ตอนที่ 373
บทที่ 373 ค่ำคืนน่าอับอาย
October 22, 2026
บทที่ 373 ค่ำคืนน่าอับอาย
บทที่ 373 ค่ำคืนน่าอับอาย
หลังตรองดูแล้ว อวี้ฮ่าวหรานก็คิดว่าวันนี้คงกลับไปไม่ทัน เขาจึงพาซูหว่านเอ๋อเข้าพักที่โรงแรม
“เถ้าแก่เนี้ย ขอห้องพักสองห้องครับ”
อวี้ฮ่าวหรานเอ่ยเมื่อทั้งคู่เข้ามาภายในโรงแรม
“สองห้องเหรอคะ? เรามีแค่ไม่กี่ห้อง มาสองคนพักห้องเดียวก็พอแล้วค่ะ”
เจ้าของที่พักเป็นหญิงวัยกลางคนท่าทางไม่ค่อยเป็นมิตรนัก เธอหันมองพวกเขาก่อนก้มหน้าดูละครละครในโทรศัพท์ต่อ
“ได้ครับ ห้องเดียวก็ได้”
อวี้ฮ่าวหรานไม่ถือสาเรื่องนี้ ถึงอย่างไรราคาก็แตกต่างกัน ที่นี่ไม่ใช่โรงแรมหรู ไม่มีทางที่จะได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่น
“คืนละ 120 หยวน ห้ามต่อรอง”
“ตกลงครับ”
เขารับคำเมื่อเธอบอกราคา เธอเดินนำทางพวกเขามาที่ห้องเล็ก ๆ
“มีแค่…เตียงเดียวเองนะคะ…” ซูหว่านเอ๋อมองสำรวจ จึงเห็นว่าภายในห้องมีเพียงเตียงเดียว
“แล้วเธอจะเอายังไง? มีแค่นี้ก็ดีมากแล้ว ไม่อย่างนั้นเธอก็ไปนอนในรถไป”
เจ้าของโรงแรมว่าขึ้นอย่างถือดีด้วยไม่มีโรงแรมอื่นแถวนี้ ท่าทางของเธอจึงเป็นแบบนี้
ทั้งคู่จำต้องยอมต้องเข้าพัก เจ้าของเอ่ยเตือนก่อนเดินจากไป โชคดีที่ยังมีห้องน้ำในตัว
“แล้ว…เราจะนอนยังไงกันคะ?”
ซูหว่านเอ๋องุนงงเล็กน้อย เธอไม่เคยอยู่กับผู้ชายสองต่อสองเป็นเวลานาน ตอนนี้กลับต้องมานอนร่วมห้องกัน
อาการกระอักกระอ่วนผุดขึ้นในใจเธอ…
“คุณนอนบนเตียงเถอะครับ”
อวี้ฮ่าวหรานรู้ว่าเธอร่างกายไม่แข็งแรง อาจไม่สบายหากนอนที่พื้น
“แล้ว…แล้วคุณไม่…”
“ผมไม่เป็นไรครับ ตอนอยู่บ้านผมก็นอนโซฟาบ่อย ชินแล้วครับ”
“คะ?”
เธอชะงักเมื่อได้ยินคำเขา จ้องมองเขาด้วยท่าทีแปลกใจ เป็นถึงประธานบริษัทแห่งเครือฮ่าวหราน…แต่นอนที่โซฟาบ่อย ๆ อย่างงั้นเหรอ?
เธอถอนหายใจ ก่อนเข้าไปอาบน้ำก่อน
ห้องนี้ค่อนข้างไม่เก็บเสียง เสียงน้ำไหลดังขึ้น อวี้ฮ่าวหรานก้มหยิบปิ่นหยกดำขึ้นมาตรวจสอบดู
ลำพังเพียงลักษณะภายนอกของมันก็ดูเป็นเอกลักษณ์ ยังไม่ต้องพูดถึงพลังวิเศษของมัน
แต่เมื่อใช้พลังวิญญาณตรวจสอบ เคล็ดวิชาที่แฝงอยู่ในตัวมันก็เผยอออกอย่างง่ายดาย
เป็นวิธีที่ชาญฉลาดมาก…
มันชวนให้ชายหนุ่มคิดใคร่ครวญดู เขารู้ว่ามีผู้ฝึกตนที่ทรงพลังในโลกมนุษย์อยู่ด้วย
ของแบบนี้ไม่มีทางเป็นสิ่งที่ผู้ฝึกตนในขอบเขตก่อรากฐานจะทำได้
“อืม…ดูเหมือนว่าต่อไปจะต้องระวังตัวมากขึ้นแล้ว”
อวี้ฮ่าวหรานถอนหายใจแผ่วเบา เขามีครอบครัวตัวเองอยู่ในโลกมนุษย์ จึงต้องให้ความสำคัญกับความปลอดภัยของครอบครัวมากที่สุด
“ฉันอาบน้ำเสร็จแล้วค่ะ” ซูหว่านเอ๋อออกมาในชุดกระโปรงตัวเดิม
พวกเขาไม่ได้นำเสื้อผ้าติดตัวมาด้วยความเร่งรีบ เธอจึงจำเป็นต้องใส่ชุดเดิม
เทียบกับคฤหาสน์สกุลซูแล้ว ที่นี่คงด้อยกว่ามาก อวี้ฮ่าวหรานนึกรู้สึกผิดกับเธอในเรื่องนี้
วันนี้เธอต้องการชวนเขามาชมโบราณวัตถุ หากแต่ใครเล่าจะรู้ว่าจะถูกเขาผลุนผลันลากออกมา เห็นชัดว่าชุดกระโปรงสีเบจตัวนี้ไม่เหมาะกับการเดินทางมาที่นี่นัก
“คุณโอเคไหมครับ วันนี้ออกจะฉุกละหุกไปหน่อย”
เมื่อเห็นพวงแก้มซีดเซียวของเธอ อวี้ฮ่าวหรานก็ถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง