ตอนที่ 489
บทที่ 489 หมดสัญญา
October 22, 2026
บทที่ 489 หมดสัญญา
บทที่ 489 หมดสัญญา
ภาพที่เห็นทำให้คนที่อยู่ละแวกนั้นตกตะลึงอย่างมาก
การที่นายน้อยฟ่านนำบอดี้การ์ดนับสิบคนมาที่นี่นับว่าเป็นเรื่องตื่นตาตื่นใจแล้ว แต่เมื่อเทียบกับภาพตรงหน้ามันกลับดูตลกอย่างมาก
รถเบนซ์รุ่นที่ดีที่สุดกว่ายี่สิบคัน บอดี้การ์ดนับสามสิบคน ซึ่งล้วนเป็นกลุ่มที่ฝีมือดีทั้งนั้น
“นี่…นี่มันอะไรกัน?”
นายน้อยฟ่านมองกลุ่มคนที่อยู่ข้างนอกร้านด้วยความตกตะลึง
คนเหล่านี้ดูคุ้นตาอย่างบอกไม่ถูก
ขณะที่อีกฝ่ายพากลุ่มบอดี้การ์ดเข้ามาในร้าน เขาก็นึกขึ้นได้ว่าชายคนนั้นคือผู้จัดการทั่วไปของบริษัทเครือฮ่าวหรานที่กำลังโด่งดังในตอนนี้!
หวังจุน!
เขาเป็นนักธุรกิจรุ่นใหม่ที่มีอายุเพียงสามสิบต้น ๆ เท่านั้น แต่กลับมีความสามารถชนิดที่หาตัวจับยาก
ความสามารถและความฉลาดของเขาทำให้ผู้คนที่ร่วมงานด้วยต่างชื่นชมจากใจจริง
ยังไงก็ตามเหตุผลที่นายน้อยฟ่านรู้จักผู้ชายคนนี้คือพ่อของเขาเพิ่งเจรจาธุรกิจกับอีกฝ่ายเมื่อไม่กี่วันก่อนไงล่ะ
เป็นเพราะการร่วมมือครั้งนี้ทำให้หุ้นของบริษัทพุ่งสูงขึ้นในชั่วข้ามคืน!
“คุณมาก็ดีแล้ว!”
เมื่อเห็นอีกฝ่าย นายน้อยฟ่านก็รู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก
ด้วยกลัวว่าลูกน้องไม่สามารถจัดการกับไอ้หน้าจืดตัวเหม็นได้ เขาจึงอยากให้บอดี้การ์ดของอีกฝ่ายลงมือแทน
ไอ้หน้าจืดตัวเหม็นหัวเดียวกระเทียมลีบจะสู้พวกเขาได้ยังไง?
ถึงอย่างนั้นเขายังคงสงสัยว่าทำไมคนระดับนั้นมาที่ร้านอาหารริมทางแห่งนี้?
“เฮ้ ผู้จัดการหวังคุณมาที่นี่ทำไมเหรอครับ คุณจำผมได้ไหม?”
เมื่อคิดอย่างนั้น นายน้อยฟ่านจึงก้าวไปข้างหน้าพร้อมทักทาย หวังจุนสังเกตเห็นท่านประธานแล้ว แต่ขณะที่กำลังจะเดินไปหาอีกฝ่าย จู่ ๆ ชายคนหนึ่งก็หยุดเขาไว้
ริ้วรอยไม่พอใจปรากฏขึ้นระหว่างคิ้วของเขาทันที
เขาเหลือบมองลูกชายเศรษฐีตรงหน้าแล้วจำได้ว่าตัวเองเพิ่งพบกับนายน้อยอ้วนคนนี้เมื่อไม่กี่วันก่อน
“คุณเป็นคนของบริษัทเครื่องยนต์หยวนหลงที่เพิ่งเจอกันไม่กี่วันก่อนใช่ไหม มีธุระอะไรเหรอครับ?”
หวังจุนมีความจำที่แม่นยำเสมอ ต่อให้บริษัทของอีกฝ่ายจะเป็นบริษัทขนาดเล็ก แต่เขาก็ยังจำได้อยู่ดี
“ฮ่า ๆ ดีจริง ๆ ที่ผู้จัดการหวังจำผมได้! วันนี้ผมมีเรื่องบางอย่างอยากให้คุณช่วยน่ะครับ”
นายน้อยฟ่านดีใจมากที่ได้ยินอย่างนั้น เพราะเขาไม่คิดว่าชายวัยกลางคนจะจำตัวเองได้ในทันที
หวังจุนขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาไม่สามารถปล่อยให้ประธานอวี้รอนานกว่านี้ได้แล้ว
“มีอะไรครับ?”
“คุณเห็นไอ้หน้าจืดตัวเห็นคนนั้นไหม? มันทำร้ายลูกน้องผมจนหมดสภาพ!”
นายน้อยฟ่านยกมือขึ้นชี้ไปที่โต๊ะของอวี้ฮ่าวหราน
“ผมอยากยืมบอดี้การ์ดของคุณสั่งสอนบทเรียนดี ๆ ให้มันสักหน่อยน่ะครับ!”
เขาพูดด้วยสีหน้าภูมิใจ
บอดี้การ์ดของอวี้ฮ่าวหรานล้วนเป็นกลุ่มฝีมือดีและขึ้นชื่อเรื่องฝีมือที่ไม่เป็นรองใคร ว่ากันว่าพวกเขาสามารถเอาชนะคู่ต่อสู้ได้ในพริบตา
เพียงแค่นี้เขาก็สามารถจัดการกับไอ้หน้าจืดตัวเหม็นคนนั้นได้อย่างง่ายดาย
แต่หวังจุนรู้สึกสับสนเล็กน้อย เขามองตามที่อีกฝ่ายชี้ แต่ไม่เจอไอ้หน้าจืดตัวเหม็นเลยสักคน
เห็นได้ชัดว่าที่ตรงนั้นมีแต่ประธานอวี้ยืนอยู่?
จู่ ๆ เขาก็มีลางสังหรณ์ว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้น
“คุณ…หมายถึงคนที่อยู่ตรงนั้นเหรอ?”
เขายกมือขึ้นชี้ประธานบริษัทพร้อมถาม
“ใช่! คุณหวังฉลาดมากครับที่รู้ว่าไอ้หน้าจืดตัวเหม็นคือใคร!”
นายน้อยฟ่านตอบอย่างรวดเร็ว แต่หวังจุนตกใจอย่างมาก!
เขาก้าวถอยหลังสองก้าวด้วยความตกใจ!
“เชี่ย! คุณทำอะไรลงไป!”
ตอนนี้ชายหนุ่มผู้สง่างามสบถคำหยาบด้วยความตื่นตระหนก
เขาตกใจอย่างมากจนคนอื่นคาดไม่ถึงเลยล่ะ พวกบอดี้การ์ดมือฉมังที่อยู่ข้างหลังเขามีสีหน้าตกใจเช่นกัน!
ผู้ชายคนนี้เรียกประธานของเขาว่าไอ้หน้าจืดตัวเหม็นงั้นเหรอ?