บทที่ 29 ปัญหาเล็กน้อย

บทที่ 29 ปัญหาเล็กน้อย

ในทันทีที่หลี่ชงซานตัดสินใจ สมาชิกตระกูลหลี่ทุกคนที่อยู่ในห้องโถงต่างตะโกนเสียงดังกันในทันที

“ชงซาน! คิดดี ๆ ก่อน! ตอนนี้พวกเราไม่มีปัญญาพยุงบริษัทของนายจริง ๆ ถ้านายพลาดโอกาสนี้ไปมันจะไม่มีทางให้นายแก้ตัวได้อีก!”

“ตระกูลอู๋เป็นตระกูลที่ดี หากหลี่หรงแต่งงานไปอยู่กับตระกูลอู๋ อนาคตของเธอจะสดใสอย่างแน่นอน ทำไมต้องตัดสินใจแบบนี้ชงซาน?”

“ใช่! ครั้งนี้ฉันจะไม่ยอมให้อวี้ฮ่าวหรานทำให้ตระกูลของเราลำบากอีกแล้ว ฉันไม่ยอม!”

“…”

ขณะนี้แม้แต่กลุ่มคนที่เคยสนับสนุนหลี่ชงซานก็ยังพยายามเกลี้ยกล่อมให้เขายอมรับข้อเสนอของอู๋หมิ่น

พวกเขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหลี่ชงซานถึงได้ตัดสินใจตัดรอนตระกูลอู๋ขนาดนี้

“เหอะ! หลี่ชงซาน แกนี่มันไม่สนใจชะตากรรมตระกูลของตัวเองเลยจริง ๆ” เมื่อได้รับคำตอบแบบนี้ อู๋หมิ่นจึงตัดสินใจว่าเขาไม่จำเป็นต้องเล่นละครเพื่อโน้มน้าวฝั่งตรงข้ามอีกแล้ว “ฉันอยากจะรู้เหมือนกันว่าหลังจากนี้ตอนที่แกหมดตัวจนไม่มีเงินกินข้าว แกจะคลานเข่ามาอ้อนวอนฉันหรือเปล่า!”

ในตอนนี้หลี่ชงซานก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาตัดสินใจถูกหรือเปล่า แต่สิ่งที่เขาแน่ใจแน่นอนก็คือหลังจากวันนี้ไปบริษัทของเขาจะต้องล้มละลายอย่างแน่นอน และด้วยความผิดของเขารวมไปถึงหนี้ที่เขากำลังจะมีจนท่วมหัว เขาคงจะถูกขับไล่ออกจากตระกูลแน่นอน

เมื่อถึงเวลานั้นอย่าว่าแต่จะได้ใช้ชีวิตเป็นชนชั้นกลางเลย ด้วยอิทธิพลของตระกูลอู๋ แค่เขาจะเอาชีวิตรอดไปวัน ๆ ก็คงเป็นเรื่องที่ยากมากแล้ว

“พ่อ! พ่อจะทำแบบนี้ไม่ได้นะ! พ่อลองคิดดูดี ๆ ก่อน! ถ้ามันไม่มีทางเลือกจริง ๆ เราก็ควร…เราก็ควร…” เมื่อเห็นการตัดสินใจของพ่อตัวเองที่เป็นแบบนี้ หลี่จิงเทียนรีบคุกเข่าลงกอดขาพ่อของตัวเองทันที แค่เขาคิดว่านับจากนี้เขาจะไม่ได้ใช้ชีวิตหรูหราอีกแล้วมันก็ทำให้เขากลัวจนแทบบ้า

โชคยังดีที่สีหน้าของหลี่ชงซานตอนนี้เคร่งเครียดเป็นอย่างมาก จนมันทำให้หลี่จิงเทียนไม่กล้าที่จะเอ่ยออกมาเต็มคำว่าเราควรให้หลี่หรงแต่งงานกับอู๋เส้าฮัว ไม่เช่นนั้นป่านนี้หลี่ชงซานคงจะความดันขึ้นไปแล้วเรียบร้อย

“เหอะ! เก็บเอาไปคิดก็แล้วกัน แต่ฉันบอกเลยว่าหลังจากนี้ต่อให้แกจะคุกเข่าอ้อนวอนฉัน ข้อตกลงของฉันคงไม่ใจดีเหมือนวันนี้แน่นอน!”

อู๋หมิ่นพูดขึ้นด้วยสีหน้าเย็นชา แต่ในใจของเขายังสงบอยู่เพราะเขามั่นใจว่าหลังจากนี้หลี่ชงซานคงจะต้องมาขอร้องเขาแน่นอน และเมื่อถึงเวลานั้นเขาค่อยจัดการคิดบัญชีทีหลังก็ไม่สาย

ในเวลาเดียวกัน บรรดาสมาชิกตระกูลคนอื่น ๆ เมื่อเห็นว่าแม้แต่หลี่จิงเทียนก็ยังคุกเข่าขอร้อง ดังนั้นพวกเขาจึงเริ่มเดินเข้ามาใกล้หลี่ชงซาน แล้วพูดจาทั้งหว่านล้อมและคัดค้านมากกว่าเดิม ซึ่งมันทำให้หลี่ชงซานยิ่งเครียดมากขึ้น

ทางด้านของหลี่หรง เมื่อเห็นว่าพ่อของเธอถูกกดดันมากขนาดนี้ ดวงตาของเธอก็เริ่มมีน้ำตาเอ่อล้นออกมามากขึ้นเรื่อย ๆ

ความเจ็บปวดนี้ที่พ่อเธอต้องแบกรับมันเป็นเพราะเธอไม่สามารถตัดใจไปแต่งงานกับคนที่เธอรังเกียจได้ เธอจะยอมให้พ่อของเธอต้องทนทุกข์แบบนี้จริง ๆ งั้นเหรอ?

ในขณะที่หลี่หรงเริ่มลังเลว่าเธอควรจะทำหน้าที่ลูกที่ดี ดีหรือไม่…

อวี้ฮ่าวหรานเดินออกไปหาหลี่ชงซานและพูดขึ้นอีกครั้ง “ลืมไปแล้วหรือไงว่าผมบอกว่าจะแก้ไขปัญหานี้ให้?”

น้ำเสียงที่หนักแน่นดังขึ้นมาอีกรอบ ซึ่งทำให้หลี่หรงโล่งใจขึ้นได้อีกรอบ

ถึงแม้ว่าสำหรับตระกูลหลี่ อิทธิพลของตระกูลอู๋นั้นเป็นสิ่งที่พวกเขาไม่สามารถต่อกรด้วยได้ แต่ในสายตาของอวี้ฮ่าวหราน ตระกูลอู๋นั้นไม่ต่างอะไรกับมดรังใหญ่ที่ไม่จำเป็นต้องให้ค่าอะไรเลย

แน่นอนว่าเมื่อได้ยินแบบนี้ ผู้คนของตระกูลหลี่ก็รู้สึกตกตะลึงอีกครั้ง แม้แต่คู่พ่อลูกตระกูลอู๋ก็ยังแสดงสีหน้าแปลกประหลาด

“นี่ไอ้เด็กคนนี้มันเสียสติไปแล้วหรือไง?”

“จนถึงป่านนี้แล้วยังทำตัวอวดดีอีกงั้นเหรอ? แกบ้าไปแล้วหรือไง!”

เมื่อหายจากอาการตกตะลึง บรรดาคนของตระกูลหลี่ก็สบถใส่อวี้ฮ่าวหรานอีกครั้งด้วยสีหน้าหงุดหงิด

พวกเขาไม่เข้าใจว่าอวี้ฮ่าวหรานเป็นบ้าอะไร ทำไมถึงได้พูดจาเพ้อเจ้อหลาย ๆ รอบติดกัน