ตอนที่ 492
บทที่ 492 การพนัน
October 22, 2026
บทที่ 492 การพนัน
บทที่ 492 การพนัน
ผลการเดิมพันไม่เป็นอย่างที่หลี่จิงเทียนคาดหวัง เขาแพ้พนันถึงสามเกมติดต่อกัน!
รสสปอร์ตราคานับสิบล้านหายวับไปแล้ว!
“โอ้โห คืนนี้พี่หลี่ดวงซวยจริง ๆ รถพี่ตกเป็นของฉันแล้วสินะ”
“ฉัน…”
หลี่จิงเทียนสร่างเมาเล็กน้อย รถสปอร์ตคันโปรดที่พี่เขยเพิ่งซื้อให้ตกเป็นของคนอื่นแล้ว เมื่อคิดอย่างนั้น เขาก็รู้สึกสับสนทันที
“ช่างเถอะ เห็นแก่ความเป็นพี่น้องของเรา ฉันจะให้พี่เซ็นสัญญายืมเงินสักสองสามล้านก่อน แล้วค่อยหามาคืนฉันทีหลังก็ได้
นายน้อยชุ่ยแสดงสีหน้าเมตตา
“ฉัน…”
ถึงหลี่จิงเทียนจะโง่แค่ไหน แต่เขาก็ยังมีความระมัดระวังในการกู้ยืมเงิน
พวกลูกหลานเศรษฐีที่อยู่ข้าง ๆ เห็นเขามีท่าทีลังเลจึงช่วยกันเกลี้ยกล่อม
“พวกเราไม่อยากได้เงินของพี่จริง ๆ หรอกน่า แค่เล่นสนุกกันเท่านั้น หรือว่านายน้อยหลี่ผู้สง่างามจะกลัว?”
“ใช่แล้ว ธุรกิจตระกูลหลี่รุ่งเรืองขนาดนั้น ทำไมนายน้อยหลี่ถึงปอดแหกแบบนี้?”
“เร็วเข้า ไม่ว่าจะเล่นต่อหรือไม่เล่น รถพี่ก็ตกเป็นของคนอื่นแล้วล่ะ”
“…”
หลังจากคนเหล่านั้นเกลี้ยกล่อมไม่กี่คำ หลี่จิงเทียนก็ตัดสินใจได้แล้ว
“ฉันจะยืมเงิน!”
เวลาผ่านไปเพียงครึ่งชั่วโมง แต่เขาเป็นหนี้ไปแล้วกว่าสิบล้าน!
“ฉัน…ฉันว่าพอแค่นี้ดีกว่า…”
หลี่จิงเทียนนิ่งอึ้ง ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
ถึงจะเคยบริหารบริษัทชงซาน แต่เงินกว่าสิบล้านเป็นเงินจำนวนมหาศาล หลี่ชงซานคงไม่อนุมัติเงินจำนวนนั้นให้เขาแน่นอน
ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้เขาถูกลดตำแหน่งเป็นแค่รองประธานบริษัท
เขาไม่มีปัญญาจ่ายคืน!
“เลิกแล้ว? ถ้างั้นจ่ายเงินที่ยืมพวกเรามาทั้งต้นทั้งดอก”
นายน้อยชุ่ยพูดด้วยสายตาเยาะเย้ย
“พวก…พวกแกรวมหัวกันหลอกฉันเหรอ?!”
ในที่สุดหลี่จิงเทียนก็รู้ตัว
“ไม่ใช่สักหน่อย! พี่หลี่อย่าเข้าใจผิดสิ เราแค่ล้อเล่นเอง ถ้างั้นเรียกพี่เขยมาที่นี่สิ เราอยากเจอคนเก่งแบบเขามากเลย”
นายน้อยชุ่ยเปิดเผยจุดประสงค์
“พี่…พี่เขยฉัน?”
เมื่อหลี่จิงเทียนได้ยินคำว่า ‘พี่เขย’ เส้นขนทั้งร่างพลันลุกเกรียวกราว
“ไม่ได้ ๆ! ถ้ารู้ว่าคืนนี้เกิดอะไรขึ้น เขาต้อง…”
หลี่จิงเทียนไม่กล้าขอความช่วยเหลือจากพี่เขยจริง ๆ ถ้าถูกถอดออกจากตำแหน่งรองประธานบริษัท เขาคงต้องกลับไปอยู่บ้านและคอยดูแลหลี่ชงซาน ซึ่งนั่นต้องทุกข์ทรมานจนเขาอยากตายแน่นอน
“ฮ่า ๆ นี่คือความต้องการของเราทุกคน ถ้านายไม่กล้าก็จ่ายหนี้มาให้หมด ไม่อย่างนั้นพวกเราจะไปทวงหนี้ที่คฤหาสน์ตระกูลหลี่และเครือฮ่าวหรานเอง”
“ถูกต้อง ทุกคนไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นสักหน่อย แค่อยากเจอผู้ชายที่เป็นเหมือนตำนานเท่านั้นเอง”
“…”
คำยั่วยุไม่กี่คำจากคนรอบข้าง ทำให้หลี่จิงเทียนเข้าใจทันทีว่าเขาจำเป็นต้องโทรไปหาพี่เขย
ไม่อย่างนั้นถ้าอีกฝ่ายบุกไปที่คฤหาสน์ตระกูลหลี่และเครือฮ่าวหราน ชีวิตเขาต้องแย่กว่านี้แน่นอน…
“ฉัน…ฉันจะโทร”
หลังจากลังเลอยู่พักหนึ่ง หลี่จิงเทียนก็ล้วงโทรศัพท์ออกมา ตอนนี้เขายังไม่กล้าโทรหาพี่เขย จึงโทรหาน้องสาวคนเล็กแทน
“ฮัลโหล? พี่รอง? กี่โมงกี่ยามแล้วโทรมาทำไมตอนนี้?”
ขณะนี้เวลาสองทุ่มแล้ว หลี่หรงที่กำลังรับประทานอาหารเย็นถามด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ
“พี่…พี่มีเรื่องจะคุยกับพี่เขย เธออยู่กับเขาหรือเปล่า?”
“พี่เขย?”
หลี่หรงเหลือบมองอวี้ฮ่าวหรานที่นั่งฝั่งตรงข้ามด้วยสีหน้างุนงงกว่าเดิม
“เขากำลังกินข้าวเย็นอยู่ พี่มีอะไร?”
เมื่อได้ยินอย่างนั้น หลี่จิงเทียนจึงลังเลอยู่ครู่ใหญ่
“ถ้าไม่พูด ฉันจะวางสายแล้วนะ!”
“พูด…พูดสิ ตอนนี้พี่อยู่ที่ไนท์คลับจิ่นเมิ่ง พี่เล่นพนันแพ้พวกเพื่อน ๆ เลยติดหนี้น่ะ พวกเขาบอกว่าถ้าพี่เขยมาที่นี่ เขาจะยกหนี้ทั้งหมดให้”
“อะไรนะ? เป็นหนี้?”
หลี่หรงตกใจทันที! ผู้ชายคนนี้กล้าดียังไงถึงเล่นการพนัน?
“พี่เอารถไปเดิมพันด้วยเหรอ?”
เธออุทานเสียงดังอย่างไม่รู้ตัว