บทที่ 67 ขึ้นสู่ตำแหน่ง

“ทุกคนรู้กันอยู่แล้วว่าก่อนหน้านี้ลูกชายของฉัน หลี่จิงเทียน ได้ขายบริษัทให้กับตระกูลอู๋ไป ซึ่งถ้าหากไม่ได้ฮ่าวหรานช่วยเอาไว้ล่ะก็ป่านนี้…”

ถึงแม้ว่าจะถูกทุกคนในตระกูลพูดทัดทาน หลี่ชงซานก็ยังคงตั้งใจแน่วแน่กับการตัดสินใจของเขาเองและพูดเหตุผลที่รองรับการตัดสินใจของเขาต่อไป

ทางด้านของหลี่จิงเทียน

เมื่อเขาได้ยินคำประกาศของพ่อเขาเช่นนี้ เขารู้สึกราวกับว่ามีฟ้าผ่าลงมาที่กลางศีรษะ!

นับจากนี้ อวี้ฮ่าวหรานจะได้รับตำแหน่งเป็นผู้ดูและบริษัทชงซานงั้นเหรอ?

ส่วนตัวเขาถูกปลดลงไปอยู่ตำแหน่งรองที่ปรึกษา?

ไอ้ตำแหน่งรองที่ปรึกษาอะไรนั่นมันคือตำแหน่งอะไรกัน? มันฟังดูเหมือนไม่มีอำนาจอะไรเลยไม่ใช่รึไง?

นี่…นี่มันไม่จริงใช่ไหม?

ต้องรู้เอาไว้ว่าก่อนหน้านี้ตั้งแต่ที่เขาโตขึ้นมาและได้รับตำแหน่งรองกรรมการผู้จัดการใหญ่ของบริษัท ถึงแม้ว่าเขาจะเคยตัดสินใจผิดพลาดไปหลายครั้งแต่พ่อของเขาก็ยังไม่เคยดุด่าอะไรเขาเลย

แต่ตอนนี้ พ่อของเขากลับถอนเขาออกจากตำแหน่งให้ไปอยู่ในตำแหน่งบ้าบออะไรก็ไม่รู้เนี่ยนะ?

นี่มันเท่ากับยื่นบริษัทให้กับคนนอกเลยไม่ใช่เหรอไง?

“พ่อ! นี่…นี่มันไม่ถูกต้อง! พ่อจะทำแบบนี้ไม่ได้ ไอ้อวี้ฮ่าวหราน มันเป็นคนนอก ทำไมพ่อถึง…”

ก่อนที่หลี่จิงเทียนจะทันได้พูดจบประโยค หลี่ชงซานโบกมือ ขึ้นปรามและตวาดกลับ “แกหุบปากไปเลย! ในบรรดาทุกคนที่อยู่ที่นี่แกคือคนที่ไม่มีสิทธิ์ออกความเห็นมากที่สุด!” แค่เขานึกถึงว่าก่อนหน้านี้ลูกชายของเขาขายบริษัทให้กับตระกูลอู๋ซึ่งเป็นศัตรูตัวฉกาจของเขาไป เขาก็แทบอยากจะกระโดดข้ามโต๊ะไปฉีกอกลูกชายของเขาแล้ว!!

เมื่อหลี่จิงเทียนโดนพ่อของตัวเองตวาดใส่อย่างรุนแรง เขาก็ไม่กล้าพูดอะไรอีก เขานั่งลงก้มหน้ามองลงพื้นด้วยความขมขื่นและเดือดดาล

หลังจากประกาศการตัดสินใจไปแล้ว หลี่ชงซานจึงหันมามอง อวี้ฮ่าวหรานที่นั่งข้าง ๆ เขาอีกรอบและพูดว่า “ฮ่าวหราน หลังจากวันนี้ ไม่ว่าใครจะพูดอะไรว่ายังไง แต่จงจำไว้ว่าบริษัทชงซานถูกมอบให้ลูกแล้ว ลูกห้ามมอบมันต่อให้กับจิงเทียนเด็ดขาด”

อวี้ฮ่าวหรานขมวดคิ้วแน่นเมื่อเห็นสายตาอันแน่วแน่ของพ่อตาของเขาเอง

นี่คิดจะมอบบริษัทให้เขาจริง ๆ งั้นเหรอ?

ให้เขาดูแลบริษัทเนี่ยนะ?

นี่มันไม่ใช่หน้าที่ ๆ ง่ายเลย! และอีกอย่างเขาไม่อยากจะเอาของ ๆ คนอื่นมาแบบนี้!

“บริษัทชงซานเป็นของตระกูลหลี่มาโดยตลอด ผมคิดว่ามันคง ไม่เหมาะเท่าไหร่ที่จะยกให้ผมแบบนี้ และอีกอย่างผมไม่ถนัดเรื่องการดูแลบริษัทสักเท่าไหร่”

หลี่ชงซานส่ายหัวทันที “เรื่องนั้นลูกไม่ต้องกังวล ต่อให้ตอนนี้ลูกจะไม่ถนัดในการบริหารบริษัทแต่ทุกอย่างมันเรียนรู้กันได้พ่อเชื่อว่า ลูกทำได้ หรือถ้าลูกไม่เข้าใจอะไรตรงไหน ลูกสามารถมาปรึกษาพ่อได้ตลอดเวลาและไม่ต้องไปสนใจคำพูดของคนอื่นที่ต่อต้าน คนเหล่านั้นไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจอะไรในบริษัททั้งนั้นนับจากนี้ มีแต่ลูกคนเดียวที่มีสิทธิ์ตัดสินใจทั้งหมด!”

เมื่อพูดจบ หลี่ชงซานพยักหน้าให้กับอวี้ฮ่าวหรานด้วยแววตา แน่วแน่จากนั้นเขาถึงนั่งลง

ตอนนี้ในใจของเขายอมรับสายตาของลูกสาวของเขาทั้งสองคนจริง ๆ ที่มองเห็นความสามารถของอวี้ฮ่าวหรานในตอนที่เขามองไม่เห็นอะไรเลย

เขาไม่นึกเลยจริง ๆ ว่าโชคชะตาจะนำพาลูกเขยที่แสนวิเศษมา ให้เขาแบบนี้

หลี่หรงซึ่งนั่งอยู่ข้าง ๆ มองพ่อเธอด้วยอาการอ้าปากค้างเพราะความตกตะลึง ต้องรู้ว่าบริษัทชงซานนั่นใหญ่กว่าบริษัทของเธอหลายสิบเท่า แถมยังนับว่าเป็นบริษัทที่เป็นเสาหลักของตระกูลอีกต่างหาก

มันหลายปีมากแล้วที่บริษัทชงซานอยู่ภายใต้อำนาจของหลี่จิงเทียน ซึ่งแม้แต่ลูกสาวอย่างเธอยังไม่มีสิทธิ์ได้เข้าไปเป็นบอร์ดบริหารด้วยซ้ำ