ตอนที่ 479
บทที่ 479 ออกจากโรงพยาบาล
October 22, 2026
บทที่ 479 ออกจากโรงพยาบาล
บทที่ 479 ออกจากโรงพยาบาล
“นุ่มมาก…”
อวี้ฮ่าวหรานพึมพำอย่างไม่รู้ตัว แต่สิ่งนี้กลับทำให้ใบหน้าคุณหนูเฉิงแดงก่ำด้วยความเขินอายทันที
“ปละ…ปล่อยเถอะค่ะ…”
เมื่อสัมผัสถึงฝ่ามือที่กอบกุมหน้าอกอยู่ ใบหน้าและลำคอระหงของเธอก็แดงฉานด้วยความเขินอายอย่างช่วยไม่ได้
หากศัตรูที่เคยเผชิญหน้ากับเฉิงชิวอวี้ในอดีตเห็นภาพนี้ พวกเขาจะต้องแปลกใจมากแน่นอน
ใครจะคิดว่าคุณหนูเฉิงผู้เย่อหยิ่งและสง่างามจะมีท่าทีเขินอายเหมือนเด็กสาว
“แค่ก ๆ พวกเราเข้าไปกันเถอะครับ”
อวี้ฮ่าวหรานตอบสนองอย่างรวดเร็ว เขาชักมือกลับก่อนกระแอมกลบเกลื่อนความอาย
โถงทางเดินข้างนอกห้องผู้ป่วย…
เมื่อทั้งสองคนเดินขึ้นไปข้างบนตึก พวกเขาก็เห็นเจ้าหน้าที่ตำรวจกำลังยุ่งอยู่
แน่นอนว่าต้องมีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้นก่อนหน้านี้
ขณะเดินผ่าน เขาได้ยินเสียงสนทนาของเหล่าตำรวจไม่ค่อยชัดเจน
“มันแปลกเกินไป ศพถูกแทะกินจนเหลือแต่กระดูก พวกเขากำลังเอาค้างคาวตัวนั้นไปตรวจสอบอยู่น่ะ”
“ประเทศจีนมีค้างคาวพันธุ์นั้นด้วยเหรอ? แปลกจริง ๆ”
“สอบปากคำผู้เห็นเหตุการณ์เสร็จแล้ว พวกเขายืนยันว่าศพพวกนี้เป็นฝีมือค้างคาวจริง ๆ ถ้าเป็นเรื่องจริงตามที่พวกเขาพูด เรื่องนี้คงเอาผิดใครไม่ได้”
“…”
อวี้ฮ่าวหรานแอบฟังบทสนทนาของเจ้าหน้าที่ตำรวจ ตอนนี้เขารู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้นที่โรงพยาบาลแห่งนี้
โชคดีที่ตัวเองส่งหวังเหยียนไปดูแลหลิวว่านฉิง
ถ้าหลิวว่านฉิงอยู่ที่โรงพยาบาลเพียงลำพัง เขากลัวว่าเธอจะกลายเป็นโครงกระดูกที่เจ้าหน้าที่กำลังพูดถึงอยู่
ภายในห้องทำแผล แพทย์หญิงคนหนึ่งกำลังตรวจอาการบาดเจ็บของเฉิงชิวอวี้ด้วยความประหลาดใจ
“หือ? ทำไมเลือดถึงหยุดไหลแล้วล่ะ? แปลกจัง คุณทายาอะไรก่อนมาที่นี่หรือเปล่าคะ?”
บาดแผลลึกมักจะทำให้เส้นเลือดเสียหายและหยุดไหลเองได้ยาก แต่บาดแผลทั้งสองที่ของเธอกลับไม่เลือดไหลออกแม้แต่หยดเดียว
สิ่งนั้นทำให้แพทย์อดสงสัยไม่ได้
“ไม่ค่ะ จู่ ๆ มันก็หยุดไหลไปเอง”
“ค่ะ”
เมื่อเห็นสีหน้าประหลาดใจของแพทย์ ทั้งสองจึงตอบตามตรง
“หมอตรวจดูแล้ว แผลที่มือไม่ได้กว้างมาก แค่พันแผลก็เสร็จ แต่แผลบนแขนอาจต้องเย็บปิดแผลนะคะ”
“ค่ะ เรื่องค่ารักษาไม่ใช่ปัญหา ขอแค่อย่าทิ้งรอยแผลเป็นไว้บนแขนฉันก็พอค่ะ”
เฉิงชิวอวี้พยักหน้าพร้อมตอบ ดูเหมือนว่าเธอจะกังวลเรื่องรอยแผลเป็นที่สุด
ถ้ามีเงินทุกปัญหาก็ไม่ใช่เรื่องยาก ไม่นานเรื่องทุกอย่างก็ดำเนินไปอย่างเรียบร้อย
ก่อนหลับ อวี้ฮ่าวหรานแวะไปเยี่ยมหลิวว่านฉิงที่ห้องผู้ป่วย
“พวกคุณเป็นยังไงบ้าง”
ตอนนี้โจวเฟยหู่กลับไปแล้ว ส่วนหวังเหยียนที่เพิ่งทำแผลเสร็จก็นอนหลับอยู่ข้างเตียงผู้ป่วย
“ไม่เป็นไรแล้วค่ะ เขาเหนื่อยก็เลยงีบหลับ”
หลิวว่านฉิงกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่บนเตียง เธอรู้สึกประหลาดใจอย่างมากเมื่อเห็นอีกฝ่ายเดินเข้ามา
“ขอบคุณที่ช่วยฉันในคืนนี้นะคะ ถ้าไม่มีคุณ ฉัน…”
“ไม่ต้องขอบคุณผมหรอกครับ ยังไงซะผมก็เป็นสาเหตุของเรื่องนี้”
อวี้ฮ่าวหรานโพล่งขัดจังหวะอีกฝ่าย
“จริง ๆ แล้วผมต้องเป็นฝ่ายขอโทษคุณต่างหาก”
ใครจะคิดว่าเบื้องหลังองค์กรอสรพิษจะมีปรมาจารย์ผู้บรรลุขอบเขตก่อรากฐานขั้นกลางคอยช่วยเหลืออยู่
วิธีควบคุมค้างคาวของเขาแปลกประหลาดและคาดเดาไม่ได้จริง ๆ อย่างไรก็ตามหลังจากเหตุการณ์นี้ องค์กรอสรพิษคงเหลือแต่ชื่อเรียกเท่านั้น
“หือ? ลูกพี่อวี้ มา… โอ๊ย…”
หวังเหยียนถูกปลุกโดยบทสนทนาของทั้งสองคน ขณะที่เขากำลังจะลุกยืนขึ้น ความเจ็บปวดก็แล่นไปที่หัวไหล่จนต้องสูดหายใจเข้าลึก
“ไม่เป็นไร นั่งเฉย ๆ เถอะ ไม่ต้องลุกหรอก”
อวี้ฮ่าวหรานถ่ายทอดพลังวิญญาณเข้าไปในร่างกายของอีกฝ่าย
“ฉันแค่แวะมาเยี่ยมเฉย ๆ”
“ผมทำให้ลูกพี่อวี้ต้องลำบาก ผมผิดไปแล้วครับ”
หวังเหยียนมีท่าทีละอายใจ เขารู้สึกว่าตัวเองไร้ความสามารถจนไม่สามารถกำจัดค้างคาวได้