ตอนที่ 452
บทที่ 452 ความก้าวหน้าของหวังเหยียน
October 22, 2026
บทที่ 452 ความก้าวหน้าของหวังเหยียน
บทที่ 452 ความก้าวหน้าของหวังเหยียน
ภายในห้องเงียบสงบ หลิวว่านฉิงรู้สึกเบื่อหน่ายจึงหยิบหนังสือขึ้นมาอ่าน
ทันใดนั้นประตูก็ถูกผลักเปิดออกอย่างกะทันหัน
“หิวไหมคะ กินข้าวก่อนเถอะ”
เฉิงชิวอวี้เดินเข้ามา จากนั้นเปิดกล่องอาหารแล้วนำจานอาหารสองสามจานวางไว้บนโต๊ะ
“อย่าเกรงใจเลยค่ะ ฉันทำเองทุกจาน อยากกินอะไรก็กินได้หมดเลย”
เธอจัดวางจานอาหารหลายจาน ก่อนนำชามข้าวออกมาแล้วยื่นตะเกียบให้หญิงสาวที่อยู่ข้างหน้า
หลิวว่านฉิงรีบปิดหนังสือในมือด้วยความเกรงใจ
“ไม่ต้องทำขนาดนั้นก็ได้ค่ะ…เดี๋ยวฉันจัดการเอง”
เธอจะยอมรับการปรนนิบัติดูแลอย่างนี้ได้ยังไง โดยเฉพาะยิ่งมาจากหญิงสาวหน้าตาสะสวย กิริยามารยาทงดงาม และสง่าผ่าเผยอย่างนี้
เฉิงชิวอวี้ยกยิ้มอย่างอ่อนโยน จากนั้นผลักมืออีกฝ่ายที่ยื่นเข้ามาช่วยเบา ๆ
“คุณช่วยคุณฮ่าวหรานไว้ก็ถือว่าได้ช่วยฉันไปด้วย ปล่อยให้ฉันดูแลคุณเถอะค่ะ”
เธอหยิบหนังสือในมืออีกฝ่ายออก ก่อนยัดตะเกียบเข้าไปแทน
“กินเถอะค่ะ ฉันมั่นใจว่าฝีมือฉันอร่อยไม่แพ้ใครแน่นอน”
“อืม…ค่ะ”
หลิวว่านฉิงถือตะเกียบด้วยความลังเล เธอไม่เคยถูกคนอื่นดูแลอย่างดีแบบนี้มาก่อนจริง ๆ
ขณะเดียวกันเฉิงชิวอวี้มองไปที่หนังสือ
“เจน แอร์*[1] ตอนเด็กฉันชอบหนังสือเรื่องนี้มาก คุณอ่านมันด้วยเหรอคะ?”
เธอเปลี่ยนหัวข้อสนทนา
“ค่ะ ฉันเคยอ่านตอนเรียนน่ะค่ะ…”
ทั้งสองคนพูดคุยเกี่ยวกับหนังสืออย่างถูกคอ
หลิวว่านฉิงรู้สึกว่าความรู้สึกเกรงใจและไม่สบายใจค่อย ๆ หายไปทีละน้อย ดูเหมือนว่าผู้หญิงข้างหน้าจะสามารถเข้าใจความรู้สึกของอีกฝ่าย แถมท่วงท่าของเธอยังดูสง่างามทุกการเคลื่อนไหวอีกด้วย
เมื่อตักอาหารเข้าปาก หลิวว่านฉิงก็อดออกปากชมไม่ได้
“คุณทำอาหารพวกนี้เองเหรอคะ?”
“อืม”
“อร่อยมากเลยค่ะ…”
หลิวว่านฉิงอยากถามอีกฝ่ายให้มากกว่านี้ แต่จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าตัวเองยังรู้จักอีกฝ่ายไม่ดีพอ
เฉิงชิวอวี้สังเกตเห็นสีหน้านั้นอย่างรวดเร็ว
“ฉันเรียนมาจากเถ้าแก่เจ้าของร้านอาหารน่ะค่ะ ในอนาคตคุณมาที่บ้านฉันบ่อย ๆ สิคะ ฉันจะสอนให้เอง”
“ดีเลยค่ะ ขอบคุณมากนะคะ”
หลิวว่านฉิงรู้สึกว่าอีกฝ่ายใจดีมาก เธอจึงฉีกยิ้มกว้างอย่างมีความสุข
อีกด้านหนึ่ง
อวี้ฮ่าวหรานตักอาหารเข้าปากอีกสองสามคำ
“สถานการณ์ในแก๊งพยัคฆ์เวหาเป็นยังไงบ้าง ไอ้พวกนั้นยังสร้างปัญหาอยู่ไหม?”
นี่คือสิ่งที่เขากังวลที่สุดในตอนนี้
ยังไงก็ตามสถานการณ์ในแก๊งดูเหมือนว่าจะไม่สู้ดีนัก คิ้วของหวังเหยียนขมวดเข้าหากันแน่นเมื่อได้ยินเรื่องนี้
“สถานการณ์แย่มากเลยครับ หลังจากแก๊งเราทลายแก๊งใหญ่ พวกมันก็รวมตัวกันต่อต้านเราจนตอนนี้มีจำนวนคนมากกว่าพวกเราแล้ว แถมยังมีปรมาจารย์กำลังภายในเข้าร่วมด้วย”
อวี้ฮ่าวหรานพยักหน้าเล็กน้อย
“อืม ก็แค่เรื่องเล็กน้อย”
เมื่อแก๊งมีอิทธิพลทั้งสี่ถูกรวมเข้าด้วยกัน พวกแก๊งเล็ก ๆ จึงมองหาที่ยึดเหนี่ยวและไม่จำเป็นต้องรวมตัวกัน
เพราะพวกเขารู้ดีว่าไม่กล้ามีแก๊งไหนกล้าโจมตีอย่างเปิดเผย
ยังไงก็ตามตอนนี้พวกเขารู้ดีว่าแก๊งไหนมีอิทธิพลมากที่สุด และยังรู้ดีว่าถ้ามีแก๊งไหนสร้างปัญหา แก๊งจะถูกแก๊งพยัคฆ์เวหาทำลายจนสิ้นชื่อ
“ตอนนี้พยัคฆ์เวหาคุมอาณาเขตในฮ่วยอันไปเท่าไหร่แล้ว?”
“ประมาณสี่สิบเปอร์เซ็นต์ครับ พวกที่เหลือเป็นแก๊งเล็ก ๆ ไม่ได้สำคัญอะไร”
หวังเหยียนก้มหน้าลงพร้อมตอบ
อวี้ฮ่าวหรานขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำตอบ
เพราะมันน้อยกว่าที่เขาคิด