ตอนที่ 64
บทที่ 64 จบปัญหา
October 22, 2026
“ขอบเขตก่อรากฐาน?”
อวี้ฮ่าวหรานทวนประโยคด้วยสีหน้างุนงง เขายังไม่เข้าใจการเรียงลำดับระดับการบ่มเพาะของโลกใบนี้
ถงไห่เว่ยตัดสินใจแล้ว ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นวันนี้เขาต้องฆ่าเด็กหนุ่มตรงหน้าเขาให้ได้!
เพราะอายุที่น้อยขนาดนี้และความแข็งแกร่งที่แสดงออกมา….ไม่ว่าจะด้วยวิธีไหนก็ตาม
มันน่าสะพรึงกลัวเกินไป!
หากให้เวลาเด็กหนุ่มคนนี้อีกสัก 2 ปี เขาคงรับไม่ได้แม้แต่หนึ่งฝ่ามือจากไอ้หนุ่มนี่แน่นอน! ต้องตัดภัยร้ายที่อาจจะเกิดขึ้นในอนาคต!
เมื่อตั้งใจแน่วแน่แล้ว ถงไห่เว่ยล้วงเอาถุงมือที่เหน็บอยู่ที่หลังเอวออกมาและใส่มันอย่างรวดเร็ว
มันคือถุงมือสีเงินซึ่งที่ปลายนิ้วทั้งห้ามีใบมีดเล็กแหลมติดอยู่!
จากนั้นถงไห่เว่ยตั้งท่าเตรียมใช้วิชากรงเล็บพญาอินทรีที่เขาฝึกฝนมานานและเป็นวิชาท่าไม้ตายของเขา!
“ไอ้หนุ่ม! จงภูมิใจซะที่แกจะได้ตายด้วยวิชาไม้ตายของฉันผู้นี้!”
หลังจากพูดจบ ถงไห่เว่ยกระโจนตัวไปข้างหน้าและวาดกรงเล็บเข้าไปที่คอของอวี้ฮ่าวหรานอย่างรวดเร็ว
ด้วยแรงหนุนของพลังปราณในร่าง กรงเล็บทั้งสองของถงไห่เว่ยมีอำนาจที่รุนแรงกว่าปกติถึง 10 เท่าทวีคูณ แถมด้วยความรุนแรงของกรงเล็บมันยังฉีกลมกระชากลมที่อยู่รอบ ๆ ให้ก่อตัวเป็นใบมีดลมพุ่งเข้าไปหาอวี้ฮ่าวหราน ก่อนที่กรงเล็บจะตามไปถึงคอเขาอีกต่างหาก!
อย่างไรก็ตามทางด้านของอวี้ฮ่าวหราน เขากลับไม่ได้แสดงสีหน้าตื่นตระหนกอะไรเลย ถึงแม้ว่าจะเผชิญกับใบมีดลมที่สามารถบั่นคอคนธรรมดาได้ง่าย ๆ ก็ตามที
อวี้ฮ่าวหรานมองไปที่ถงไห่เว่ยซึ่งกำลังวาดกรงเล็บทั้งสองเข้ามาหาด้วยสายตาเย้ยหยัน
ไอ้มดแมลงตัวนี้มันคิดจริง ๆ เหรอว่าวิชาพื้นๆ แบบนี้จะทำอะไรเขาได้? ในทางกลับกัน ถงไห่เว่ยกลับรู้สึกลิงโลดอยู่ในใจที่เห็นว่าอวี้ฮ่าวหรานไม่หลบหลีกแม้แต่น้อย ไอ้เด็กโง่นี่มันไม่หลบเลยงั้นเหรอ?
เหอะ! ดีแล้ว งั้นแกก็ตายๆ ไปซะ!
ถงไห่เว่ยมั่นใจในกรงเล็บของเขาเองเป็นอย่างมาก เขาเชื่อว่าไม่มีทางที่อวี้ฮ่าวหรานจะรอดจากกรงเล็บของเขาไปได้ ต้องรู้ว่ากรงเล็บของเขาสามารถตัดเหล็กกล้าหนาเท่าแขนคนได้แบบสบาย ๆ เลยนะ!
แต่แล้วก่อนที่ใบมีดลมและกรงเล็บจะพุ่งไปถึงคอของอวี้ฮ่าวหราน ร่างของเขากลับหายไปจากจุดที่ยืนอยู่ซะอย่างนั้น!
ถงไห่เว่ยตกตะลึงจนตาเบิกโพลงเมื่อเห็นเช่นนี้!
มันหายไปไหน!?
แย่แล้ว!
ในเสี้ยววินาทีต่อมา ถงไห่เว่ยได้ยินเสียงพ่นลมหายใจอย่างเย็นชาดังมาจากข้างหูของเขา
“เหอะ! มดแมลงอย่างแกคิดเหรอว่าจะทำอะไรเทพอย่างข้าได้!”
ร่างของอวี้ฮ่าวหรานปรากฏขึ้นที่ด้านหลังถงไห่เว่ย และออกหมัดเข้าใส่กลางหลังของถงไห่เว่ยอย่างฉับพลัน!
“ปัง!!”
“โครม!!”
ด้วยความรุนแรงของหมัดที่อวี้ฮ่าวหรานปล่อยออกไป มันส่งร่างของถงไห่เว่ยกระเด็นลอยไปกระแทกประตูจนแตกกระจาย
แถมร่างของเขายังพุ่งกระเด็นไปอย่างไม่หยุดและกลิ้ง ๆ ไปหยุดที่ทางเดินห่างออกไปจากหน้าประตูที่พังเละราว 15 เมตร
หลังจากที่ฝุ่นจางลง ร่างของถงไห่เว่ยที่นอนอยู่ในสภาพยับเยิน ก็ปรากฎขึ้นแก่สายตา
“แค่ก ๆ ๆ เป็นไปไม่ได้! นี่แกเป็นตัวอะไรกันแน่!”
หากเทียบกับความเสียหายทางกาย ความรู้สึกภายในใจของถงไห่เว่ยตอนนี้ยับเยินมากกว่า
เขาคือปรมาจารย์ที่อยู่ในขอบเขตก่อรากฐาน!
มันไม่ควรจะมีมนุษย์อายุ 20 กว่า ๆ คนไหนที่แข็งแกร่งกว่าเขามากถึงขนาดนี้!
“ไม่ ไม่ ไม่ นี่มันเป็นไปไม่ได้!”
จิตใจของถงไห่เว่ยยุ่งเหยิงจนเข้าสู่สภาวะบ้าคลั่งไปโดยสมบูรณ์ กว่าที่เขาจะฝึกฝนมาจนถึงขอบเขตก่อรากฐานได้ เขาต้องใช้เวลาทั้งชีวิตแถมมันยากลำบากจนมีนับครั้งไม่ถ้วนที่เขาเกือบตาย แต่แล้วตอนนี้เขากลับโดนเด็กหนุ่มที่ไหนไม่รู้อัดจนเละแบบนี้เนี่ยนะ?
“ปัง!”