บทที่ 353 ความสามารถด้านเปียโนของเด็กน้อย

เช้าวันถัดมา

“เย้! ถวนถวนกำลังจะได้ไปที่ห้องเปียโน!”

เด็กน้อยอดไม่ได้ที่จะตะโกนด้วยความดีใจหลังจากตื่นขึ้น

หลี่หรงมองพี่เขยของตัวเองอย่างเหนื่อยใจ

“พี่เขย พี่ไม่ควรตามใจถวนถวนมากแบบนี้ พี่ไม่ควรให้ทุกอย่างที่ถวนถวนต้องการ ห้องเปียโนนี่มันมากเกินไป เมื่อตอนที่ฉันยังเด็ก แม้ว่าพ่อของฉันจะรวยมาก แต่ฉันยังไม่ได้เลยมันเลยทั้ง ๆ ที่ฉันขอพ่อเป็นร้อย ๆ รอบ!”

เธอเองก็เล่นเปียโนเป็นเช่นกัน แต่เมื่อเวลาผ่านไปเธอก็ไม่ได้เล่นมันอีกเพราะความไม่สะดวกในหลาย ๆ เรื่อง

นี่เป็นอีกเหตุผลหนึ่งที่หลี่หรงอยากให้ถวนถวนเรียนเปียโน

เธออยากให้เด็กน้อยคนนี้สานต่อความฝันของเธอเอง

แต่เธอไม่คิดเลยว่าความสามารถของเด็กน้อยจะน่าอัศจรรย์ขนาดนี้

หลังจากเรียนได้เพียงหนึ่งเดือน ถวนถวนก็ได้รับการส่งเสริมจากครูให้เข้าร่วมการแข่งขันซะงั้น

เห็นได้ชัดว่าเด็กน้อยได้รับการถ่ายทอดพันธุกรรมที่เป็นเลิศมาจากผู้ให้กำเนิดแน่นอน หลี่หรงคิดอย่างจนใจ

“แต่พี่สาวของฉันเล่นเปียโนไม่เป็น ส่วนพี่เขย…ก็ไม่น่าจะเป็นด้วยไม่ใช่เหรอ? แต่ทำไมถวนถวนถึงมีพรสวรรค์ในด้านเปียโนขนาดนี้?”

เธอมองพี่เขยของเธอด้วยความสงสัย

“อะแฮ่ม ๆ แน่นอน ลูกสาวของพี่ย่อมยอดเยี่ยมในทุก ๆ ด้าน!”

อวี้ฮ่าวหรานไอเบา ๆ เมื่อได้ยินคำพูดสงสัยของหลี่หรง

ถวนถวนกระโดดไปมาอย่างมีความสุขในเวลานี้

“ฮี่ฮี่! ถวนถวนทำได้ทุกอย่าง!”

เมื่อเห็นฉากที่พ่อและลูกสาวต่างโอ้อวดตัวเองอย่างภาคภูมิใจ หลี่หรง ก็พูดไม่ออก

“จ้า ๆ คู่พ่อลูกสุดสมบูรณ์แบบ! ฉันไปทำงานก่อนล่ะ!”

หลังจากนั้นเธอก็ผลักประตูออกไป อันที่จริงเธอภูมิใจกับเรื่องนี้เช่นกัน

หลังจากนั้นไม่นาน อวี้ฮ่าวหรานก็พาลูกสาวของเขาออกไปจากห้องเช่นกัน

ทันทีที่เขามาถึงบริษัท ผู้จัดการหวังก็ทักทายเขา

“ประธานอวี้! ห้องเปียโนพร้อมแล้ว ให้ผมพาคุณไปดูเลยไหม?”

“อืม ไปกันเลย”

อวี้ฮ่าวหรานพยักหน้า เขาพอใจกับชายคนนี้ที่สามารถสร้างความพึงพอใจให้กับเขาได้เป็นอย่างดีมาโดยตลอด

ไม่นานพวกเขาก็มาถึงห้องเปียโน

“เพราะเป็นห้องเปียโน ผมจึงเลือกห้องที่กันเสียงได้ดีมากที่สุด แค่เพียงปิดประตูเสียงจากภายในก็ไม่สามารถเล็ดลอดออกมาได้ และเสียงจากภายนอกก็จะไม่เล็ดลอดเข้าไปรบกวนด้านในห้องเช่นกัน”

ผู้จัดการหวังเริ่มแนะนำ

“ส่วนเปียโน เพื่อตอบสนองความต้องการของท่านประธาน ผมจึงเลือกซื้อเปียโนระดับดีที่สุดมาเลย ซึ่งทางร้านขายก็บริการเราดีมาก พวกเขาปรับจูนมันโดยใช้เวลาเพียงแค่ชั่วข้ามคืนเท่านั้น”

“อืม ผมพอใจมาก”

เมื่ออวี้ฮ่าวหรานเห็นสิ่งนี้ เขาก็ปรบมือ และเมื่อมองลงไปที่เด็กน้อยที่อยู่ข้าง ๆ ก็พบว่าใบหน้าของถวนถวนกำลังเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

“นี่…นี่ใช่เปียโนของถวนถวนจริง ๆ เหรอ!! เย้! มันสวยจังเลยพ่อจ๋า!”

เด็กน้อยรู้สึกตื่นเต้นอย่างมากในขณะนี้

ต้องรู้ว่าในโรงเรียนพิเศษมีเปียโนเพียงไม่กี่ตัวเท่านั้น ซึ่งในแต่ละชั้นเรียนมีเปียโนแค่ตัวเดียวแต่มีเด็กนักเรียนมากกว่าหนึ่งโหลในชั้นเรียน ดังนั้นพวกเขาจึงสามารถผลัดกันฝึกฝนได้เท่านั้น

เด็กน้อยหวงแหนโอกาสได้เล่นทุกครั้งที่ถึงตาเธอ

อย่างไรก็ตาม ในเวลานี้เธอเป็นเจ้าของเปียโนทั้งตัวซึ่งเป็นของเธอแค่คน ๆ เดียวเท่านั้น!

ความคิดเห็น