บทที่ 37 ได้ของที่ต้องการ

บทที่ 37 ได้ของที่ต้องการ

“ขอผมดูจี้หยกที่คุณซื้อมาใกล้ ๆ ได้ไหม?”

“ได้สิ”

อวี้ฮ่าวหรานรับจี้หยกมาจากมือของซูหว่านเอ๋อ และตรวจสอบมันอย่างละเอียด

เมื่อตรวจสอบไปสักพักเขาพบว่าพลังวิญญาณในจี้หยกนี้มันมีมากกว่าในไข่มุกที่หลี่ชงซานมอบให้เขามาซะอีก

เมื่อรู้เช่นนี้อวี้ฮ่าวหรานรู้สึกอยากได้มันยิ่งกว่าเดิม

“คุณขายมันต่อให้ผมได้ไหม? ผมชอบมันมาก ๆ เลย”

เมื่อได้ยินประโยคนี้ซูหว่านเอ๋อมองไปที่จี้หยกที่เธอเพิ่งซื้อมาด้วยสายตาลังเล

เพราะมัน เธอถึงต้องทนเดินตากแดดหลายชั่วโมงจนแสบผิวไปหมด

แต่เมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ หากไม่ได้อวี้ฮ่าวหรานช่วยพูดเอาไว้ป่านนี้เธอคงร้องไห้กลางตลาดเพราะถูกเจ้าของร้านใจร้ายคนนั้นรังแกไปแล้ว

เมื่อคิดได้เช่นนี้เธอก็รู้สึกซาบซึ้งในใจจนทำให้เธอเอ่ยว่า “ในเมื่อคุณชอบมัน ถ้างั้นฉันขายต่อให้คุณก็ได้ และเพื่อเป็นการตอบแทนที่คุณช่วยฉันไว้ ฉันขายให้คุณครึ่งราคาจากที่ฉันซื้อมาก็พอ”

ถึงแม้ว่าเธอจะอยากได้มันเหมือนกัน แต่ตั้งแต่เด็กเธอถูกสอนมาโดยตลอดว่าต้องรู้จักตอบแทนบุญคุณคน ดังนั้นเธอจึงตัดสินใจแบบนี้โดยไม่ลังเลเลย

ทางด้านของอวี้ฮ่าวหรานก็ไม่ใช่คนที่จะเอาเปรียบคนเช่นกัน ดังนั้นเขาจึงตอบกลับว่า “ไม่ได้หรอก ถ้าคุณจะขายต่อให้ผมอย่างน้อย ๆ คุณก็ต้องขายให้ผมเต็มราคาเท่ากับที่คุณซื้อมา ผมเอาเปรียบคุณแบบนี้ไม่ได้ และเพื่อชดใช้ที่ทำให้คุณไม่มีของขวัญไปมอบให้กับพ่อของคุณ เดี๋ยววันนี้ผมจะช่วยคุณเลือกของดี ๆ เอาไปฝากพ่อคุณก็แล้วกัน”

ซูหว่านเอ๋ออึ้งไปครู่หนึ่งเมื่อได้ยินอวี้ฮ่าวหรานพูดขึ้นมาแบบนี้

ผู้ชายคนนี้เป็นคนที่ใช้ได้เลยทีเดียว!

เธอพยักหน้าตกลงตามข้อเสนอของอวี้ฮ่าวหราน หลังจากนั้นทั้งคู่ก็พากันเดินดูของในตลาดกันต่อ

“ชิ้นนั้นน่าจะเหมาะ!”

ซูหว่านเอ๋อเดินตรงเข้าไปหยิบแก้วหยกที่วางอยู่บนชั้นวางของร้านแห่งหนึ่ง

อวี้ฮ่าวหรานมองสำรวจแก้วหยกใบที่ซูหว่านเอ๋อเลือกเช่นกัน จากสายตาของเขา เขาบอกได้เลยว่าแก้วหยกใบนี้เป็นของเก่าจริง ซึ่งมันควรค่าแก่การซื้อไปเป็นของฝากแน่นอน

ดูเหมือนว่าซูหว่านเอ๋อจะมีความรู้เกี่ยวกับพวกของเก่าพอสมควร…

อวี้ฮ่าวหรานคิดในใจ

หลังจากต่อรองไปได้สักพัก ท้ายที่สุดซูหว่านเอ๋อก็ซื้อแก้วหยกมาในราคาลด 20% จากป้าย

หลังจากออกจากร้าน ซูหว่านเอ๋อหยิบแก้วหยกออกจากกล่องมาส่องดูด้วยสีหน้าเบิกบาน

เธอชอบมันมาก ๆ และคิดว่ามันเหมาะจริง ๆ ที่จะเอาไปมอบให้พ่อของเธอเป็นของขวัญ

“ขอบคุณจริง ๆ สำหรับวันนี้”

ซูหว่านเอ๋อเอ่ยขึ้นพร้อมกับย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อแสดงความขอบคุณ

เมื่อเห็นเช่นนี้อวี้ฮ่าวหรานอดไม่ได้ที่จะคิดว่าผู้หญิงคนนี้ช่างไม่เหมือนใครจริง ๆ ทั้งกิริยาท่าทางและนิสัย เธอดูไม่เหมือนคนสมัยใหม่สักเท่าไหร่เลย

ทั้งคู่เดินออกจากตลาด เมื่อพวกเขาบอกลากันเรียบร้อยพวกเขาก็เดินแยกทางกันไป

แต่แล้วยังไม่ทันที่ทั้งคู่จะเดินแยกจากกันไปไกลนัก อวี้ฮ่าวหรานก็ได้ยินเสียงร้องของซูหว่านเอ๋อดังขึ้น

“พ..พวกนาย พวกนายต้องการอะไร!?”

“พวกเราต้องการอะไรงั้นเหรอ? หึหึหึ พวกเราต้องการสาวสวยอย่างน้องและก็เงินด้วยยังไงล่ะ…”

“ช่าย..แต่อันดับแรกมันคงเป็นเงินก่อน พวกเราอยากยืมเงินสักหน่อย และก็ของที่น้องซื้อมาด้วยยังไงล่ะ หึหึหึ”