บทที่ 52 พบอู๋หมิ่นอีกครั้ง

หลี่หรงรู้สึกโล่งใจเมื่อได้ยินแบบนี้

จากนั้นเธอยื่นจานที่เต็มไปด้วยแอปเปิลที่ถูกปอกแล้วให้กับอวี้ฮ่าวหราน

“ฉันปอกให้เพื่อเป็นรางวัลที่พี่ดูแลพวกฉันมาตลอด แต่ว่า พี่ช่วยออกไปซื้ออาหารข้างนอกมาให้ฉันกินหน่อยจะได้ไหม อาหาร ที่โรงพยาบาลรสชาติแย่มาก ๆ เลยฉันเริ่มทนพวกมัน ไม่ไหวแล้ว”

หลี่หรงเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าคาดหวัง เธอทนไม่ไหวแล้วกับการกินอาหารของโรงพยาบาลติดต่อกันหลายวัน

“ได้เดี๋ยวพี่ออกไปซื้อ แต่แอปเปิลเธอกินเองเถอะ พี่กินข้าวมาแล้วก่อนที่จะมาที่นี่”

อวี้ฮ่าวหรานยิ้มให้กับหลี่หรง จากนั้นเขาเหลือบมองไปที่ ถวนถวนด้วยสายตาอ่อนโยนก่อนที่จะเดินออกไปจากห้องเพื่อไปหาอะไรให้หลี่หรงกิน

แต่แล้วในเวลาเดียวกับที่เขาเดินพ้นประตูโรงพยาบาล รถ SUV คันใหญ่สีดำ 4 คันก็ขับมาจอดตรงหน้าเขาอย่างกะทันหัน ตามมาด้วยกลุ่มชายสวมชุดสูทสีดำนับสิบคนเปิดประตูลงจากรถและเดินเข้ามาหาอวี้ฮ่าวหราน

“คุณอวี้ โปรดมากับพวกเรา ประธานอู๋ต้องการพบคุณ พวกเรา ถูกส่งมาเพื่อให้มารับคุณไปที่คฤหาสน์ของท่านประธานอู๋”

คนที่พูดเป็นชายวัยกลางคนหน้าตาดุดัน ท่าทีของเขานั้นดูเหมือนพยายามจะข่มขู่อวี้ฮ่าวหรานเล็กน้อย

การถูกเชิญแบบนี้หากเป็นคนธรรมดาย่อมไม่มีทางกล้าปฏิเสธแน่นอน

แต่อวี้ฮ่าวหรานนั้นใช่คนธรรมดาซะเมื่อไหร่?

ในสายตาของเขา การข่มขู่แค่นี้มันเหมือนเด็กอนุบาลกำลังชูกำปั้นท้าเขาต่อย

“เขาอยากพบกับฉันงั้นเหรอ? ก็ได้งั้นให้เขาเดินทางมาหาฉันเอง ฉันไม่ว่างพอจะไปบ้านของเขาหรอก”

อวี้ฮ่าวหรานเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าไม่แยแส ถึงแม้ว่ากลุ่มคนในชุดสูทพวกนี้จะดูขึงขัง แต่ถ้าหากลงมือกันขึ้นมาจริง ๆ แค่เพียงพริบตาเดียวเขาก็อัดคนเหล่านี้จนหมอบได้หมด

อย่างไรก็ตาม ทางด้านของฝั่งคนของตระกูลอู๋ก็เตรียมตัวมาเช่นกัน เมื่อเห็นว่าอวี้ฮ่าวหรานปฏิเสธ หนึ่งในชายชุดสูทก็เดินเข้ามากระซิบอะไรบางอย่างกับอวี้ฮ่าวหราน

ประโยคที่เขากระซิบนั้นเป็นการข่มขู่แน่นอน แต่อวี้ฮ่าวหราน ไม่ได้ใส่ใจอะไรในประเด็นนั้น ทว่ามันมีอีกประเด็นหนึ่งที่ทำให้ อวี้ฮ่าวหรานฟังแล้วขมวดคิ้ว

“คุณอวี้ เชิญ!”

หลังจากได้ยินสิ่งที่ฝั่งตรงข้ามกระซิบบอกและเมื่อได้รับคำเชิญให้ขึ้นรถอีกรอบ รอบนี้อวี้ฮ่าวหรานขึ้นรถแต่โดยดี

ไม่นานต่อมารถทั้ง 4 คนก็ไปจอดหน้าคฤหาสน์หลังใหญ่ที่ดูหรูหรา

บรรดาบอดี้การ์ดเกือบ 30 คนที่กระจายอยู่ประจำทั่วบริเวณหน้าคฤหาสน์ต่างมองไปที่อวี้ฮ่าวหราน ราวกับว่าพวกเขามองคนที่ตายไปแล้ว

จากนั้นเมื่อประตูคฤหาสน์เปิดออก อวี้ฮ่าวหรานก็ค่อย ๆ เดินเข้าไป

เมื่อเข้าไปด้านใน อวี้ฮ่าวหรานพบว่าที่ห้องโถงของคฤหาสน์ เหมือนถูกจัดใหม่เพื่อการนี้โดยเฉพาะ มันมีพรมแดงปูยาวไปจนสุดอีกฝั่งของห้องโถงขนาดใหญ่ซึ่งสองฝั่งของพรมแดงนั้นมีบอดี้การ์ดอีกราว 20 คนยืนตั้งแถวสองฝ่ายเรียงรายเป็นระเบียบ และที่ปลายพรมนั้น มีอู๋หมิ่นกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวโตที่แกะเป็นลวดลายสวยงาม

หลังจากกวาดสายตามองไปรอบ ๆ อวี้ฮ่าวหรานก็ประหลาดใจเล็กน้อยเพราะตอนนี้อู๋เส้าฮัวกลับไม่อยู่ที่นี่

ในทางกลับกันเมื่อเห็นสีหน้าสงบนิ่งของอวี้ฮ่าวหราน อู๋หมิ่นก็รู้สึกอึดอัดใจ

ไอ้เวรนี่มันไม่กลัวเลยหรือไง?

หากเป็นคนธรรมดาถ้าได้มาเจอการจัดฉากแบบนี้ของเขา ป่านนี้ต้องคุกเข่าลงไปร้องขอความเมตตาไปแล้ว แต่ไอ้นี่กลับมองไป รอบ ๆ เฉย ๆ ซะงั้น

“อู๋หมิ่น ฉันได้ยินว่าแกมีข้อมูลขององค์กรอสรพิษไม่ใช่เหรอ บอกมาสักทีแบบนี้มันเสียเวลา” อวี้ฮ่าวหรานถามขึ้นพร้อมกับเดินเข้าไปหาอู๋หมิ่นด้วยสีหน้าเรียบเฉย

ความคิดเห็น