บทที่ 252 ปฏิเสธอย่างไม่ใยดี

บทที่ 252 ปฏิเสธอย่างไม่ใยดี

“อืม เข้าใจแล้ว”

หลังจากได้ยินคำพูดของหวังเหยียน อวี้ฮ่าวหรานก็พยักหน้าเล็กน้อย การที่มีแก๊งใต้ดินคอยช่วยเหลือนับว่าเป็นเรื่องที่มีประโยชน์เช่นกัน

แต่ก่อนที่จะขึ้นรถ อวี้ฮ่าวหรานก็นึกอะไรบางอย่างได้ออก เขาขมวดคิ้วก่อนที่จะหันกลับไปพูดกับหวังเหยียนอีกประโยค

“หวังเหยียน นับจากนี้นายช่วยส่งคนตามดูสวีเซี่ยงจวินให้ที อย่าปล่อยให้เขาทำเรื่องผิดพลาดแบบนี้ซ้ำอีก”

ถึงแม้ว่าจะขู่อีกฝ่ายไปแล้ว แต่ชายหนุ่มก็ยังกลัวว่าสวีเซี่ยงจวินจะทนไม่ไหวแอบไปเล่นการพนันอีก พวกผีพนันนั้นเชื่อถือไม่ค่อยจะได้…

หวังเหยียนพยักหน้าตอบรับอย่างรวดเร็ว อันที่จริงต่อให้อวี้ฮ่าวหราน จะไม่สั่งเรื่องนี้เอาไว้เขาก็วางแผนเอาไว้ว่าจะส่งคนตามดูสวีเซี่ยงจวิน หลังจากนี้เช่นกัน เพราะหวังเหยียนรู้สึกได้ว่าอวี้ฮ่าวหรานเป็นห่วงครอบครัวนี้เกินปกติ

หลังจากเห็นว่าไม่มีอะไรแล้ว อวี้ฮ่าวหรานพยักหน้าและขับรถจากไปในทันที

ขณะนี้มันเวลาล่วงเลยไปเกิน 9 โมงเช้าแล้ว ดังนั้นหลี่หรงคงไปส่งถวนถวนที่โรงเรียนเรียบร้อยแล้ว

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ อวี้ฮ่าวหรานก็รู้สึกเหนื่อยใจ การที่เขาไม่กลับบ้านทั้งคืนแบบนี้ พอถึงตอนเย็นที่หลี่หรงกลับมา ชายหนุ่มคงจะต้องโดนอีกฝ่ายบ่นแน่ ๆ

อย่างไรก็ตามในเมื่อตอนนี้ไม่มีใครอยู่ที่บ้าน ดังนั้นอวี้ฮ่าวหรานจึงเลือกที่จะขับรถไปที่บริษัท เพื่อดูความเรียบร้อยของบริษัทสักหน่อย

แต่แล้วในทันทีที่อวี้ฮ่าวหรานไปถึงบริษัท ผู้จัดการหวังก็รีบมารายงานทันทีว่าขณะนี้…กัวหย่งซินกำลังรออยู่ในห้องรับรอง

“อืม ไปเจอมันหน่อยก็แล้วกัน”

อวี้ฮ่าวหรานตอบกลับอย่างหงุดหงิด หลังจากเพิ่งถูกแก๊งวาฬยักษ์รบกวน ชายหนุ่มก็หงุดหงิดจนไม่อยากจะเล่นกับกัวหย่งซินอีกต่อไปแล้ว

ทันทีที่อวี้ฮ่าวหรานเข้าไปในห้องรับรอง กัวหย่งซินก็ลุกขึ้นและรีบทักทายด้วยสีหน้ายิ้มแย้มทันที

“ฮ่า ๆ สวัสดีประธานอวี้! นี่คือวัตถุโบราณที่ผมเพิ่งได้มาใหม่ มันหายากมาก ๆ เลยล่ะ คุณสนใจอยากจะดูมันหน่อยไหม?”

ในระหว่างที่พูด กัวหย่งซินได้ยื่นกล่องไม้ที่ดูหรูหราให้กับอวี้ฮ่าวหราน แน่นอนว่าของด้านในกล่องเป็นวัตถุโบราณราคาแพงอีกชิ้นที่เขาเตรียมมาเพื่อเอาใจอีกฝ่าย

อย่างไรก็ตาม อวี้ฮ่าวหรานไม่แม้แต่จะเหลือบมองกล่องไม้ เขาพูดขึ้นด้วยสีหน้าหงุดหงิดทันที

“เลิกฝันลม ๆ แล้ง ๆ ได้แล้ว! ฉันไม่มีทางเซ็นสัญญาทำธุรกิจร่วมกับแกแน่! ตราบใดที่ฉันยังเป็นเจ้าของที่นี่ แกไม่มีทางได้ในสิ่งที่แกต้องการ!”

อวี้ฮ่าวหรานรู้ว่าอีกฝ่ายมีแก๊งวาฬยักษ์คอยหนุนหลัง ดังนั้นจึงยิ่งรังเกียจอีกฝ่ายมากขึ้นไปอีก ตอนนี้ชายหนุ่มไม่อยากจะเปลืองน้ำลายพูดกับกัวหย่งซินด้วยซ้ำ!

ทางด้านของกัวหย่งซิน ใบหน้าเปลี่ยนเป็นแข็งค้างทันทีเมื่อได้ยินคำพูดของอวี้ฮ่าวหราน เขาไม่นึกเลยว่าอีกฝ่ายจะพูดจารุนแรงไม่ไว้หน้ากันขนาดนี้

“นี่คุณจะไม่ลองคิดทบทวนดูอีกสักหน่อยเหรอ? ในการทำธุรกิจ คุณควรจะสร้างมิตรดีกว่าสร้างศัตรูเพิ่ม คุณไม่เข้าใจหรือไง?!”

ถึงแม้ว่าคำพูดจะดูประนีประนอมแต่มันก็แฝงด้วยคำขู่ที่ชัดเจน

อวี้ฮ่าวหรานมองอีกฝ่ายด้วยหางตาชั่วครู่ ก่อนที่จะหันหลังกลับและสั่งผู้จัดการหวัง

“ผู้จัดการหวัง ส่งแขก! และนับจากนี้อย่าให้เขาเข้ามาเหยียบในบริษัทเราอีก!”

“นี่แก!”

กัวหย่งซินกลั้นอารมณ์โมโหของตัวเองไม่ไหวอีกแล้ว เขาไม่นึกเลยว่าทั้ง ๆ ที่อุตส่าห์ยอมอ่อนข้อให้แล้ว อีกฝ่ายจะยังคงหยาบคายต่อเขาแบบนี้!

“แกนะแก! คอยดูเถอะ! ถ้ามีอะไรเลวร้ายเกิดขึ้นนับจากนี้ก็อย่ามาหาว่าฉันโหดร้ายก็แล้วกัน!”

หลังจากพูดจบ กัวหย่งซินก็กระทืบเท้าออกไปจากห้องในทันที

…

เกือบ 5 โมงเย็น

อวี้ฮ่าวหรานรับถวนถวนกลับคอนโดตามปกติ

แต่ทันทีที่เขาเปิดประตูเข้าไปในห้อง เสียงของหลี่หรงก็ดังขึ้นทักทันที

“โอ้ หาทางกลับมาที่นี่เจอแล้วเหรอพี่เขย? พี่หายไปทั้งคืนแถมตอนเช้าก็ไม่ได้ไปส่งถวนถวน ฉันนึกว่าพี่ไปหลงทางอยู่กับใครที่ไหนซะอีก!”