ตอนที่ 500
บทที่ 501 ทิ้งเบอร์ติดต่อไว้
October 22, 2026
บทที่ 501 ทิ้งเบอร์ติดต่อไว้
บทที่ 501 ทิ้งเบอร์ติดต่อไว้
“มันจบแล้ว ไอ้หนุ่มคนนี้กำลังจะต้องตายอยู่ที่นี่!”
“นั่นมันแก๊งต้าจิน เด็กคนนี้สายตาสั้นเกินไปแล้ว เขาไม่ควรหาเรื่องใครทั้งนั้น แล้วยังมาหาเรื่องผู้ยิ่งใหญ่แบบนี้…”
“ไม่ใช่ว่าเขาหาเรื่องตายเหรอนั่น? ทำร้ายเจ้าของพื้นที่งั้นเหรอ? เด็กนั่นไม่รอดแน่”
“…”
เมื่อทุกคนเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นในห้องโถง พวกเขาก็เริ่มกระซิบกระซาบกันโดยไม่มีใครเข้าข้างอวี้ฮ่าวหรานแม้แต่คนเดียว
ชายผู้มีแผลเป็นได้ใจยิ่งกว่าเก่าเมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น
“ได้ยินไหม? ไอ้หนุ่ม แกตายแน่! ถึงจะยอมยกแฟนให้มันก็เปล่าประโยชน์!”
ภายในห้องโถง เสียงของเขาโหดเหี้ยมอย่างถึงที่สุด และทำให้แก้วหูของทุกคนถึงกับสั่นสะท้าน
กลับกัน อวี้ฮ่าวหรานแค่จ้องมองด้วยสายตาเหยียดหยาม
“แกไปพาคนพวกนี้มางั้นเหรอ?”
อันที่จริงเขาแอบผิดหวังนิดหน่อย อีกฝ่ายที่มีแค่ไม่กี่คนนั้นแทบไม่สำคัญเลยสักนิด
ถ้าอยากให้ตระกูลลับเผยตัวออกมาจะต้องใช้ความพยายามอย่างมาก
“ไร้สาระกันพอแล้ว!”
ชายผู้มีแผลเป็นนามว่าหลงเกอหัวเราะลั่น
“ฉันจะแก้แค้น ให้แกได้เห็นผู้หญิงของตัวเองถูกพี่น้องของเราจับตัว…”
เพียะ!
อวี้ฮ่าวหรานไม่แม้แต่จะรอให้อีกฝ่ายพูดจบ มือยื่นไปตบหน้าอีกฝ่ายเสียงดังราวกับสายฟ้าฟาด!
“หึ! หาที่ตาย!”
น้ำหนักของฝ่ามือนี้ถึงกับทำให้ชายแผลเป็นหมุนเป็นวงกลม!
กว่าทุกคนจะได้ตอบโต้ก็ต้องงงกับสิ่งที่เกิดขึ้นเสียแล้ว
ใครจะไปคิดว่าชายหนุ่มคนนี้จะกล้าทำจริง ๆ และเขาก็เร็วมากอีกด้วย!
ไม่มีใครเห็นด้วยซ้ำว่าเขาเคลื่อนที่ไปกว่าหลายเมตรได้ยังไง
“แม่ง เด็กคนนี้มันกินหัวใจหมีกับเสือดาวเข้าไปรึไง? ถูกคนล้อมเยอะแยะแต่ยังกล้าทำแบบนั้นอีก”
“บ้าไปแล้ว บ้าไปแล้ว! หัวหน้าต้องโกรธจริง ๆ แน่คราวนี้!”
“รีบไปกันเถอะ เดี๋ยวพวกเราจะโดนลูกหลงไปด้วย”
ทุกคนต่างพูดคุยกันด้วยความหวาดผวา
“แก… ตายแน่!! อย่าคิดว่าจะมีใครมาช่วยได้ ฉันจะพาแกออกไปแล้วทรมานให้สาแก่ใจ!”
พี่ใหญ่หลงล้มลงบนพื้นมือกุมหน้าและคำรามลั่น ฟันของเขากระเด็นออกมาหลายซี่ทำให้พูดไม่ชัดอีกต่อไป
“บุก! ตีมันให้อาจารย์ของพวกแก!”
ด้วยเสียงตะโกนอันเกรี้ยวกราด จำนวนมากกว่ายี่สิบคนกรูกันเข้ามา!
แม้จะได้เห็นพี่เขยแสดงฝีมือมาหลายครั้งแล้ว แต่หลี่หรงก็ยังอดเป็นกังวลไม่ได้เมื่อเห็นภาพนั้น
เธอก้าวถอยหลังไปพร้อมกอดถวนถวนไว้แน่น
“ก็แค่ขยะ! จะสักเท่าไหร่กันเชียว!”
มือของอวี้ฮ่าวหรานห่อหุ้มไปด้วยพลังจิตวิญญาณ เขาคว้าแท่งเหล็กที่ถูกเหวี่ยงมาเอาไว้ได้ทันที พลังจิตวิญญาณพลันเดือดพล่านออกมาและระเบิดคนตรงหน้าโดยตรง!
ตู้ม!
อีกเจ็ดแปดคนถูกโจมตีและไม่อาจต้านทานได้แม้แต่น้อย พวกเขากระเด็นออกมาพร้อมกับเสียงกัมปนาท!
เมื่อชนเข้ากับกำแพงของห้องโถง ฝุ่นควันมากมายก็ฟุ้งกระจายไปทั่วอากาศ!
อวี้ฮ่าวหรานยังไม่หยุด เขาหันไปต่อยและระเบิดพลังอีกด้านหนึ่ง พลังจิตวิญญาณของเขาพุ่งตรงออกไปและส่งอีกหกเจ็ดคนกระเด็นลอยละลิ่วไปไกล!
“อะไรกัน?”
หนึ่งในชายเหล่านั้นเห็นว่าตนเองถูกอัดด้วยกำปั้นแต่กลับไร้ซึ่งความเจ็บปวดหรือตื่นตกใจ
“ฮ่า ๆ”
อวี้ฮ่าวหรานหัวเราะเยาะ พลังจิตวิญญาณที่ระเบิดออกมาจากร่างกายทำให้ชายคนนั้นกระอักเลือดออกมาและทรุดลงบนพื้น
ภายในไม่กี่วินาที ชายมากกว่ายี่สิบคนถูกเขาเก็บเรียบ!
ทั่วทั้งห้องโถงเงียบกริบ ทุกคนกลั้นหายใจและมองดูภาพตรงหน้าด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ
“นี่มันสายแทงค์ชัด ๆ!”