ตอนที่ 369
บทที่ 369 ทิวทัศน์งดงาม
October 22, 2026
บทที่ 369 ทิวทัศน์งดงาม
บทที่ 369 ทิวทัศน์งดงาม
อวี้ฮ่าวหรานครุ่นคิดในใจ และเห็นว่าตนคงกลับไปรับถวนถวนกลับบ้านไม่ทันอย่างแน่นอน
“เดี๋ยวก่อนนะครับ ผมขอโทรศัพท์ก่อน”
เขาลงจากรถ และหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
“หลี่หรงเหรอ?”
“ใช่ พี่เขย? มีอะไรเหรอ?”
“พอดีพี่ติดธุระ ถ้าเธอเลิกงานแล้วแวะไปรับถวนถวนที่บริษัททีนะ”
“หา? คืนนี้พี่จะไม่กลับบ้านเหรอ?” หลี่หรงแปลกใจเมื่อได้ยินเช่นนั้น
“อืม น่าจะนะ”
เขาไตร่ตรองและคิดว่าหากตนต้องอยู่จัดการเรื่องนี้ เกรงว่าคงต้องใช้เวลาไม่น้อย
“พี่เขย…พี่อยู่กับผู้หญิงคนอื่นเหรอ?” หญิงสาวปลายสายคาดเดาได้ในทันที
“หืม?”
อวี้ฮ่าวหรานชะงัก เขาหันไปมองซูหว่านเอ๋อซึ่งจัดเสื้อผ้าอยู่ในรถ
จะบอกว่าเป็นอย่างที่เธอว่าก็ไม่ผิดนัก…
“อะแฮ่ม ไม่ต้องคิดมากหรอก พี่มาทำธุระเฉย ๆ น่ะ”
“อ๋อ… แล้วพรุ่งนี้จะกลับหรือยัง? ช่วงนี้งานที่บริษัทค่อนข้างยุ่ง ฉันไม่มีเวลาดูแลถวนถวนน่ะ”
ดูเหมือนเธอจะแค่ถามไปตามประสา ไม่ได้ใส่ใจมากนัก
“อยู่แล้วสิ”
เขารับปากก่อนวางสาย
ซูหว่านเอ๋อได้ยินเขาคุยโทรศัพท์ รู้ว่าการเดินทางครั้งนี้ยาวนานเกินไป จึงรีบเอ่ยขอโทษเขา
“ขอโทษด้วยนะคะที่ฉันไม่ได้บอกคุณก่อนหน้านี้…”
“ไม่เป็นไรครับ ผมเองก็ลากคุณออกมา เป็นผมที่ใจร้อนเอง”
เขาไม่คิดโทษเธอ อย่างไรเสียเขาก็เป็นฝ่ายที่พาเธอออกมาโดยไม่ถามไถ่ก่อน
ตอนนี้เกรงว่าเธอจะเป็นฝ่ายงุนงงมากกว่า
เธอสวมชุดกระโปรงยาวสีเบจ มือยังถือกุญแจห้องของสะสมเอาไว้ สภาพไม่พร้อมจะออกมานอกบ้านแต่อย่างใด
“ไปกันเถอะค่ะ โชคดีที่บ้านของลุงที่ฉันรู้จักอยู่แถวนั้นพอดี”
แม้ซูหว่านเอ๋อจะไม่มั่นใจนัก ถึงอย่างไรเธอก็เคยมาที่นี่เพียงครั้งเดียว หากแต่ยังเป็นฝ่ายพูดเสนอออกมา
“ครับ อย่างนั้นก็ไปกันเถอะ”
อวี้ฮ่าวหรานไม่คิดลังเลใจ เรื่องมาถึงขนาดนี้แล้ว สายเกินกว่าจะกลับไป สู้ไปดูให้รู้แล้วรู้รอดดีกว่า
ทั้งคู่ลงเดินตามถนนลูกรังสายหนึ่งซึ่งห่างจากเมืองฮ่วยอัน ทิวเขาสูงต่ำมากมายปรากฏเบื้องหน้าพวกเขา
เดินทางมาตลอดทาง ตอนนี้เวลาล่วงเลยมาจน 4 โมงเย็น ดวงอาทิตย์กำลังคล้อยต่ำลับยอดเขาไป สายลมพัดโชย ถนนสายนี้ยิ่งดูเงียบสงบ
“ใกล้ถึงแล้วค่ะ ครั้งก่อนฉันเดินครึ่งชั่วโมงกว่าเลย รอบนี้เร็วขึ้นมากแล้วค่ะ”
เธอไม่รู้สึกเหนื่อยแต่อย่างใดและเดินนำทางไปเรื่อย ๆ ซึ่งมันชวนให้อวี้ฮ่าวหรานแปลกใจเล็กน้อย
นึกไม่ถึงว่าทั้งที่เธอดูบอบบาง แต่กลับเดินขึ้นเขาได้โดยไม่ปริปากบ่นแม้แต่น้อย
“ฉันออกมาเที่ยวนอกบ้านบ่อยน่ะค่ะ ร่างกายของฉันจึงแข็งแรงขึ้นมากแล้ว”
ซูหว่านเอ๋อหันมาแถลงไข ดูท่าเธอจะภาคภูมิใจมาก เขาจึงพยักหน้าเห็นด้วย
“ครับ คุณบอกก่อนหน้านี้ว่าตอนเด็กมักจะป่วยออด ๆ แอด ๆ แต่ตอนนี้ดูไม่เป็นอย่างนั้นเลยครับ”
“ค่ะ ตอนเด็กพ่อไม่ให้ฉันออกไปข้างนอกเลย พอฉันโตขึ้น มีความคิดเป็นของตัวเอง ฉันเลยออกมาเที่ยวเล่นทุกวันค่ะ”
เธอเดินไปเรื่อย ๆ พลางเล่าเรื่องในอดีต
“ทีแรกพ่อไม่ยอมให้ฉันออกไป แต่พอเห็นว่าฉันร่างกายแข็งแรงขึ้นก็ยอมให้ฉันออกมา แต่ทุกครั้งก็จะให้บอดี้การ์ดมาคอยตามดูแลตลอดค่ะ”
“มิน่าล่ะ คุณถึงได้เป็นคนเงียบขนาดนี้”
อวี้ฮ่าวหรานเข้าใจได้ทันทีว่าเหตุใดเธอถึงได้ท่าทางกระอักกระอ่วนแบบนั้นตอนที่เจอกันครั้งแรก
⏰