ตอนที่ 512
บทที่ 513 รำลึกถึงอดีต
October 22, 2026
บทที่ 513 รำลึกถึงอดีต
บทที่ 513 รำลึกถึงอดีต
ขณะที่เธอหวนนึกถึงอดีต ดวงอาทิตย์ก็ค่อย ๆ ลอยขึ้นเหนือหมู่เมฆ
“พี่เขย มาเร็วเข้า! อย่ามัวแต่ยืนนิ่งแล้วมาหาถวนถวนเร็ว”
เมื่อมองเห็นแสงสว่างจ้า หลี่หรงก็รีบเอ่ยขึ้น
เธอหยิบกล้องขึ้นมาถ่ายรูปรัว ๆ
“ครบแล้ว!”
หลี่หรงมองดูชายในกล้องถ่ายรูปและถอนหายใจ
หลังจากผ่านมาเป็นเวลานาน ในที่สุดเธอก็ได้ทำตามคำสัญญาที่ให้ไว้แล้ว
“พี่เขย มาถ่ายรูปด้วยกันเถอะ”
หลังจากที่วิ่งเต้นถ่ายรูปไปทั่ว เธอก็รีบเข้าไปร้องขอพี่เขยต่อ
อวี้ฮ่าวหรานพยักหน้าและดูเหมือนจะนึกบางสิ่งขึ้นได้
‘…อวี้ฮ่าวหราน ถ้าฉันตกลงไปเธอจะทำยังไงเหรอ??’
‘…กระโดดลงไปกับเธอ’
‘โง่หรือไงถึงกระโดดลงมาตายด้วย แล้วจะหาฉันเจอได้ยังไง?’
‘…อย่างน้อยฉันก็จะได้อยู่กับเธออีกสักพัก ฉันหาเพื่อนดี ๆ แบบเธอได้ยากมากนะ…’
ท่ามกลางแสงสีทองอร่าม ความทรงจำพลันหลั่งไหลเข้ามาในหัวของเขา
เขาเคยมาที่นี่!
พวกเขามาเที่ยวด้วยกันกับเพื่อน ๆ และหลี่เม่ยในตอนนั้นยังแค่เป็นเพื่อนสนิทกันเท่านั้น ไม่ใช่คู่รักอย่างในตอนนี้
ความทรงจำผุดขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง และภาพเมื่อหลายร้อยปีก่อนก็ทำให้อวี้ฮ่าวหรานตกตะลึง
“พี่เขย ก่อนที่พี่สาวจะจากไป เธอขอให้ฉันมาบอกพี่ว่าเธอจะไม่มีวันเสียใจที่เข้ามาในชีวิตพี่!”
คำพูดนั้นดึงเขาออกจากภวังค์และเงยหน้าขึ้น
แต่หลี่หรงก็พูดขึ้นเสียก่อน
“นี่คือสิ่งที่พี่บอกฉันก่อนที่เธอจะไป”
เมื่อเธอเห็นท่าทีของอีกฝ่ายก็อดพูดเสริมไม่ได้
ณ วินาที ข้างหลังเธอคือดวงตะวันสีทองครึ่งดวงที่ค่อย ๆ ลอยสูงขึ้นมาจากทะเลเมฆ
ทันใดนั้นก็มีแสงแปลกประหลาดดูราวสายรุ้งปรากฏขึ้นเหนือหมู่เมฆอย่างเงียบเชียบ
ผู้คนโดยรอบต่างก็ตกตะลึงไปตาม ๆ กัน
“แสงพระพุทธเจ้า! บังเอิญจริง ๆ ที่พวกเรามาวันนี้!”
“บางทีปีนี้เธออาจจะโชคดีก็ได้นะ”
“ไม่มีสิ่งที่เรียกโชคหรอก ว่ากันว่ามีให้ดูแค่ปีละไม่กี่วันเอง”
“…”
เสียงพูดคุยกันทำให้หลี่หรงรีบกลับหลังหันไปทันที และอดตกตะลึงกับแสงอันงดงามท่ามกลางท้องฟ้าไม่ได้
เธอจำได้ว่าในคืนนั้น พี่สาวของเธอบอกว่าวันนั้นก็มีแสงพระพุทธเจ้าด้วยเหมือนกัน
“บังเอิญจัง”
ภาพแสนสวยงามตรงหน้าทำให้หลี่หรงอดพึมพำออกมาไม่ได้
…
ที่อีกฝ่ายหนึ่ง
เหนือป่าไม้ไร้ที่สิ้นสุด ผู้หญิงในเสื้อสีขาวยืนอยู่บนแท่นหินในถ้ำและมองไกลออกไป
“ฉันรู้ว่าเธอยังมีชีวิตอยู่…แต่ทำไมถึงไม่กลับมาล่ะ?”
ขณะที่พึมพำกับตัวเอง แขนของเธอก็สั่นเครือเล็กน้อย
“ผ่านมามากกว่า 3 ปี เขาคงไม่กลับมาแล้ว”
แม่ชีในชุดคลุมสีเรียบคนหนึ่งพลันปรากฏกายขึ้นจากด้านหลังทางเข้าถ้ำ และกล่าวอย่างอ่อนโยน
“เขาเป็นฝ่ายจากไปเอง ทำไมต้องพยายามขนาดนี้ด้วยล่ะ?”
เธอมองไปยังลูกศิษย์ของตัวเองอย่างอดเป็นกังวลไม่ได้
มีวิธีการอย่างหนึ่งคือ ควบคุมอีกฝ่ายด้วยขอบเขตพลังและปล่อยให้ฝึกฝนอย่างหนักเป็นเวลาสั้น ๆ
แต่เมื่อพละของอีกฝ่ายพัฒนาขึ้นอย่างมหาศาล ขอบเขตพลังก็เป็นเพียงแค่ทางออกชั่วคราวเท่านั้น
เธอต้องทำให้ลูกศิษย์ของตนตัดใจจากชายคนนั้นให้ได้