ตอนที่ 423
บทที่ 423 สำนักโลกเร้นลับ
October 22, 2026
บทที่ 423 สำนักโลกเร้นลับ
บทที่ 423 สำนักโลกเร้นลับ
“มันแปลกมาก บางคนบอกว่าหวงต้าเซียน*[1] กำลังบำเพ็ญเพียรอยู่บนนั้น ทางที่ดีคุณอย่าขึ้นไปตามลำพังดีกว่า”
“ครับ ขอบคุณครับ”
เมื่อได้คำตอบอันอบอุ่นจากชาวบ้าน อวี้ฮ่าวหรานก็พยักหน้าเบา ๆ ก่อนขอบคุณแล้วหันกลับไปมองภูเขาที่ตั้งตระหง่านตรงหน้า
วันนี้เป็นวันที่สองของการสืบหาเบาะแสแล้ว หลังจากตระเวนสำรวจวัดในบริเวณใกล้เคียงในวันแรก เขาก็นึกขึ้นได้ว่าเทพเจ้าไม่น่าจะลงมาบำเพ็ญเพียรในสถานที่ที่โจ่งแจ้งอย่างนี้
โลกใบนี้ปกครองด้วยมนุษย์ธรรมดา อีกทั้งผู้ฝึกตนส่วนใหญ่มักซ่อนตัวอยู่ในที่ลึกลับ
ไม่นานชายหนุ่มก็เดินขึ้นเขาพร้อมกับใช้เนตรเทวะสำรวจรอบ ๆ!
ตลอดทางเขาแผ่พลังวิญญาณไว้รอบตัวเพื่อสร้างเกราะป้องกัน หลังจากเวลาผ่านไปครึ่งวัน เขาก็พบถนนเส้นหนึ่งบนภูเขา!
“ต้องมีคนดูแลมันอย่างดีแน่นอน!”
อวี้ฮ่าวหรานพึมพำ ก่อนเร่งฝีเท้าเดินไปตามถนน
หลังจากเดินห่างออกไปสิบนาที อวี้ฮ่าวหรานก็พบว่าตัวเองกำลังเดินอยู่ในค่ายกลบางชนิด!
หนทางข้างหน้าดูเหมือนเดิมทุกอย่าง!
“ฮึ่ม! พวกฝีมือต่ำต้อย!”
อวี้ฮ่าวหรานแค่นเสียงอย่างโมโห ก่อนดีดนิ้วหนึ่งครั้งเพื่อทำลายภาพลวงตาตรงหน้า
ความเป็นจริงปรากฏสู่สายตาของเขาทันที! เขากำลังยืนอยู่ตรงหน้าประตูหินขนาดใหญ่!
บนประตูมีตัวอักษรตัวใหญ่สลักอยู่!!
สำนักเมฆาเขียว!
“หือ…สำนักเมฆาเขียว?”
อวี้ฮ่าวหรานตกตะลึงชั่วครู่ ชายหนุ่มจำได้ว่าเคยได้ยินชื่อสำนักนี้จากที่ไหนสักแห่ง
เขาไม่ได้สนใจเรื่องเล็กน้อยที่ไม่สำคัญต่อชีวิต ดังนั้นจึงจำสำนักนี้ไม่ได้
หน้าประตูมีศิษย์ของสำนักสองคนกำลังเฝ้ายามอยู่ ใบหน้าของพวกเขาขึงขังน่ากลัวมาก!
“คุณเป็นใคร? ทำไมถึงบุกรุกมาที่สำนักของเราโดยพลการ?”
หนึ่งในนั้นถามด้วยน้ำเสียงดุดัน
“ฮึ เหมือนจะเป็นแค่คนธรรมดาที่หลงเข้ามาน่ะ”
อีกคนดูถูกเหยียดหยาม
อวี้ฮ่าวหรานเหลือบตาขึ้นมองสิ่งก่อสร้างที่โผล่พ้นประตู จากนั้นคิ้วของเขาก็ขมวดมุ่นทันที
ต่อให้สำนักนี้จะไม่มีแม่ชีอาศัยอยู่ แต่ยังไงที่นี่ก็เป็นสำนักผู้ฝึกตน ทางที่ดีควรสอบถามข้อมูลให้ละเอียด
แถมชายหนุ่มยังจำได้เลือนรางว่าที่นี่คือสำนักฝึกตนของตระกูลอู๋!
จะบังเอิญอะไรขนาดนี้
อวี้ฮ่าวหรานถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ เขาไม่คิดว่าจะเจอฐานที่มั่นของศัตรูตัวฉกาจที่ตัวเองตามหามานาน
“นี่! ฉันกำลังถามแกอยู่! หูหนวกเหรอ?”
ตอนนั้นเอง หนึ่งในลูกศิษย์ของสำนักเมฆาเขียวก็รู้สึกโมโหเล็กน้อยเมื่อเห็นอีกฝ่ายเพิกเฉยคำถามของตัวเอง!
“ฮึ แกก็แค่คนธรรมดา”
เขาลืมตาแล้วมองสำรวจชุดแต่งกายอีกฝ่าย จากนั้นพูดด้วยน้ำเสียงเหยียดหยามกว่าเดิม
ตอนนี้อวี้ฮ่าวหรานหลุดออกจากห้วงความคิดแล้ว เขามองลูกศิษย์สำนักเมฆาเขียวที่ยืนอยู่ตรงหน้าก่อนพูดว่า
“ที่นี่คือสำนักเมฆาเขียวใช่ไหม? เรียกเจ้าสำนักของพวกนายมาเดี๋ยวนี้ ฉันมีเรื่องต้องถามเขา!”
“อะไรนะ? แกลองพูดอีกครั้งซิ?”
ศิษย์คนหนึ่งก้าวไปข้างหน้าเมื่อได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นเย็นชาทันที!
“ฉันบอกให้เรียกเจ้าสำนักของพวกนายมาเดี๋ยวนี้ ฉันมีเรื่อง…”
หลังจากเขาพูดเพียงครึ่งประโยค ลูกศิษย์อีกคนก็โพล่งขัดจังหวะ!
“ฮึ่ม! แกต้องการอะไร ทำไมถึงอยากพบท่านเจ้าสำนัก?”
ขณะที่พูด เขาก็เหวี่ยงหมัดใส่อวี้ฮ่าวหรานอย่างรวดเร็ว!
เด็กคนนี้มีพลังภายในแข็งแกร่งมาก อวี้ฮ่าวหรานใช้เวลาประเมินเพียงชั่วครู่
สำนักในโลกเร้นลับก็คือสำนักในโลกเร้นลับ แม้แต่ศิษย์ที่เฝ้ายามยังมีความแข็งแกร่งและมากฝีมือขนาดนี้
ถ้าเมืองฮ่วยอันมีผู้มากฝีมืออย่างนี้ หวังโจวเฟยหู่คงชอบใจมากแน่นอน