ตอนที่ 502
บทที่ 503 ความขัดแย้ง
October 22, 2026
บทที่ 503 ความขัดแย้ง
บทที่ 503 ความขัดแย้ง
เมื่อเผชิญหน้ากับสถานการณ์คับขันเช่นนี้ อวี้ฮ่าวหรานกลับไม่ตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เขาหันหน้าไปมองลานประลองอย่างใจเย็น
ตอนนี้มีคนจำนวนหนึ่งมาพาผู้ประลองก่อนหน้านี้ลงไปจากเวที และเริ่มทำความสะอาดคราบเลือด เห็นได้ชัดว่าพวกเขาทำจนช่ำชองแล้ว
“ไปกันเถอะ หวังเหยียนผู้สูงส่ง เราจะไปทีละคน”
แม้แต่ในสถานการณ์แบบนี้ อวี้ฮ่าวหรานก็ยังพูดจาอย่างสบายใจ
“เยี่ยม!”
หวังเหยียนตอบตกลงทันทีโดยไม่ลังเล
แล้วเขาก็กระโดดเข้าไปในลานประลอง
หัวหน้าจินประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อเห็นภาพนั้น
“โอ้ คุณแน่ใจแล้วเหรอว่าอยากให้เขาตายก่อน?”
เขาไม่สนใจเกี่ยวกับพละกำลังของทั้งสอง ในความคิดของเขาแล้วทั้งสองเป็นแค่เด็กหนุ่มสองคนเท่านั้น จะแข็งแกร่งได้สักแค่ไหนกันเชียว?
อวี้ฮ่าวหรานอดขำไม่ได้เมื่อเห็นสีหน้าของอีกฝ่าย
“ฮะ ๆ แล้วแกมั่นใจมาจากไหนว่าเราจะตาย?”
เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น สีหน้าของหัวหน้าจินก็ดูเยือกเย็นขึ้นมาในทันใด
“ฮึ่ม! ถ้างั้นก็ไปตายซะ! อาเวย ขึ้นไปฆ่ามัน!”
เมื่อได้รับคำสั่ง ชายวัยกลางคนอายุราวสี่สิบปีข้างกายเขา นามว่าเต๋อลิ่งก็กระโดดตามเข้าไปในลานประลอง
อวี้ฮ่าวหรานเงยหน้ามอง กำลังภายในของอีกฝ่ายอยู่ในระดับกลาง และในแง่ของพลังทั่วไปแล้ว เขาเป็นคนที่มีร่างกายแข็งแรงมากทีเดียว
เห็นได้ชัดว่าหัวหน้าจินพร้อมโจมตีเขาทุกเมื่อ!
น่าเสียดายที่กำลังภายในของหวังเหยียนไปถึงขั้นสูงสุดแล้ว!
อาเวยคนนั้นเองก็มั่นใจมาก เขาหัวเราะเยาะทันทีที่ขึ้นไปบนเวทีประลอง
“ฮิฮิ เด็กน้อย จำฉันไว้ให้ดีระหว่างที่อัดแกจนตาย ฉัน อาเวยคือผู้ส่งแกไปตาย!”
ร่างกายของเขาทรงพลังมาก ท่อนแขนของเขาเทียบได้กับต้นขาของหวังเหยียนด้วยซ้ำ
แต่โชคไม่ดีนักที่ในสายตาของหวังเหยียน เขาไม่มีพิษภัยแม้แต่น้อย
ตั้งแต่กำลังภายในอยู่ในขั้นระดับสูง เขาก็สามารถสังหารศัตรูได้อย่างง่ายดาย
มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย กำลังภายในอันน่าสะพรึงกลัวถูกรวบรวมไปที่ฝ่ามือ!
“เข้ามาเลย!”
เขามองอีกฝ่ายด้วยความดูถูก
“ฮึ! ไม่รอดก็ตาย!”
เมื่อเห็นดังนั้น อาเวยก็หัวเราะและตัดสินใจที่จะทำให้อีกฝ่ายตายอย่างน่าสยดสยอง!
สมาชิกแก๊งโดยรอบเริ่มส่งเสียงเชียร์
“ฆ่ามัน ฆ่ามัน!”
“พี่ใหญ่เวย! ฆ่ามัน!”
“…”
ลานประลองนี้ไม่มีกฎและเริ่มต้นขึ้นทันที อาเวยยกเท้าข้างหนึ่งขึ้นด้วยกำลังภายในและเตะออกไปเต็มแรง!
เขามั่นใจว่าเตะเข้าไปที่กระดูกซี่โครงของอีกฝ่ายราว 7-8 ซี่
มันก็แค่เด็กหนุ่มที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงและสมควรตาย
แต่ในตอนนั้นเอง เขาพลันมองเห็นความดูถูกเหยียดหยามอยู่ในสายตาของคู่ต่อสู้ และสัมผัสได้ว่ามีบางสิ่งผิดแปลกไปอยู่ในใจ
“ฮึ! อวดดี!”
หวังเหยียนพ่นลมหายใจ เขายกมือขึ้นและรวบรวมกำลังภายในเพื่อต่อยออกไป!
ตู้ม!
เมื่อกำลังภายในของทั้งสองสัมผัสกันก็เกิดเป็นกระแสลมกระโชกออกไปโดยรอบ
แต่ทั้งสองฝ่ายก็เท่าเทียมกันได้เพียงครู่เดียว ก่อนที่อาเวยจะกระเด็นลอยออกไป!
วงแหวนต่อสู้ถูกทำลายทันที อาเวยร่วงลงบนพื้นและกระอักเลือดออกมากองใหญ่
“อ๊าก! เท้าฉัน! เท้าฉัน!”
เท้าของเขาได้รับบาดเจ็บสาหัส!
แค่กำลังภายในระดับกลางไม่อาจต้านทานการระเบิดกำลังภายในระดับสูงสุดได้
บนเวทีประลอง หวังเหยียนยืนประสานมืออยู่ด้วยใบหน้านิ่งเฉยราวกับว่าที่เขาทำไปเป็นแค่เรื่องทั่วไปเท่านั้น
แต่มันทำให้ทุกคนโดยรอบตะลึงงัน
“เป็นไปไม่ได้…พี่ใหญ่เวย…พี่ใหญ่เวยแพ้เหรอ?!”
“ไอ้หนุ่มนั่นเก่งขนาดนี้ได้ยังไง?”
“พี่ใหญ่เวยแพ้ราบคาบงั้นเหรอ?? คนบนเวทีนั่นเอาแรงมาจากไหนกัน?”
“…”
ทุกคนต่างตกตะลึงและไม่เชื่อในสายตาตัวเอง