ตอนที่ 503
บทที่ 504 ชายหนุ่มตระกูลเฝิง
October 22, 2026
บทที่ 504 ชายหนุ่มตระกูลเฝิง
บทที่ 504 ชายหนุ่มตระกูลเฝิง
ลูกเตะของหวังเหยียนไม่ได้ผลเลยสักนิด!
“ฮึ! เปล่าประโยชน์ คิดว่ากำลังภายในของตัวเองจะแข็งแกร่งกว่าฉันเหรอ? วิชาของฉันน่ะ ขนาดหัวหน้าจินยังแทบทำลายไม่ได้ด้วยซ้ำ!”
เมื่อเห็นดังนั้น อาชิงก็พ่นลมหายใจที่เปี่ยมไปด้วยชัยชนะ
“มันยังไม่จบ!”
หวังเหยียนประกาศกร้าว
เท้าอีกข้างหนึ่งเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว!
กำลังภายในของเขาอยู่ในขั้นสูงสุด ช่องว่างระหว่างพลังมากขนาดนี้จะไม่ส่งผลได้ยังไงกัน?
ปัง! ปัง! ปัง!
เขาปล่อยลูกเตะสามครั้งรวด และส่งคู่ต่อสู้ให้ถอยหลังไปกว่าเจ็ดแปดก้าวในครั้งเดียว
“ฮ่า ๆ เปล่าประโยชน์น่า เปล่าประโยชน์!”
แต่อาชิงกลับหัวเราะร่วนราวกับว่าไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย
เมื่อหวังเหยียนเห็นดังนั้น คิ้วของเขาก็ขมวดขึ้นเล็กน้อย
“ดูเหมือนว่าจะเป็นแบบนั้นจริง ๆ”
เขาถอนหายใจแผ่วเบา
เดิมทีเขาอยากจะรักษากำลังภายในไว้ เพื่อเผชิญหน้ากับหัวหน้าจินในตอนท้าย
จากที่ตรวจสอบอย่างละเอียดก่อนหน้านี้ เขาคิดว่ากำลังภายในของศัตรูก็อยู่ในขั้นสูงสุดเช่นกัน
แต่เมื่ออาชิงได้ยินคำพูดของเขา ดวงตาของชายวัยกลางคนกลับฉายแววเหยียดหยาม
“ฮึ่ม! หน้าไม่อาย!”
แต่หลังจากนั้นเขาก็สัมผัสได้ถึงความน่าสะพรึงกลัวของอีกฝ่าย!
หวังเหยียนไม่ยั้งมืออีกต่อไป กำลังภายในของเขาพรั่งพรูไปยังกำปั้นและระเบิดไปยังฝ่ามือที่คว้าเอาไว้ในทันใด!
ตู้ม!
กำลังภายในของทั้งสองสัมผัสกันอีกครั้ง เสียงลมกรรโชกคำรามลั่นออกมาในทันใด!
คราวนี้กำลังภายในของเขาไม่ใช่แค่เพียงคลื่นเดียว แต่เป็นระลอกคลื่นต่อเนื่องออกมาจากด้านในจุดตันเถียน!
อาชิงต้านทานคลื่นพลังได้เจ็ดแปดครั้งก่อนที่จะทนไม่ไหวอีกต่อไป ใบหน้าของเขาซีดเผือด และต้องใช้มืออีกข้างหนึ่งเพื่อเสริมแรงต้าน แต่ก็ยังได้ยินแค่เสียงวิ้งในหูเท่านั้น…
กร๊อบ!
แขนของเขาหักพร้อมกันทั้งสองข้าง!
กำลังภายในของหวังเหยียนพรั่งพรูเข้าไปทั่วทั้งร่างกายของอีกฝ่ายราวกับกระแสน้ำ!
กร๊อบ! กร๊อบ!
เสียงกระดูกหักดังขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า ความเจ็บปวดแสนสาหัสทำให้ใบหน้าของอาชิงซีดเป็นไก่ต้ม!
ใครจะไปคิดว่าชายที่คิดว่าเป็นไก่อ่อนจะน่าสะพรึงกลัวได้ถึงขนาดนี้!
พวกเขาไปกระตุกหนวดคนน่ากลัวเข้าแล้ว!
พรูด!
เลือดสาดกระเซ็นออกมาจากปากของเขา ทั้งร่างกายกลับหัวกลับหางราวกับถุงผ้าขี้ริ้ว ก่อนที่จะร่วงไปอยู่ตรงหน้าเก้าอี้ของหัวหน้าแล้วหมดสติไป
กำลังภายในของหวังเหยียนพลุ่งพล่าน และไม่อาจทำให้เย็นลงได้อยู่พักใหญ่ เขาใช้พลังทั้งหมดไปแล้วเมื่อครู่นี้
ชายหนุ่มเดินไปที่ขอบลานประลองและมองออกไปนอกรั้ว
“ฮึ มีพลังแค่นี้เองเหรอ? น่าสมเพช!”
คำพูดเหล่านี้ถูกส่งตรงไปยังหัวหน้าจิน ความดูถูกเหยียดหยามนี้ทำให้เขาโกรธจัด
“ดี! ดี! แกแข็งแกร่งมาก จะได้ตายอย่างสงบ!”
คำพูดของเขาเปี่ยมไปด้วยความโกรธเกรี้ยว!
ในตอนนั้นเอง สีหน้านิ่งเฉยพลันหายวับไป ไม่มีใครกล้าสบตาเขาแม้แต่คนเดียว
ความเป็นมิตรก่อนหน้านี้หายไปในพริบตา
“ฉันจะขยี้กระดูกของแกให้แหลกทุกตารางนิ้ว! แล้วก็แขวนไว้บนลานประลอง ปล่อยให้แกอ้อนวอนขอความตายเป็นไง!”
เขาตะโกนลั่นก่อนจะระเบิดพลังอันน่าเกรงขามออกไป แล้วก้าวขึ้นสู่สังเวียน!
ผู้คนโดยรอบมองดูหวังเหยียนราวกับว่าเขาเป็นไอ้โง่
การทำให้ใครโกรธเคืองย่อมไม่ดีทั้งนั้น แต่นี่เขาถึงกับหาเรื่องหัวหน้าจินเลย?!
นี่มันรนหาที่ตายไม่ใช่หรือไง?!
เมื่อกระโดดเข้าไปในลานประลอง กำลังภายในใต้ฝีเท้าก็กระจัดกระจายพัดโชยผ่านเส้นผมและหนวดเคราของเขา ทำให้ดูอัปลักษณ์ยิ่งกว่าเก่า
“ฉันไม่ได้ลงมือเองมานานแล้ว แกไม่เป็นไรหรอก! เก่งอยู่แล้วนี่! แต่น่าเสียดายที่แกทำให้ฉันโกรธ แกต้องตาย!”
หลังจากที่พูดจบ กำลังภายในมหาศาลจากหมัดของเขาก็พลุ่งพล่านออกมาโดยไม่ลังเล!
ห่างออกไปไม่กี่เมตร หวังเหยียนสัมผัสได้ถึงพลังในกำปั้นของศัตรูเลยทีเดียว!