ตอนที่ 487
บทที่ 487 น่าเบื่อหน่าย
October 22, 2026
บทที่ 487 น่าเบื่อหน่าย
บทที่ 487 น่าเบื่อหน่าย
ขณะที่ทุกคนต่างตกใจกับเสียงที่เกิดขึ้น พวกเขาต่างหันมองไปทางต้นเสียงทันที
“นั่นมันไอ้หนุ่มอันธพาลแถวนี้นี่นา ในที่สุดก็ไปเหยียบหางคนอื่นเข้าจนได้!”
“ผู้ชายคนนั้นเคลื่อนที่เร็วมาก ฉันไม่ทันเห็นตอนเขาขยับตัวด้วยซ้ำ”
“…”
กลุ่มคนที่อยู่ใกล้ ๆ พากันพูดคุยเรื่องไร้สาระ ภาพแบบนี้ไม่ได้เกิดขึ้นบ่อยสักเท่าไหร่
ชายสามคนที่เหลือต่างถอยกลับด้วยความสยดสยอง ไม่ใช่เพราะเขากลัวอีกฝ่าย แต่เพราะพวกเขาไม่สามารถต่อสู้ได้ยังไงล่ะ!
ทั้งสี่คนล้วนตกตะลึงเมื่อเห็นการจู่โจมของอีกฝ่าย นี่มันอะไรวะเนี่ย!
“พี่ชาย…”
“พลัวะ!”
ทันทีที่หนึ่งในนั้นพูดขึ้น อวี้ฮ่าวหรานก็ชกหน้าเขาอย่างรวดเร็ว
โต๊ะสองตัวพังยับเยินทันที!
“ฉันไม่ยกโทษให้แกแน่!”
ชายหนุ่มสองคนตกใจอย่างมากก่อนคว้าเก้าอี้ไว้แน่น ซึ่งนั้นทำให้เขามั่นใจว่าสามารถเอาชนะคู่ต่อสู้ได้แน่นอน
“ให้ตายสิวะ! ในเมื่ออยากตาย! ฉันจะสงเคราะห์ให้!”
ตอนนั้นเอง หนึ่งในกลุ่มนั้นก็ยกเก้าอี้ขึ้นหมายจะฟาดไปที่ศีรษะของอีกฝ่าย!
ขณะนี้ดวงตาอวี้ฮ่าวหรานฉายแววอาฆาตจนทำให้จิตใจอีกฝ่ายเกิดความกลัวทันที!
ชายหนุ่มเสื้อเชิ้ตลายดอกไม้รู้สึกชาวาบไปทั้งตัว!
โลกเปลี่ยนไปแล้ว รอยเลือดและเศษซากกระดูกมากมายกองอยู่รอบตัวเขา!
เมื่อเงยหน้าขึ้นมอง เขาเห็นมหาเทพผู้ครอบครองสวรรค์และโลกมนุษย์กำลังต้องมองมาที่ตัวเอง!
เพียงเสี้ยววินาที วิญญาณของเขาแทบหลุดออกจากร่าง ร่างกายพลันแข็งทื่อขยับเขยื้อนไม่ได้!
“ตึง!”
เก้าอี้ในมือชายหนุ่มเสื้อลายดอกไม้หล่นลงบนพื้น เมื่อภาพลวงตาหายไป เขาก็ทรุดตัวลวงคุกเข่า ร่างกายสั่นเทาไม่หยุด
“ผมผิดไปแล้ว…ยกโทษให้ผมเถอะ ผมขอโทษ! ผมเป็นแค่มดแมลง…ไม่สิ! ผมเป็นแค่เหลือบไร…ยกโทษให้ผมด้วย…”
ดูเหมือนว่าตอนนี้อวี้ฮ่าวหรานจะเปรียบเสมือนพระเจ้าในสายตาของอีกฝ่าย!
“หึ!”
เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายคุกเข่าลงกับพื้น อวี้ฮ่าวหรานจึงหัวเราะอย่างเย็นชา จากนั้นมองชายหนุ่มอีกคนด้วยสายตาพึงพอใจ
“ถึงคราวแกแล้ว!”
“ฉัน…ฉัน…”
ชายหนุ่มมีท่าทีหวาดกลัวก่อนคุกเข่าลงร้องขอชีวิต
บ้าน่า ผู้ชายคนนี้เก่งกาจราวกับไม่ใช่มนุษย์ มีแต่คนเสียสติเท่านั้นแหละที่คิดจะสู้กับเขา!
ผู้คนรอบข้างต่างตกตะลึงเช่นเดียวกับชายหนุ่มทั้งสี่คน
ทำไมพวกเขาสองคนถึงยอมแพ้ง่าย ๆ แบบนี้?
คุกเข่าร้องขอชีวิตเนี่ยนะ?
แต่คนเหล่านั้นไม่รู้ว่าอวี้ฮ่าวหรานแผ่จิตสังหารออกมาจนทำให้อันธพาลเหล่านั้นหวาดกลัวจนหัวหด!
“โอเค! แค่นี้ก็สิ้นเรื่อง…”
หลังจากจัดการกับพวกไม่มีสมองเสร็จแล้ว เขาจึงกลับไปที่โต๊ะเหมือนเดิน
“พวกเขา…ไม่เป็นไรใช่ไหมคะ…”
ซูหว่านเอ๋อมองชายหนุ่มสองคนที่กำลังกระอักเลือดอยู่บนพื้นพร้อมถามอย่างระมัดระวัง
“ไม่เป็นไรหรอกครับ คนพวกนี้หนังเหนียวจะตายไป”
อวี้ฮ่าวหรานตอบอย่างไม่ใส่ใจ
คำพูดนี้ดังไปถึงหูของเหล่าชายหนุ่มที่คุกเข่าอยู่บนพื้นที่กำลังกระอักเลือดสองสามครั้ง
พวกเขาจะแกล้งกระอักเลือดไปเพื่ออะไร?
แต่ซูหว่านเอ๋อกลับเชื่ออย่างสนิทใจ
“ค่ะ”
เมื่อเห็นอย่างนั้น กลุ่มอันธพาลจึงตะลีตะลานออกจากร้านทันที ขณะอยู่ข้างนอกร้าน หนึ่งในนั้นก็สบถคำหยาบคายออกมา
“ไอ้หน้าอ่อน! ฝากไว้ก่อนเถอะ! พวกเรารู้จักนายน้อยฟ่าน! กล้าดียังไงมาทำร้ายเรา แกไม่ตายดีแน่!”
ทันใดนั้นสีหน้าของทุกคนในร้านก็เปลี่ยนไป
“นายน้อยฟ่าน? ฟ่านจินฮวาลูกชายเศรษฐีที่อาศัยอยู่ละแวกนี้ใช่ไหม?”