ตอนที่ 442
บทที่ 442 ซื้อกิจการด้วยความโกรธ
October 22, 2026
บทที่ 442 ซื้อกิจการด้วยความโกรธ
บทที่ 442 ซื้อกิจการด้วยความโกรธ
เมื่อนายน้อยจางได้ยินคำพูดของสวีรุ่ย เขาก็อดรู้สึกภูมิใจไม่ได้
“ฮ่า ๆ ไม่อยากถูกไล่ออกเหรอ? ถ้าอย่างงั้นไปเที่ยวกับฉันที่ไนต์คลับตี้ห่าวสักหนึ่งคืนสิ”
เขาเลียริมฝีปากขณะส่งสายตาโลมเลียอีกฝ่าย
สวีรุ่ยตกใจกับคำพูดอีกฝ่ายจนถอยหลังไปสองก้าว เธอรู้ดีว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าก้าวเข้าไปในสถานที่บันเทิงอโคจรแบบนั้น
ก่อนหน้านั้นอวี้ฮ่าวหรานมองทั้งสองคนตรงหน้าด้วยสายตาไร้อารมณ์ราวกับพวกเขาเป็นตัวตลก
จนตอนนี้สายตาของเขายังคงไร้อารมณ์เหมือนเดิม
“นายน้อยจางเหรอ? พอใจหรือยัง?”
บอกได้คำเดียวว่าน้ำเสียงของเขาน่ากลัวมาก!
นายน้อยจางรู้สึกเหมือนตกลงไปในธารน้ำแข็ง ร่างกายของเขาสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้
คำพูดของอีกฝ่ายเฉียบขาดอย่างมาก!
“ฉันสร้างปัญหาพอหรือยังน่ะเหรอ? ฮ่า ๆ ฉันบอกแล้วไงว่าจะไล่ลูกแกออก แล้วฉันก็จะให้คนมาสั่งสอนแกให้จำไปจนวันตาย! แกจะได้รู้ว่าถ้าทำให้ฉันไม่พอใจ ผลลัพธ์จะเป็นยังไง!
อวี้ฮ่าวหรานไม่สนใจอีกฝ่าย ตอนนี้เขาตัดสินใจได้แล้ว แม้ว่าการย้ายโรงเรียนไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเขา แต่ถวนถวนก็มีเพื่อนมากมายอยู่ที่นี่ ดังนั้นจึงไม่สามารถย้ายโรงเรียนได้ตามต้องการ
เมื่อคิดอย่างนั้น ชายหนุ่มจึงเพิกเฉยต่ออีกฝ่ายแล้วล้วงเอาโทรศัพท์มือถือออกมา
“หวังจุน ตอนนี้ผมอยากให้คุณระดมทุนแล้วทำทุกวิถีทางเพื่อซื้อโรงเรียนอนุบาลแอปเปิ้ลแดงมาเป็นของเราให้ได้!”
ทันทีที่เขาพูดประโยคนั้นออกมา ปลายสายก็เงียบไปครู่หนึ่งเหมือนกับสัมผัสได้ถึงความโกรธเคืองของท่านประธาน ก่อนตอบรับโดยไม่ถามต่อ
หลังจากวางสาย อวี้ฮ่าวหรานยังคงโทรหาใครบางคนอีกครั้ง
“พ่อฉันไม่ได้อยู่ที่บริษัทค่ะ คุณมีอะไรให้ช่วยเหรอ?”
เขาต่อสายตรงไปที่บริษัทชิวเฮิง และคนที่รับสายก็คือเฉิงชิวอวี้
“ตอนนี้ผมอยากให้คุณร่วมมือกับเครือฮ่าวหรานซื้อโรงเรียนแอปเปิ้ลแดงให้เร็วที่สุด!”
“หือ?”
เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายไม่ได้คาดคิดมาก่อน แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ตอบตกลงอย่างรวดเร็ว
“โอเค! ไม่มีปัญหา ฉันจะประสานงานเดี๋ยวนี้แหละ”
ไม่นานเขาก็วางสาย
อวี้ฮ่าวหรานเงยหน้ามองนายน้อยจางผู้หยิ่งยโสด้วยสายตาเย็นชา
“แกอยากเล่นกับฉันเหรอ? ได้! ฉันจะยอมลดตัวไปเป็นเพื่อนเล่นกับแก!”
คำพูดอันหนักแน่นของเขาทำให้อีกฝ่ายตกใจกลัวจนถอยหลังไปสองก้าวอย่างไม่รู้ตัว!
นายน้อยจางนึกถึงคำพูดของอีกฝ่ายแล้วอดหัวเราะเยาะไม่ได้
“บ้าไปแล้ว! ฮ่า ๆ แกคิดว่าโรงเรียนอนุบาลเป็นแผงขายของริมถนนเหรอ? อยากจะซื้ออะไรก็ซื้อได้ตามใจสินะ?”
“ที่นี่คือโรงเรียนอนุบาลอันดับต้น ๆ ของประเทศ อย่างน้อยก็มีมูลค่าหลายสิบล้าน แกคิดว่าตัวแกเป็นใครกัน?”
ผู้อำนวยการพูดเยาะเย้ย ก่อนหน้านี้เขารู้สึกว่าชายหนุ่มตรงหน้าน่าเห็นใจอย่างมาก แต่ตอนนี้กลับคิดว่าอีกฝ่ายไม่สมควรได้รับความเห็นใจสักนิด
“หึ! ยังไงซะแกก็ไม่มีเงินพอหรอก เว้นแต่ว่าแกจะขายหุ้นทั้งหมด เอายังไงดีล่ะ?”
นายน้อยจางพูดอย่างมีชัย วันนี้เขาจะต้องดูอีกฝ่ายต่อสู้ดิ้นรนจนสิ้นเนื้อประดาตัวให้ได้
“ฉันให้เวลาแกหนึ่งชั่วโมงพอไหม? ถ้าถึงตอนนั้นแล้วยังไม่มีข่าวคราวอะไรก็อย่าหาว่าฉันใจร้ายที่ไล่ลูกแกออกล่ะ!”
หลังจากเขาพูดอย่างนั้น ผู้อำนวยการที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็อดแสยะยิ้มไม่ได้
“นายน้อยจางเป็นคนตลกจริง ๆ การซื้อหุ้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะ ต่อให้ทั้งสองฝ่ายตกลงกันแล้ว อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาสักสองสามชั่วโมงกว่าจะเสร็จเรียบร้อย”
พูดจบ ทั้งสองคนก็มองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาเหยียดหยาม
“หึ โง่จริง ๆ พวกนายไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันกำลังจะทำอะไร!”
อวี้ฮ่าวหรานแค่นเสียงอย่างเย็นชา…
แน่นอนว่าชายหนุ่มต้องได้โรงเรียนแห่งนี้ไว้ในกำมือ เพราะเขาสั่งการแล้วว่าให้ทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้มันมา