ตอนที่ 501
บทที่ 502 การต่อสู้อันยิ่งใหญ่
October 22, 2026
บทที่ 502 การต่อสู้อันยิ่งใหญ่
บทที่ 502 การต่อสู้อันยิ่งใหญ่
เวลาค่ำคืนมาถึงในไม่ช้า อวี้ฮ่าวหรานรอรับสายโทรศัพท์อยู่หลายชั่วโมง
“พวกเขา…คงไม่โทรมาแล้วล่ะ…”
หวังเหยียนที่อยู่ข้างกายเขากล่าวอย่างหวาดระแวง
วิธีการนี้พิลึกพิลั่นเกินไป
“ถ้าพวกเขาไม่มา พวกเราก็จะไปหาเอง!”
อวี้ฮ่าวหรานกล่าวราวกับว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร
ประตูซื่อจงซ่อนเร้นนั้นไม่อาจหาพบได้ง่าย ๆ แต่กลุ่มคนธรรมดานั้นหาพบได้ง่ายเหลือเกิน
“ผับ บาร์ บ่อนใต้ดิน มีที่ให้ไปตามหาพวกเขาเสมอ”
“ก็จริง”
หวังเหยียนพยักหน้า ตัวเขาเองก็เป็นรองหัวหน้าแก๊งพยัคฆ์เวหาและรู้จักพวกมันเป็นอย่างดี
“ไปบาร์กันเถอะ”
อวี้ฮ่าวหรานกล่าวลุกขึ้นยืน หลังจากที่ผ่านมาเป็นเวลาหลายชั่วโมง เขาคิดว่าอีกฝ่ายคงไม่โทรมาแล้ว
แต่ในตอนนั้นเอง โทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้น!
มาแล้ว!
ทั้งสองตาลุกวาวทันที
“ฮึ่ม ไม่คิดเลยว่าจะโทรติดจริง ๆ ”
เมื่อสายถูกเชื่อมต่อ น้ำเสียงทุ้มคมเข้มและแหบแห้งก็ดังมาจากอีกฝั่ง
“ถ้าแกกล้าก็มาที่บาร์แดงดั้งเดิมสักพักสิ แก๊งต้าจินของเราจะรอแกอยู่!”
“ไม่มีปัญหา ฉันจะรีบไป!”
อวี้ฮ่าวหรานตอบตกลงทันที อีกฝ่ายวางสายไปด้วยความพึงพอใจ
ครึ่งชั่วโมงหลังจากนั้น…
ทันทีที่ลงจากรถ หวังเหยียนก็สัมผัสได้ว่ามีบางสิ่งผิดแปลกไปทันที
“บาร์นี้ปิดแล้ว”
อวี้ฮ่าวหรานไม่ใส่ใจ
“ฮะ ๆ ถ้ามันปิดก็แปลว่าการต่อสู้ครั้งยิ่งใหญ่กำลังรอคอยพวกเราอยู่ยังไงล่ะ”
หลังจากที่หัวเราะลั่น เขาก็ตรงเข้าไปเปิดประตู ก่อนจะเจอกับคนมากมายที่หันมามองราวกับพวกเขาเป็นผี
ขณะที่ทั้งสองเดินเข้าไป ประตูก็ปิดลงอย่างรวดเร็ว
“ฮึ่ม! กล้าหาญจริง ๆ จะตายกันอยู่แล้วยังไม่รู้ตัวอีก”
“จิ๊ ๆ ไม่รู้ว่าโง่หรือบ้ากันแน่”
“…”
ขณะที่ทั้งสองมุ่งหน้าเข้าไป คนอื่น ๆ ต่างก็ก่นด่ากันอย่างเกรี้ยวกราด
ในไม่ช้าหลังจากที่ผ่านทางเดินมืดมิด ทางด้านหน้าก็ขยายใหญ่ขึ้น
ดูเหมือนว่าห้องรับรองของบาร์จะถูกเปลี่ยนเป็นลานประลองส่วนตัว
ตอนนี้มีคนสองคนอยู่บนลานประลองโดยมีเลือดอยู่บนใบหน้าและมือทั้งสองข้าง แต่ก็ไม่มีฝ่ายไหนกล้าหยุด
“ฮ่า ๆ คนทรยศสองคนนี้ยังมีแรงเหลืออีก”
ด้านนอกเวทีมีชายวัยกลางคนอายุราวห้าสิบปีนั่งอยู่บนเก้าอี้ประจำตำแหน่ง
มุมปากของเขามีซิการ์อยู่ และบนใบหน้าก็เต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม
เห็นได้อย่างชัดเจนว่าเขาเป็นผู้มีตำแหน่งสูงศักดิ์
เมื่อได้ยินคำพูดนั้น ชายคนหนึ่งก็รีบเอ่ยขึ้นทันที
“เอาล่ะ ถ้าแกอยากตายละก็ได้ตายจริง ๆ แน่ พยายามหน่อยไม่ได้รึไง? สมควรแล้วละที่จะโดนแบบนี้”
รอบลานประลองมีพี่น้องในแก๊งมากมายห้อมล้อมอยู่ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
มองดูคร่าว ๆ แล้วมีคนอยู่ที่นี่อย่างน้อยหลายร้อยคนเลยทีเดียว!
อวี้ฮ่าวหรานยืนอยู่ที่ทางเข้าและเงยหน้ามองคนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ตรงข้ามลานประลอง
“หัวหน้า เราพาพวกมันมาแล้ว!”
ตามหลังพวกเขามาคือหนึ่งในพี่น้องชาวแก๊งที่ตรงเข้ามารายงาน
ส่วนคนอื่น ๆ ที่เหลือคอยคุ้มกันทางเข้าระแวดระวังราวกับกลัวว่าพวกเขาจะหลบหนีไป
เมื่อพูดจบ ทุกคนในโถงก็หันไปมองทั้งสองที่ทางเข้าอย่างพร้อมเพรียงกัน
“ฮะ ๆ แกใช่ไหมที่ทำร้ายคนในแก๊งต้าจินของฉันมากกว่ายี่สิบคน?”
ชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้บีบซิการ์จนหักครึ่งอย่างง่ายดาย สายตาของเขาโหดเหี้ยมยิ่งนัก
“พาพวกมันมา”
ด้วยคำสั่งเพียงครั้งเดียว ชายร่างกำยำมากกว่าสิบคนก็ตรงเข้าหาทั้งสองทันที
“ไม่เป็นไร ไปกันเถอะ”