ตอนที่ 445
บทที่ 445 ไว้ชีวิต
October 22, 2026
บทที่ 445 ไว้ชีวิต
บทที่ 445 ไว้ชีวิต
พวกเขาต่างตื่นกลัว เมื่อค้นพบว่าต่อหน้าผู้มีอำนาจ พวกเขาก็เป็นเพียงคนกระจอกเท่านั้น!
“น้องอวี้! จัดการยังไงกับคนพวกนี้ดีล่ะ?”
หลังเตะฝ่ายตรงข้ามล้มลง โจวเฟยหู่หันมองชายหนุ่มซึ่งยังยืนสงบนิ่งอยู่กลางวง
“แล้วแต่คุณเลย อย่ามาจัดการต่อหน้าผมก็พอครับ”
อวี้ฮ่าวหรานไม่ใส่ใจเรื่องนี้ เขาเพียงไม่ต้องการให้ลูกสาวเห็นภาพรุนแรงเท่านั้น
“ได้! ถ้าอย่างนั้นก็มีเรื่องให้เล่นสนุกแล้ว!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น โจวเฟยหู่ก็ก้มมองคนที่คุกเข่าอยู่ข้างเขา อดจะพูดกวนไม่ได้
เวลานี้นายน้อยจางหวาดกลัวสุดขีดจนทั้งร่างสั่นเทาเป็นตะแกรง
“ฉัน…ฉันผิดไปแล้ว! ฉันขอโทษ! ขอโทษจริง ๆ!”
แม้บาดเจ็บสาหัสที่ขา แต่เขายังฝืนทนกล่าวร้องขอความเมตตา
ด้วยรู้ดีว่าหากถูกนำตัวไป ชะตากรรมของเขาคงน่าหดหู่ใจไม่น้อย
“ฮ่า ๆ ตอนนี้รู้จักร้องขอความเมตตาแล้วเหรอ? แกหาเรื่องน้องอวี้ก็เท่ากับหาเรื่องฉัน โจวเฟยหู่! มีฉันอยู่ อย่าหวังจะรอดไปได้!”
โจวเฟยหู่ไม่คิดให้โอกาสฝ่ายตรงข้าม เขาเตรียมลากตัวอีกฝ่ายไป
“ฉันผิดไปแล้ว…ฉันยังมีลูก เพิ่งเข้าอนุบาลปีนี้เอง ฉันจะตายไม่ได้…”
นายน้อยจางเอ่ยเว้าวอนละล่ำละลัก สัมผัสได้ว่าชะตาของตนใกล้ขาดเต็มที
หากแต่คำขอร้องของเขาไม่ต่างกับเสียงนกเสียงกาสำหรับโจวเฟยหู่ จะมีใจคิดเมตตาได้อย่างไร
อวี้ฮ่าวหรานท้วงขึ้นในจังหวะนั้น
“เดี๋ยวก่อน!”
ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมา ร่างนายน้อยจางที่กำลังถูกลากออกไปหยุดลง
โจวเฟยหู่ละมือออก ในบรรดาหลายสิ่ง เขานับถือน้องอวี้คนตรงหน้ามากที่สุด
“คนอย่างแกมีลูกด้วยเหรอ?”
อวี้ฮ่าวหรานเลิกคิ้วและมองชายร่างไม่สมประกอบบนพื้น น้ำหูน้ำตาไหลนองหน้า
“ฉัน…ฉันมี ปีนี้เธออายุได้สามขวบกว่าเอง ฉัน…ฉันมาที่นี่วันนี้…ก็เพราะว่าอยากให้เธอเข้าเรียนที่นี่”
นายน้อยจางมีประกายความหวังเล็ก ๆ เขารีบตอบเมื่อได้ยินคำถาม
“น้องอวี้! อย่าทนฟังคนพรรค์นี้พูดไร้สาระ ในเมื่อมันมาหาเรื่องนายไม่ดูตาม้าตาเรือ เดี๋ยวฉันจะจัดการทุกอย่างให้นายเอง!”
โจวเฟยหู่ประกาศกร้าว
อวี้ฮ่าวหรานไม่สนใจ กลับมองจับผิดนายน้อยจาง
“ฮ่า ๆ”
ไม่นานเขาก็หันกลับไปพร้อมเสียงหัวเราะ
“ฉันผิดไปแล้ว! ฉันขอโทษ… อย่าให้พวกมันเอาตัวฉันไปเลยนะ… ขอร้อง…”
เสียงคร่ำครวญร้องขอความเมตตายังคงดังขึ้นจากด้านหลัง หากแต่เมื่อเดินไปได้สองก้าว เขาพลันพูดขึ้น
“ปล่อยเขาไป”
อวี้ฮ่าวหรานว่าเสียงเรียบ ก่อนจากไปโดยไม่อธิบายอะไร
“อะไรนะ?”
โจวเฟยหู่เผยท่าทีแปลกใจเมื่อได้ยิน เป็นเวลานานกว่าเขาจะรู้สึกตัว
“ฮ่า ๆ เพราะลูกแกแท้ ๆ! วันนี้แกถึงได้รอดตายไปได้! คราวหน้าจะหาเรื่องใครก็ดูตาม้าตาเรือก่อนด้วย!”
เขาแค่นเสียงเย้ย ปล่อยมือจากคอเสื้ออีกฝ่าย ก่อนปัดมือตนเองไปมา
“พวกเรากลับ! จัดการเรื่องของน้องอวี้เรียบร้อยแล้ว”
สองนาทีให้หลัง เหลือนายน้อยจางอยู่ข้างถนนเพียงลำพัง ส่วนลูกน้องของเขาหนีหายไปตั้งนานแล้ว
“ฉัน…ยังมีชีวิตอยู่ใช่ไหม?”
ความเจ็บปวดที่ขาเทียบไม่ได้กับความตื่นกลัวในใจ เขานึกไม่ถึงว่าเมื่อครู่ตนเองจะโชคดีพอที่จะได้รับการไว้ชีวิต
เขารู้ตัวว่าคำพูดเรื่องลูกสาวได้ช่วยชีวิตของตนไว้