ตอนที่ 436
บทที่ 436 ฆ่าทันที
October 22, 2026
บทที่ 436 ฆ่าทันที
บทที่ 436 ฆ่าทันที
เหล่ยเซียวโกรธแค้นอย่างมาก เขาไม่คิดว่าซูกว่างไห่จะรู้จักกับกลุ่มแก๊งที่น่ากลัวอย่างนี้!
มันน่ากลัวที่อีกฝ่ายสามารถบดขยี้ตัวเขาให้จมดินได้ในพริบตาเดียว!
แต่ไอ้เฒ่าไม่ได้บอกอะไรเขาเลย!
ใครโหดเหี้ยมที่สุดน่ะเหรอ? พวกมันยังไงล่ะ!
ตอนนี้เจรจาไปก็ไม่มีประโยชน์ เพราะใครที่กล้าต่อต้านพยัคฆ์เวหา คนนั้นจะต้องตายสถานเดียว
หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ตัดสินใจได้!
“ฟังนะ! ไอ้พวกตระกูลซูอยู่ในกำมือฉันแล้ว! ถ้าแกไม่อยากให้พวกมันตายก็ส่งรถมาที่นี่แล้วสั่งให้ลูกน้องเปิดทางให้พวกฉัน!”
ตอนนี้เขาสิ้นหวังอย่างมาก
บางทีนั่นอาจเป็นวิธีเดียวที่ตัวเองจะสามารถหลบหนีออกจากที่นี่โดยที่ยังมีชีวิตอยู่
ยังไงก็ตามเมื่อโจวเฟยหู่ได้ยินอย่างนั้น เขาก็แสยะยิ้มทันที
“ฮ่า ๆ เหล่ยเซียว แกไร้เดียงสาเกินไปแล้ว! ต่อให้ฉันส่งรถไปให้ แต่แกคิดว่าจะหนีออกจากฮ่วยอันได้งั้นเหรอ?”
หัวหน้าแก๊งพยัคฆ์เวหาไม่กังวลเรื่องฝีมือของอีกฝ่ายเลย เพราะรู้ดีว่าลูกน้องของพวกเขาเก่งกาจไม่แพ้ใครหน้าไหน!
ชายหนุ่มผู้ฆ่าหยวนหลงคือคนที่สามารถบรรลุขอบเขตพลังภายในขั้นสูงสุดได้ในพริบตาเดียว คนธรรมดาไม่สามารถทำอย่างนี้ได้แน่
ผู้ชายตรงหน้าชื่อว่าเหล่ยเซียว เห็นได้ชัดว่าเขาไม่มีความสามารถเรื่องพลังภายในแม้แต่น้อย!
แน่นอนว่าใบหน้าอวี้ฮ่าวหรานยังคงไร้อารมณ์เหมือนเดิม
“ฉันให้เวลาสิบวินาที ปล่อยเขาไปซะ ไม่อย่างนั้นแกตายแน่!”
“บัดซบ! แกคิดว่าฉันโง่เหรอ?”
เหล่ยเซียวสบถด่าด้วยความโมโห เขาเชื่อว่าถ้าตอนนี้ไม่มีตัวประกันอยู่ในมือ ก็คงถูกอีกฝ่ายฉีกออกเป็นชิ้น ๆ แน่นอน!
เมื่อซูกว่างไห่เห็นพันธมิตรยืนอยู่ข้างหน้า ท่าทางของเขาจึงเปลี่ยนไปทันที
สถานการณ์เปลี่ยนไปแล้ว ชายฉกรรจ์ร่างกำยำผู้หยิ่งยโสที่อยู่ถัดจากเขากลายเป็นชายผู้น่าสงสารไปแล้ว
“ฮ่า ๆ แกไม่รอดแน่! ถึงคราวตายของแกแล้ว! ตระกูลซูของฉันไม่ใช่ตระกูลที่แกจะรังแกได้ง่าย ๆ!”
“หุบปาก! ไม่งั้นฉันฆ่าแกแน่!”
เหล่ยเซียวตะคอกด้วยความเคียดแค้น เขาเกลียดชังอีกฝ่ายอย่างมาก
แต่ซูกว่างไห่รู้ดีว่าอีกฝ่ายไม่มีทางทำร้ายเขาได้แน่
“ฆ่าฉันสิ! แกมีโอกาสแล้วนี่! ฉันรอเวลานี้มานานแล้ว!”
“แก! หุบปากซะ!”
เหล่ยเซียวโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ เขาตวาดเสียงดังพร้อมเงื้อมือขึ้นตบอีกฝ่าย
“หยุด!”
อวี้ฮ่าวหรานเบื่อที่จะเห็นทั้งสองคนทะเลาะกันเต็มทน เขาจึงตะโกนเสียงทุ้มทันที!
วินาทีต่อมา ร่างของตัวเขาก็ค่อย ๆ เลือนหายไปราวกับภาพหลอน จากนั้นก็ปรากฏตัวขึ้นข้างหน้าเหล่ยเซียวอีกครั้ง!
ชายหนุ่มคนนี้เคลื่อนที่เร็วขนาดนี้ได้ยังไง?!
“อะไรวะ!”
เหล่ยเซียวอุทานด้วยความตกใจเมื่อเห็นอีกฝ่ายปรากฏตัวข้างหน้า เมื่อครู่อวี้ฮ่าวหรานยังอยู่ไกลจากเขาเกือบสิบเมตร แต่ทำไมตอนนี้กลับมาอยู่ข้างหน้าเขาได้ในพริบตา!
เขาก้าวถอยหลังอย่างไม่รู้ตัว แต่กลับถูกฝ่ามือใหญ่จับไว้แน่นเหมือนคีมเหล็ก!
“ฉันบอกให้เวลาสิบวินาที แค่สิบวินาที!”
อวี้ฮ่าวหรานแสดงสีหน้าไร้อารมณ์ ขณะพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา
พูดจบ รังสีอาฆาตของเขาก็แผ่ปกคลุมร่างกายของอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว!
“อ…เอ่อ…”
เหล่ยเซียวเป็นชายฉกรรจ์สูงกว่าหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตร แต่กลับตกใจกลัวอีกฝ่ายจนต้องร้องขอชีวิต แต่ตอนนี้เขากลับพูดไม่ออกแม้แต่ครึ่งคำ
ตอนนี้เขาสัมผัสได้ว่าใบหน้าของตัวเองเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำเพราะเลือดที่สูบฉีดมากเกินไป ภายใต้รังสีอาฆาตของอีกฝ่าย เขารู้สึกเหมือนกำลังจมดิ่งในห้วงอเวจี ชายหนุ่มตรงหน้าน่ากลัวกว่านักฆ่ากระหายเลือดซะอีก!
นี่คือความคิดสุดท้ายของเขา
“กร๊อบ!”
อวี้ฮ่าวหรานเอื้อมมือไปบีบคออีกฝ่ายโดยไม่ลังเล