บทที่ 43 ไร้เหตุผล

บทที่ 43 ไร้เหตุผล

อวี้ฮ่าวหรานนั่งอยู่บนม้านั่งพลางมองท้องฟ้าสีครามด้วยความสบายใจ

ในที่สุดความฝันของเขาตอนนี้ก็เป็นจริงมาเกินครึ่ง เหลืออีกแค่อย่างเดียวก็คือเขาต้องไปพาตัวหลี่เม่ยภรรยาของเขากลับมา

รอให้ความแข็งแกร่งของเขาฟื้นฟูขึ้นมาอีกสักหน่อยเขาจะออกไปตามหาภรรยาของเขา และเมื่อได้เธอกลับมาทุกอย่างก็จะสมบูรณ์แบบ

ในขณะที่อวี้ฮ่าวหรานกำลังคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย จู่ ๆ เขาก็ได้ยินเสียงร้องไห้ของถวนถวนในระยะไม่ไกลมากนัก

อวี้ฮ่าวหรานลุกขึ้นทันที และวิ่งไปยังที่มาของเสียงด้วยสีหน้าเดือดดาล!

เมื่อวิ่งไปถึงจุดเกิดเหตุอวี้ฮ่าวหรานก็เห็นว่าตอนนี้ถวนถวนกำลังนั่งร้องไห้อยู่กับพื้น โดยที่หลี่หรงกำลังจะอุ้มเธอขึ้นมาปลอบ

“เกิดอะไรขึ้น?” อวี้ฮ่าวหรานขมวดคิ้วถามหลี่หรง

“เฮ้อ ฉันเองก็ไม่ทันได้ระวัง เผอิญว่าเมื่อกี้เด็กผู้ชายตัวเล็ก ๆ คนนั้นกระโดดเข้ามาแซงแถวตรงหน้าถวนถวน ถวนถวนก็เลยไม่ยอม ยื้อยุดกันจนสุดท้ายถวนถวนก็ล้มลงและร้องไห้ มันเป็นเรื่องของเด็กทะเลาะกันนิดหน่อยน่ะพี่” หลี่หรงตอบกลับพร้อมกับส่งสายตามองไปที่เด็กคู่กรณีเพื่อให้อวี้ฮ่าวหรานรู้ว่าเป็นคนไหน

“หึ ก็เธอเดินช้าเอง แถมเธอผลักผมก่อนนี่ เธอสมควรโดนแล้ว!”

เด็กผู้ชายคู่กรณีเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าไม่พอใจ ไม่มีท่าทีสำนึกผิดแม้แต่น้อย

เมื่อเด็กชายพูดคำนี้ออกมาถวนถวนก็ยิ่งร้องไห้หนักกว่าเดิม เธอเสียใจที่ฝั่งตรงข้ามพูดโกหกแล้วโยนความผิดให้เธอ

ทางด้านของอวี้ฮ่าวหรานก็ไม่พอใจเช่นกันเมื่อได้ยินเด็กคู่กรณีพูดจาไร้สำนึกออกมาแบบนี้

ไอ้เด็กเวรนี่พ่อแม่ไม่สั่งไม่สอนหรือไงกัน?

จากนั้นอวี้ฮ่าวหรานก็ไปอุ้มถวนถวนออกมาจากอกของหลี่หรง และปลอบด้วยตัวเอง “โอ๋ โอ๋ ไม่เป็นไรนะลูก เดี๋ยวพวกเรากลับบ้านกันดีกว่า ขากลับเดี๋ยวพ่อจะแวะซื้อไอศกรีมที่ใหญ่ยักษ์ที่สุดให้ลูกกินโอเคไหม?”

“ฮือ…พ่อจ๋า…ฮือ…ค..คุณครูเคยบอกไว้ว่าการแซงคิวมันผิดนี่นา…ฮือ…พวกเราไม่ควรยอมให้ใครแซงคิวของเรา…ฮือ…”

เมื่ออยู่ในอ้อมอกพ่อของเธอ ถวนถวนก็หยุดร้องไห้ได้แล้ว เธอซุกหน้าไปที่หน้าอกของอวี้ฮ่าวหราน และพูดขึ้นด้วยอาการสะอึกสะอื้น

“นี่นังเด็กปากเสีย ลูกชายของฉันไม่ได้แซงคิวสักหน่อย พูดจาให้มันระวังปากหน่อยนะ!”

จู่ ๆ เสียงเล็กแหลมของผู้หญิงก็ดังขึ้นไม่ไกลจากอวี้ฮ่าวหราน

อวี้ฮ่าวหรานหันไปมองทันที ซึ่งคนที่พูดก็คือแม่ของเด็กชายคู่กรณี ตอนนี้เธอกำลังมองถวนถวนด้วยสายตารังเกียจ

หลี่หรงโมโหจนหน้าแดงทันทีเมื่อได้ยินแบบนี้

“นี่คุณพูดให้มันดี ๆ หน่อย ฝั่งคุณต่างหากที่ผิด คุณสอนลูกชายยังไงให้แซงคิวชาวบ้านเขาแบบนี้ คุณควรรีบให้ลูกชายคุณขอโทษถวนถวนเดี๋ยวนี้เลย!”

“ฮ่า! ให้ลูกของฉันขอโทษงั้นเหรอ? นี่เธอล้อเล่นหรือเปล่า ฉันบอกแล้วไงว่าลูกชายของฉันไม่ได้ทำผิดอะไร เขาก็แค่วิ่งไปหลบแดดข้างหน้าตรงนั้นเอง มันเป็นเด็กของเธอต่างหากที่มาหาเรื่องลูกชายฉัน แล้วเธอเป็นบ้าอะไรอยู่ดี ๆ มาหาเรื่องเด็ก ชิ เป็นผู้ใหญ่ซะเปล่า หน้าไม่อาย!”

เสียงแม่ของเด็กชายคู่กรณีที่เล็กแหลมมันดังลั่นจนตอนนี้ผู้คนที่อยู่รอบ ๆ เริ่มให้ความสนใจแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เมื่อพวกเขาได้ยินสิ่งที่แม่คนนี้เอ่ยออกมาพวกเขาต่างก็ขมวดคิ้ว

ลูกใคร ๆ ก็รักอันนี้เป็นเรื่องจริง

แต่เหตุผลที่ลูกตัวเองกลัวแดดก็เลยวิ่งไปหลบแดดในแถวแทรกหน้าแถวเด็กผู้หญิงจนฝั่งตรงข้ามต้องโดนแดดแทนแถมยังผลักผู้หญิงล้มลงแบบนี้มันใช้ได้ที่ไหนกัน?

“นี่คุณ! คนอย่างคุณเป็นแม่คนได้ยัง…”

ยังไม่ทันที่หลี่หรงจะพูดจบ อวี้ฮ่าวหรานก็มารั้งเธอไว้และพูดว่า “ช่างเถอะ ๆ วันนี้เราออกมาหาความสุขกัน พวกเราไม่จำเป็นต้องไปมีเรื่องอะไรกับคนพรรค์นี้”

เมื่ออวี้ฮ่าวหรานเห็นว่าถวนถวนไม่เป็นอะไรเขาก็รู้สึกว่ามันไม่ใช่เรื่องใหญ่ ดังนั้นเขาจึงห้ามหลี่หรงเอาไว้ไม่ให้เถียงกับคนแบบนี้ต่อไป เพราะมันจะทำให้เสียบรรยากาศวันดี ๆ เปล่า ๆ

“เฮ้ นายเรียกฉันว่ายังไงนะ? นายหาว่าฉันเป็นคนไม่ดีงั้นเหรอ? มันเป็นลูกนายต่างหากที่เป็นฝ่ายผิดมาขวางทางลูกของฉันเอง จำเอาไว้ซะด้วย!”

แม่ของเด็กคู่กรณีที่อารมณ์ร้อนอยู่แล้วเมื่อได้ยินคำพูดของอวี้ฮ่าวหราน เธอก็ยิ่งโมโหมากขึ้นกว่าเดิม

อวี้ฮ่าวหรานไม่ได้ให้ค่าอะไรกับคนพรรค์นี้ ดังนั้นเขาจึงทำเป็นหูทวนลม และอุ้มถวนถวนเดินออกมา

และอีกเหตุผลหนึ่งที่เขาเดินจากมาก็เพราะถึงแม้ว่าคู่แม่ลูกคู่นี้จะน่ารังเกียจ แต่ถวนถวนก็ไม่ได้บาดเจ็บอะไรเลย ดังนั้นอวี้ฮ่าวหรานจึงคิดว่ามันคงไม่เหมาะเท่าไหร่หากเขาจะลงมือทำอะไรรุนแรง

“แกจะไปไหน หยุดเดี๋ยวนี้เลย! กล้าดียังไงถึงมารังแกลูกชายฉันแบบนี้!”

จู่ ๆ ก็มีอีกเสียงหนึ่งซึ่งเป็นเสียงของผู้ชายดังขึ้นรั้งอวี้ฮ่าวหรานที่กำลังจะเดินจากไปเอาไว้