บทที่ 278 ตามสืบกิจวัตร

บทที่ 278 ตามสืบกิจวัตร บทที่ 278 ตามสืบกิจวัตร

ที่ยอดเขาเหมยซาน ณ บริเวณจุดชมวิวที่เป็นหน้าผาสูง อวี้ฮ่าวหรานเหม่อมองไปที่ทะเลหมอกด้านล่างด้วยสีหน้าเลื่อนลอย

“พี่เขย พวกเราหยุดอยู่ที่นี่นานแล้วนะ พวกเราไปดูวิวตรงจุดอื่นกันบ้างเถอะ!”

หลี่หรงเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าหนักใจ เธออยากจะไปจากตรงนี้เร็ว ๆ

“เธอรู้หรือเปล่าว่าที่ตรงนี้มันคือที่ไหน?”

“แน่นอนว่าฉันรู้! มันคือจุดที่พี่พลาดตกหน้าผาลงไป เมื่อตอนนั้นพี่สาวของฉันเกณฑ์คนแทบจะทั้งตระกูลหลี่มาที่นี่เพื่อตามหาพี่!”

หลี่หรงเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าเจ็บปวดเล็กน้อย เธอไม่อยากจะเอ่ยถึงเหตุการณ์ในวันนั้นสักเท่าไหร่ เพราะมันทำให้เธอรู้สึกแย่เมื่อคิดถึงมัน

หลังจากที่พี่เขยของเธอตกหน้าผาไป พี่สาวของเธอก็เอาแต่ตรอมใจไม่ยอมกินยอมนอน พยายามตามหาพี่เขยของเธอแทบทุกซอกทุกมุมของภูเขาเหมยซาน โดยที่ไม่สนใจคำทัดทานของใครเลย

“อืม…สามหมื่นปีผ่านไป ที่นี่ยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน…”

อวี้ฮ่าวหรานเมื่อได้ยินประโยคตอบกลับของหลี่หรง เขาเผลอตัวพึมพำออกมาอย่างแผ่วเบาด้วยความเจ็บปวด

ถึงแม้ชายหนุ่มจะรู้ว่าการมาที่นี่มันมีแต่จะทำให้หัวใจของเขาเจ็บปวด แต่มันก็เหมือนมีบางอย่างในใจของเขาที่เรียกร้องให้กลับมาที่นี่ ที่ ๆ เป็นจุดเริ่มต้นของทุกสิ่งอย่าง

“หืม? สามหมื่นปี? สามหมื่นปีอะไรเหรอพี่เขย?”

หลี่หรงซึ่งได้ยินลาง ๆ เอ่ยถามกลับด้วยสีหน้างุนงง

“ไม่…ไม่มีอะไรหรอก พวกเราไปกันเถอะ”

จากนั้นพวกเขาก็พากันเดินออกจากจุดชมวิว

แต่หลังจากที่เดินออกมาได้สักพัก หลี่หรงก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามเรื่องที่คาใจของเธอมานานซึ่งยังไม่ได้รับคำตอบ

“พี่เขย พี่รู้หรือเปล่าว่าพี่สาวของฉันตามหาพี่เหมือนกับคนเสียสติเลยเมื่อตอนนั้น? ดังนั้นฉันขอถามพี่สักหน่อย ทั้ง ๆ ที่พี่เองก็ดูไม่น่าจะเป็นอะไร ทำไมพี่ถึงไม่กลับมา?”

คำถามนี้เธอเคยถามอวี้ฮ่าวหรานตั้งแต่แรก ๆ ที่เขากลับมา แต่ก็ยังไม่ได้รับคำตอบ ดังนั้นตอนนี้เธอจึงลองถามดูอีกรอบ

“มันมีเรื่องต่าง ๆ เกิดขึ้นมากมาย ซึ่งทำให้พี่ไม่สามารถกลับมาได้ในตอนนั้น”

อวี้ฮ่าวหรานทำได้แค่เพียงตอบกลับอย่างคลุมเครือ เขาไม่สามารถอธิบายทุกอย่างได้ทั้งหมดเพราะมันคงไม่มีใครบ้าเชื่อเขาแน่นอนในเรื่องที่เกี่ยวกับการข้ามมิติ ปีศาจ เทพ ดินแดนที่มีแต่ยอดมนุษย์อะไรเทือกนั้น

วันต่อมา…

อวี้ฮ่าวหรานพาครอบครัวไปเที่ยวต่อที่หุบเขาฮัวไห่ ซึ่งอยู่ห่างออกไปไม่ไกลนักจากภูเขาเหมยซาน

“ว้าว พี่เขย ที่นี่สวยจังเลย!”

ภูมิทัศน์ของสถานที่แห่งนี้ทำให้หลี่หรงตาลุกวาว

หลายปีที่ผ่านมานี้ เธอไม่ได้มีโอกาสไปเที่ยวไหนเลย เนื่องจากต้องดูแล ถวนถวน เรียนให้จบมหาวิทยาลัยและดูแลบริษัทต่อ

เมื่อเป็นเช่นนั้น การเที่ยวครั้งนี้จึงเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่ผ่านมา ซึ่งมันทำให้เธอมีความสุขมาก

หลังจากนั้น อวี้ฮ่าวหรานถ่ายรูปถวนถวนและหลี่หรงเอาไว้เป็นภาพความทรงจำอีกเป็นจำนวนมากและเที่ยวต่ออีกพักใหญ่ ๆ ก่อนที่พวกเขาจะพากันขึ้นรถขับกลับเมืองฮ่วยอัน

อวี้ฮ่าวหรานขับรถไปถึงสถานรับเลี้ยงสัตว์เลี้ยงชั่วคราวราวสี่โมงเย็นเพื่อรับเจ้าลูกกวาดขึ้นรถ

ถวนถวนแสดงสีหน้าเบิกบานสุดขีดทันทีเมื่อเจ้าลูกกวาดขึ้นมาบนรถและเล่นกับเธอ แต่หลังจากเล่นไปได้สักพักเด็กน้อยก็เหมือนจะนึกอะไรออกและมันทำให้สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน

“พ่อจ๋า ถวนถวน ต้องไปเรียนเปียโนพรุ่งนี้ไหม? ถวนถวนไม่อยากไป!”

หากเทียบกับการต้องไปเรียน แน่นอนว่าเด็กน้อยชอบเล่นอยู่ที่บ้านหรือที่บริษัทของอวี้ฮ่าวหรานมากกว่า

“ไม่ได้! ถวนถวนจะต้องไปเรียนเปียโนวันพรุ่งนี้ ห้ามงอแง!”