮ่าวหรานและสวีเซี่ยงจวิน ด้วยสีหน้าเบิกบาน

“แก!!!!”

เมื่อสวีเซี่ยงจวินได้ยินว่าอีกฝ่ายเปลี่ยนเป้าไปที่ลูกสาวของเขา เขาก็ยิ่งรู้สึกโมโหมากกว่าเดิม

หากเรื่องทั้งหมดมันจบตัวที่ตัวเขาเอง เขาก็พอรับได้ แต่ถ้าหากลูกสาวของเขาต้องมารับเคราะห์ด้วย เขาไม่ยินยอมแน่!

“ฉันจะฆ่าแก! แกหลอกให้ฉันมาเป็นหนี้แล้วแกยังจะคิดชั่วกับลูกสาวของฉันอีก! วันนี้ฉันจะขอสู้ตายกับแก!”

จางไห่เมื่อเห็นเช่นนี้ก็ยิ่งหัวเราะเสียงดังกว่าเดิม

“ฆ่าฉันงั้นเหรอ? แกไม่มองไปรอบๆ ตัวก่อนล่ะ ว่าแกทำได้หรือเปล่า?”

ในขณะเดียวกัน นักเลง 8 คนก็เริ่มเดินมาล้อมอวี้ฮ่าวหรานและสวีเซี่ยงจวิน

“ฉันขอบอกเอาไว้ให้ชัด ๆ ตรงนี้เลย ถ้าวันนี้แกทำอะไรให้ฉันไม่พอใจแม้แต่นิดเดียว ฉันจะฆ่าแกกับไอ้เด็กหนุ่มที่มากับแกด้วยวันนี้และตรงนี้!”

สวีเซี่ยงจวินหันมองไปรอบ ๆ หลังจากได้ยินคำพูดของจางไห่ และเมื่อเขาเห็นว่าพวกนักเลงได้ล้อมเขาเอาไว้หมดแล้ว จึงรู้สึกกลัวจนตัวสั่น หมดแรงใจที่จะสู้

“ฉัน…”

จางไห่หัวเราะอย่างดูถูกทันทีเมื่อเห็นอาการสั่นกลัวของอีกฝ่าย

“หึหึ แกกลัวแล้วล่ะสิ? เอาล่ะ ตอนนี้แกจงขายลูกสาวแกมาให้ฉันเพื่อขัดดอกซะ…”

“เพี๊ยะ!”

ก่อนที่จะทันได้พูดจบ จางไห่ก็โดนตบปากอย่างแรงจนกลิ้งลงไปนอนกองอยู่ที่พื้นโดยที่เขาเองไม่ทันได้ตั้งตัว

แน่นอนว่าคนที่ตบไม่ใช่ใครอื่นนอกจากอวี้ฮ่าวหราน

“พูดมากน่ารำคาญ!”

จางไห่ที่โดนตบและเพิ่งได้สติ เขาเงยหน้าขึ้นไปมองอวี้ฮ่าวหรานที่อยู่ไม่ไกลด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อ

ไอ้เวรนี่มันกล้าตบเขาได้ยังไง?

“แก! ไอ้ลูกหมาแกกล้าดียังไงมาตบฉันคนนี้! แกอยากตายนักใช่ไหม!”

ในเวลาเดียวกันพวกนักเลงที่ยืนล้อมอยู่ก็อยู่ในอาการตกตะลึง พวกเขาไม่อยากจะเชื่อเหมือนกันว่าชายหนุ่มคนนี้จะกล้าตบหน้าจางไห่ในถิ่นของพวกเขาแบบนี้!

อย่างไรก็ตามเมื่อได้สติ อารมณ์ของพวกเขาก็พลุ่งพล่านอย่างฉับพลัน

“ไอ้สารเลวเอ๊ย! แกกล้าดียังไงถึงทำร้ายคนของเราในถิ่นของแก๊งวาฬยักษ์แบบนี้! แกตายแน่!”

หลังจากพูดจบ นักเลงทั้ง 8 คนต่างก็กรูเข้าไปรุมอวี้ฮ่าวหรานทันที